Monthly Archives

March 2017

Personal Blog

Our house, our home!

De vorige post is al weer een week geleden en sindsdien houd ik mij braaf aan de regels. Voorzover die mij bekend zijn althans. Sterker nog, ik mag wel blij zijn. Dat ze de politie niet gebeld hebben. Dat is hier kennelijk zelfs heel normaal. Er bestaat zoiets als een buurtwacht en als de situatie als onveilig wordt in geschat mag de politie worden gebeld. Juist! In ieder geval maak ik mij er al weer veel minder druk over, een beetje gewend, zeg maar. Ondertussen beginnen wij steeds meer te settelen en hadden wij een fijn weekend buiten in de zon. Wij maakten zelfs een boswandeling, met zijn vieren. Ongekend, want dit is letterlijk nog nooit gebeurd.

De lente is hier dan ook eindelijk begonnen! Het weer is heerlijk, de lucht is blauw en de temperatuur is aangenaam. Nu weet je nooit hoe lang dat hier duurt, mooi weer, dus iedereen neemt het er zo veel mogelijk van. Vrijdag hebben Paul, ik en de kinderen namelijk tussen de bedrijven door samen met zijn collega’s geluncht in de buitenlucht. Bij het Aktivitetshuset van IKEA (een soort activiteitencentrum waar van alles wordt georganiseerd) was namelijk de eerste BBQ-lunch van het jaar en de mensen van het hoofdkantoor van IKEA waren uitgenodigd. Per toeval waren wij er ook omdat er ook een indoor-speeltuin is voor kinderen en ik er langs kwam op weg van de kapper naar huis. Dat zou je in Nederland niet voor mogelijk houden, toch!? De collega’s van Paul hebben mij vervolgens uitgenodigd voor een vrijdagmiddagborreltje terwijl hij thuis op de kinderen paste. Zowaar maakte ik dus nieuwe “BFFs” en had ik een avondje uit! Prioriteit is een babysit zoeken zodat wij een volgende keer samen weg kunnen.

En hoewel wij meer en meer tijd buitenshuis spenderen wordt het binnen steeds fijner en gezelliger. Het komt inmiddels zelfs voor dat wij op de bank zitten zonder het gevoel te hebben honderdduizend dingen te moeten doen of regelen. Het papierwerk is nog lang niet af en alles gaat allemaal eindeloos traag. Nog altijd mogen wij niet in de auto rijden. Een telefoontje met de overheidsinstantie die er overgaat gaf al aan dat dat ook zeker nog wel een week zal gaan duren. Overal en nergens moeten er bewijzen en papieren ingediend worden. No stress. Wij zien het allemaal wel en hopen dat het goed gaat komen. Ondertussen genieten wij gewoon van het feit dat wij lekker in en rondom huis kunnen rommelen. Natuurlijk bezochten wij ook al de lokale Loppis (kringloop) en hadden wij een aantal ware kringloopgelukjes! Rotanstoelen voor de UteRum, een geinig nachtkastje, een leuk houten boekenkastje voor de logeerkamer en een leren voetenbankje! Ons geluk kon niet op want het kost allemaal geen fluit (tenminste, het is goedkoper dan IKEA :-))! De eerste bezoekers gaan in April komen en ook daar verheugen wij ons al enorm op. Bij deze dan ook nog wat foto’s van het huisje.  Zelfs de badkamer vind ik wel gezellig geworden, hoewel het eigenlijk gewoon een oude gribus is. De kinderkamers volgen een volgende keer.

Liefs Isabelle

Personal Blog

Learning about cultural differences!

Een van de eerste dingen die mij hier zijn op gevallen en die mij eigenlijk nogal onzeker maken is dat “de kinderen” hier een gemeen goed lijken. Wat ik hier mee bedoel zal ik in dit blog proberen uit te leggen. Het zijn de eerste culturele verschillen die mij best wel een beetje raken.

In de korte tijd dat wij hier wonen ben ik namelijk al meerdere malen “terecht” gewezen door medeburgers. Geen idee of dit iets Zweeds is of dat het toeval is of dat het vooral gebeurd omdat ik in een heel klein dorpje ben gaan wonen waar een grote sociale controle is. Of misschien wel omdat ik hele abnormale dingen doe met mijn kinderen. Wellicht dat als ik in Nederland niet in Utrecht maar in Drunen had gewoond het anders was geweest. Of dat het in een grote stad als Stockholm helemaal niet zo is. Geen idee.  Maar ik beken, het voelt niet echt heel prettig en maakt dat ik mij af en toe een hele slechte onvoorzichtige onoplettende moeder voel. En dat is best heel tegenstrijdig omdat ik juist over het algemeen heel erg overdreven voorzichtig ben voor de kids. Daarnaast ben ik echt een brave trien dus ik zal niet gauw iets doen wat niet mag of niet hoort. Ik zal er dus heel snel aan moeten wennen dat het er hier zo aan toe gaat en gauw uit vogelen wat dan wel oke is. Natuurlijk, ik kan mij er ook geen reet van aan trekken en lekker doen wat mij goed dunkt, maar of dat the way to go is, betwijfel ik.
Momenteel ben ik, behalve dat ik kan wandelen (geen ideale optie voor langere afstanden of een snelle boodschap), voornamelijk aangewezen op de bakfiets om mijzelf en de kinderen te vervoeren. Het importeren van de auto bleek toch allemaal veel meer tijd te kosten dan wij hadden verwacht. Aangezien wij nu onverzekerd en illegaal rond zouden rijden met de auto kiezen wij er voor om hem maar onder de carport te laten staan. Hopelijk krijgen wij dit voor het eind van de week nog rond, maar ze hebben hier niet echt haast met administratieve zaken. Zo kreeg ik laatst een lege envelop toegestuurd van een verzekeringsmaatschappij. Weer drie dagen verder voor je iets kan afhandelen. Overigens als je er dan vervolgens over belt is iedereen reuze vriendelijk en behulpzaam en men spreekt perfect Engels. Dat dan weer wel.

Het is goed om te weten dat wij in Nederland in Utrecht woonden, een nogal dichtbevolkte stad. Wij woonden letterlijk aan de gevaarlijkste straat van de Nederland, namelijk de Amsterdamsestraatweg (onze oude straat grenst aan de straatweg). Nou geloof mij, daar kan je je kind inderdaad geen seconde uit het oog verliezen want er rijden alleen maar idioten in Volkswagen Golfjes met 80 km per uur of van die thuisbezorgd.nl-types op levensgevaarlijke geruisloze opgevoerde scooters. Iedereen steekt er lukraak over, keert even zijn auto zonder op of om te kijken en geen enkele fietser rijdt er niet door rood.

Eens even kijken of ik een beeld van de situatie hier kan schetsen.  Zodra je bij ons de oprit afloopt kom je terecht op het fiets/wandelpad, vervolgens is er een flinke stenen rij van een centimeter of vijftig en dan pas is de autoweg /straat. Deze is ruim tweebaans en er rijden ongeveer 2 autos per minuut. Dat is misschien al wel ruim geschat. Ook wordt het fietspad niet veelvuldig gebruikt door fietsers want de meeste mensen lopen. Overal zijn er kleine bosjes met bomen en gras. In het dorp is  1 stoplicht en het is echt not done om door rood te lopen / fietsen. Iedere auto stopt voor fietsers en wandelaars en mensen rijden heel relaxed en rustig. Een geruststellende gedachte voor de kinderen, niet waar. Natuurlijk moet je altijd op blijven letten, maar toch. Zweden streeft er dan ook naar om geen enkele verkeersdoden te hebben. Paul en ik maken ook geregeld een gniffel als wij nadrukkelijk tegen Merle zeggen dat ze op de stoep moet lopen en niet zomaar mag over steken hier. Er rijdt werkelijk amper een auto door de straat dus er zal niet zomaar iets gebeuren.


Merle vindt het te gek om door plassen te lopen en het liefst om er in te stampen. Lucky her, want de laatste dagen heeft het flink geregend. Deze plassen verzamelen zich vaak aan de zijkant van het fietspad richting de stenenrij naar de straat. Als wij een stukje wandelen zul je haar hier zeker vinden. Vrijwel altijd als zij banjert door deze plassen wordt er getoeterd omdat ze te dicht langs de weg zou lopen. Zeker als zij niet in mijn directe nabijheid is maar een meter of 5 achter mij wandelt. Fail mommy. Fail! Terwijl dit vaak juist mijn strategie is, omdat ze anders helemaal niet vooruit te branden is. Of ik daag haar uit om te rennen, zodat ze vijf meter voor mij rent en wij tenminste opschieten.

Het fietsen met kinderen mag in Zweden alleen met een helm op. In Stella`s maat is er überhaupt geen fatsoenlijke helm te vinden en in de maxicosi of het bakje van de bakfiets is dit echt geen doen. Ook voor Merle is een helm in onze bakfiets super irritant. Het past namelijk dan allemaal net niet met het dekje/tentje dat wij erbij hebben gekocht. Dat dekje is wel heel prettig, want het regent hier veel en beschermt de meisjes ook voor de nodige wind (door Merle winter genoemd). Een van de eerste keren dat ik ging fietsen met de bakfiets en ik Merle (per ongeluk expres na een giga scene, ja, zij won) geen helm had opgedaan, ben ik direct door meerdere mensen hierover aan gesproken. Fail Mommy. Fail! Dat zal ik dus voortaan maar uit mijn hoofd laten.

Vandaag liepen wij na een leuke ochtend in het familie centrum terug naar huis. Een plek waar je een aantal keer per week naar toe kan om andere moeders en kindjes te ontmoeten. Merle had geen zin om in de bakfiets te zitten op de terug weg (want ja, dan moet je zo`n akelige helm op).  Aangezien het niet zo ver lopen is en de zon heerlijk scheen gingen wij wandelend terug. Stella zat wel in de bakfiets en de route was langs een leuk bosje. Merle verdween hier al vlug in en terwijl ik Stella even uit de zon parkeerde om met Merle door het bosje te struinen op zoek naar takken, stenen en eikeltjes werd ik al weer aangesproken. Ik kon haar namelijk niet direct zien en ik werd door een passant aangesproken over het feit dat het een gevaarlijk bosje was want er reden ook auto´s. Wat ik wel niet dacht. Ik kon haar daar niet zomaar laten spelen. Let wel tussen de autobaan en het bos was een flink hek en zeker nog 20 meter afstand. Fail mommy. Fail! Even slikken.

Er lijkt hier meer niet te mogen dan wel. Want zo zijn er nog wel wat meer voorbeelden te bedenken maar ik houd mijzelf voor dat ik mij er maar niet te druk over moet maken. Dit is kennelijk hoe het hier is en daar moet ik nog even een aanpassing voor zien te vinden. Het is iets wat ik ook gewoon echt niet gewend ben vanuit Nederland. In onze vorige woonplaats was iedereen vooral druk met zichzelf en als iemand zich al over mijn kids bekommerde was het meestal vooral om te zeggen dat ze zo schattig zijn. Zo zijn er al meermaals Marokkaanse moeders of oude omaatjes geweest die kleine dametjes wel mee naar huis wilden nemen. Tja,wellicht dat ik dat een beetje mis. In plaats van dat men wat aardigs zegt of een leuk praatje maakt, krijg je een opmerking over het feit dat je iets verkeerd doet. Een van de vele dingen waar ik aan moet wennen in dit nieuwe land.

Liefs Isabelle

 

 

Personal Blog

Living the Smålandlife!

Stay-at-home-mommy!

Vorige week had Paul zijn allereerste werkdag. Hij werkt vanaf nu weer 40u/week. Dat is voor ons beide best even wennen. Enerzijds omdat Paul al jaren 36u/week heeft gewerkt en ik weer de hele week thuis ben. Mijn eerste week als staying-at-home-mom zit er al weer op. Eerlijk is eerlijk, hij vloog voorbij. Uiteindelijk ben ik een heel groot deel van de tijd bezig met de eetmomenten van de kinderen, tijdig voor slaapjes zorgen, flesjes klaar maken, vieze billen verschonen, speelgoed opruimen etc. Tussendoor ben ik druk met de was, beetje poetsen, koken en moeten er ergens boodschappen gedaan worden. Niet echt anders dan in Nederland. In het beetje tijd dat er over is probeer ik de laatste dozen weg te werken, nog wat kasten in elkaar te zetten en in te ruimen, wat kleine schilderijtjes op te hangen, mailen/administratie/papierwerk en wat Zweedse les. Merle wil met alles helpen en dat maakt dat het totaal niet opschiet. Stella gaat als een malle en heeft ontdekt dat ze naast tijgeren ook kan kruipen en zit tegen het zelf gaan zitten en staan aan. Zij is het liefst waar mama ook is en voor het eerst in maanden heb ik de draagzak weer gebruikt. Natuurlijk probeer ik af en toe echt even te gaan zitten om met de kids te spelen en er iedere dag even uit te gaan, maar de tijd vliegt voor bij.  Met andere woorden, de agenda is weliswaar nog leeg, maar de dag snel gevuld. In de avonden gaat het net zo hard door met klusjes en administratie van dingen waar ik overdag niet aan toe kom of waar ik Paul bij nodig heb.

Happy Birthday!

Afgelopen woensdag vierde ik mijn verjaardag. Ja ja, drieëndertig al weer. De dag begon heel leuk want Paul had als speciale verrassing een lekkernij met een kaarsje op bed en een super grote prinsesstårta geregeld.  Dit schijnt een Zweedse traditie te zijn. Voor het eerst in jaren bakte ik geen eigen taart. Enerzijds omdat wij toch geen bezoek verwachtten en anderszijds omdat de taart voor 12 personen was (er was niet kleiner te krijgen). Mierzoet! Tevens had hij voor het avondeten gezorgd met een heuse smorgåstårta! Dit is een sandwichtaart met garnaaltjes, tonijn en heel veel mayo! MMM!

De dag zelf was, op de lieve kaartjes, smsjes en FaceTime gesprekken na,  eigenlijk maar matig leuk. Ik miste wat gezelligheid en bezoek. Daarnaast had Merle heel veel protest en verzet in zich en besloot dat precies deze dag te projecteren op mij. M.a.w. het was nogal een taaie dag.

Gelukkig was de rest van de week veel beter en was het protest heel wat minder. Er werd zowaar een hapje van een boontje gegeten en zoals velen weten is dat voor ons een hele overwinning. Het allerfijnste hier, is dat wij er heerlijk op uit kunnen (op de driekwartier voorbereidingstijd om weg te komen na)!  Het nodigt hier ook meer uit om naar buiten te gaan dan in Utrecht-city. Wij gingen op ontdekking naar het meer. Een magnifieke plek met rust en ruimte en genoeg te spelen en te scharrelen voor Merle en straks ook voor Stella. Eindelijk is ze groot genoeg om te snappen het niet oké is om helemaal het water in te gaan als het vriest. Rommelen aan de waterkant blijft wel favoriet natuurlijk. Wij genoten van de sneeuw die deze week nog viel. Maar ook was er dit weekend een voorjaarszonnetje die de sneeuw deed verdwijnen! Een speeltuintje in de buurt werd ontdekt en natuurlijk gingen wij nog even naar IKEA.

Vrijdag ging ik met de kinderen (uiteraard) naar de grote stad Växjö (lees: formaat Waalwijk) op een klein uur rijden.  Niet voor mijn plezier, maar om een ID-card en een ouderschapsuitkering aan te vragen. Er was mij geadviseerd om op tijd te gaan want het zou druk kunnen worden. Er zijn vrijwel altijd lange wachtrijen. Niets bleek minder waar, want ondanks dat wij 10 min voor openingstijd in de rij stonden, waren er al vele (niet Zweeds uitziende mensen) voor mij. Het leken in eerste instantie Afrikaanse praktijken maar eigenlijk was ik super snel aan de beurt. Binnen een uur had ik allerlei papieren ingevuld, werden er foto’s gemaakt en is mijn lengte opgemeten. Ik heb een dik pak met papier ingeleverd en ik hoop nu dat ik daadwerkelijk deze uitkering zal gaan krijgen. Daarna heb ik Merle en mij getrakteerd op een Fika in het enige koffietentje dat ik vinden kon. De kids hebben het perfect gedaan en het viel alles mee. Beetje jammer dat ik binnenkort weer terug mag om de ID-card op te halen. Ja, zeker ook in Zweden kunnen ze wat van bureaucratie en tel je pas mee als je bekend bent bij de belastingdienst.

Het boodschappen doen is hier een hele belevenis aangezien alle supermarkten zo groot zijn als de Albert Heijn XL. Stiekem waren wij best gehecht aan het kleine AHtje om de hoek waar je alles direct wist te vinden en binnen 10 minuten weer buiten stond met een volle mand boodschappen. Zelfs Merle vraagt om de “kleine winkel”. Hoewel, nu ze ontdekt heeft dat ze bij de ICA Maxi om de hoek ook speelgoed en boekjes hebben is ze er niet meer weg te slaan. Het voelt een beetje als op vakantie. Wat natuurlijk super leuk is, een avontuur met allerlei leuke nieuwe dingen ontdekken en uitproberen. Eerlijk is eerlijk, als je gewoon even snel je boodschappen wilt doen is het niet echt handig. Daarnaast is het ook echt super kostbaar allemaal dus wij proberen weer op de kleintjes te gaan letten. Fijn als aan het eind van de maand Paul zijn eerste salaris krijgt, want oei het vliegt er uit op het moment!

Pictures speak louder than words.

Zo een klein beetje klaagzang, dat lucht op! Maar al met al hebben wij het hardstikke goed! Ik geniet enorm van ons huis. Het wordt zo fijn en is gezellig.De dagen worden langer, de deur kan al lekker open af en toe en ook zaten wij heerlijk in onze uterum (buitenkamer). De mooie nieuwe eettafel werd gisteren, veel eerder dan verwacht, geleverd en het slapen gaat ook steeds beter (als de kids het toelaten). Ik kan al in het Zweeds een brood en een kledingroede bestellen en wordt alles langzaamaan een beetje normaal. Aangezien foto’s meer vertellen dan woorden heb ik vooral ook lekker veel plaatjes gepost dit keer.

 

Liefs Isabelle

Personal Blog

Goodbyes and new beginnings!

Wow, wat een rollercoaster!

Wat een hectische, drukke, pittige weken sinds de laatste post. Het is maar een kleine 2,5 week geweest, maar het voelt als een “lifetime”.

Na de terugkomst vanuit Zweden zijn wij non-stop bezig geweest met van alles en nog wat. Er zijn heel veel kilometers op en neer naar opa’s en oma’s gereden. Ik moest wat dagen werken. Er was heel veel papierwerk. Wij hadden nog een aantal laatste gezellige afspraakjes om gedag te zeggen. De nodige items op marktplaats zijn verkocht en Paul bracht ze zelfs naar driehoog op verzoek. Uiteindelijk hebben wij voornamelijk onnoemelijk hard geklust. Ondanks dat al het echte verhuizen werd gedaan door 4 grote, sterke, stoere mannen, hebben wij heel veel gedaan in de voorbereiding en afronding ervan. Alleen al het iedere dag om 7.45 u aanwezig zijn en alles aansturen is al erg vermoeiend. Het oude huis wilden wij heel graag goed opleveren, aangezien het verkocht gaat worden dus daar zaten nog heel wat uurtjes in. De vrijdag voor vertrek hadden wij een kleine lastminute afscheidsborrel georganiseerd. Heel waardevol, gezellig en vreemd. Ik was ook zo kei moe, dat het een beetje langs mij heen ging, maar ik was heel blij om persoonlijk afscheid te kunnen nemen van onze fijne lieve vrienden. Thanks for being there for us!!! Mijn motto is dan ook: wij zijn niet weg, alleen een beetje verder weg…

De reis

Zaterdag hadden wij een klein pre-verjaardags/afscheidsdinertje met mijn ouders en op zondag hebben wij al heel vroeg de auto ingeladen en zijn wij vertrokken. Het begon uiteraard met een klein stressmomentje waarop er een portemonnee met rijbewijs en creditcard werd vermist. Vrij essentieel als je 1000 km gaat rijden. Maar 45 min later dan gepland konden wij dan alsnog weg rijden, gelukkig met gevonden portemonnee! Op naar ons nieuwe “eigen thuisje”, ons nieuwe land, nieuw werk en een groot onbekend avontuur. Als gezin!

De reis verliep echt heel erg (bovenverwachting) goed. Wij hadden het ook wel goed voorbereid. Met lekkere broodjes ei door mijn moeder om 6.00uur s ochtends gebakken en de iPad in geval van nood. De meiden hebben het perfect gedaan en de boot was een ideale en leuke afleiding. Ik vertelde er al eerder over. Merle vond het te gek en wilde dan ook liever op de boot blijven dan de auto weer in. Na ongeveer 12 uur kwamen wij eindelijk aan!

Merle was razend enthousiast over het nieuwe huis en heeft zeker een uur rondjes gerend roepende dat zij een motor was. Ook Stella was blij, voornamelijk denk ik, omdat ze verlost was van het autozitje. Na wat eten hebben wij de kids op bed gelegd en niet lang daarna onszelf ook, aangezien de verhuizers al vroeg op de stoep zouden staan.

De verhuizing 

De volgende ochtend na het ontwaken en het naar buiten kijken om 7,15u stond de verhuiswagen er al. Pff, echt geen moment rust! Om 7,30uur gingen twee mannen los en om 13.00 uur stond alles binnen. Onvoorstelbaar. Wat een bende, wat een zooi. Opeens leek 30kuub aan spullen zo gigantisch veel. Voor Paul en mij was het de vierde verhuizing samen en wij weten inmiddels dat wij geen stoppen kennen als het hier op aankomt. Een challenge om maar door te willen werken en ook de meisjes tevreden te houden. Men zegt dat je geen haast hebt om alles af te krijgen, dat het prima is om op een later moment dozen uit te pakken of peertjes te vervangen. Maar dat is niet onze stijl. Het moet allemaal opgeruimd worden. Meteen. Dezelfde dag. Direct. As we speak. Tot de laatste doos moet alles weg en zsm een plek krijgen. Waarom?

A. Het is super ongezellig om tegen dozen aan te kijken, of geen bank hebt om op te zitten.

B. Je bent altijd alles kwijt wat je net nodig hebt. Zoals dat ene badmatje, omdat merle direct al uitgleed op de badkamervloer. Of het broodmes, omdat ze hier vooral ongesneden vers brood verkopen. Of die dingetjes die je ter beveiliging in stopcontacten stopt aangezien alle stopcontacten op tijgerhoogte zitten en Stella tegenwoordig overal bij kan komen.

C. Het super gevaarlijk is voor twee kleine kinderen wanneer er overal spullen staan die scherp of giftig kunnen zijn of nog belangrijker op ze kunnen vallen.

D. Het heel veel voldoening geeft je kledingkast KonMari in te richten!

E. Lelijk behang in de slaapkamer en een gigantische klok in de woonkamer heel erg snel weggepoetst moeten worden. Ik kan het aanzicht ervan gewoon niet verdragen.

F. Pas als alles is uitgepakt is, je weet wat je nodig hebt en op zoek kan gaan naar nieuwe spulletjes.

G. Wij het graag “eigen” willen maken voor de meisjes.

H. Zo kan ik nog wel even doorgaan…

I. KEA

Dat dus! Een kleine week later zijn wij al een heel eind. Natuurlijk ga ik nog eindeloos blijven schuiven en koop het liefst allemaal nieuwe spullen. Bij voorkeur niet van IKEA, ik ben heel tegenstrijdig in mijn gevoelens over IKEA, haha. De eerste internetbestellingen zijn al gedaan. Zo is Rumba (Roomba) onze nieuwe huisgenoot, hemels, maar Merle is doodsbenauwd voor dit gevaarte. Ik ben dol blij, want ik hoef ik niet meer los na iedere broodmaaltijd op het vloerkleed. Een nieuwe eettafel van HAY wordt ook verwacht, maar heeft nog wat levertijd. Maar toen Paul donderdag zijn IKEA-pasje op mocht halen was ik euforisch. Eindelijk lekker kopen, kopen. En stiekem heeft IKEA echt heel veel leuks en is het ook betaalbaar.

De IKEA-expierence was toch ietsjes anders dan ik mij had voorgesteld. Natuurlijk niet gek met een tweeënhalf-jarige die het fan-tas-tisch vond om eindelijk eens te zien wat KEA (inderdaad zonder I) nu eigenlijk is. Dat is namelijk de plek waar papa dagelijks heen gaat. Het was zo leuk, dat zij zich achter ieder gordijn wilde verstoppen en alleen op showroom al 8x keer haar schoenen uit deed om in de bedjes te gaan liggen. Dat in combinatie met een een baby die het super saai vond om weer in de wagen vast te moeten zitten en wachten tot haar grote zus een keer mee wilde naar de volgende afdeling. De shoppinglist was ietwat enthousiast waardoor  wij uiteindelijk way past Stella’s flesje met 3 grote zware karren en een kinderwagen met huilende baby de auto hebben volgeladen. Ik ben met Stella naar huis gerend, terwijl Paul met doorgezakt auto en Merle voorin naar huis reed. Te gek wel, dat ik gewoon van IKEA naar huis kan lopen/rennen. En ik krijg als partner van ook een kortingspas, yay!!! Alsnog zijn wij de helft vergeten, dus ik denk dat ik nog wel eens terug ga. Ik moet toch wat de komende maanden.

Door de moeheid hebben wij een kast tot 3 keer toe opnieuw in elkaar moeten zetten, maar op de studeer/logeerkamer, de schuur en het betere boor en ophangwerk na zijn wij echt al heel ver.  Naast het sjouwwerk begint nu ook het papierwerk. Vandaag vroegen wij ons persoonsnummer aan, zonder dit nummer kun je niets. Niet eens een simpele bonuskaart aanvragen bij de lokale supermarkt. Moe maar voldaan typ ik dan ook aan dit blog. Morgen hebben wij ons voorgenomen om niks te klussen of op te ruimen. Gewoon een dagje rustig aan, chillen en spelen met de meisjes, naar een speeltuintje, een rondje naar het meer en op zoek naar een kringloop (Loppis) want die schijnen hier te gek te zijn. De Zweden houden namelijk wel van Scandinavisch design. Dus ik verheug mij nu al! Zo trots op onze meisjes! Ze doen het geweldig hier.

Natuurlijk heb ik nog heel veel meer te vertellen, maar het epistel is inmiddels wel lang genoeg! Zie de plaatjes voor een indruk van onze eerste week in het nieuwe huis!

 

Liefs Isabelle