Monthly Archives

April 2017

Personal Blog

How we are doing?!

Hoe gaat het hier?

Die vraag krijg ik wel eens en dan moet ik altijd even nadenken wat ik zal antwoorden. Het voelt alsof ik razend positief zou moeten zijn, alles leuk is en vanzelf gaat. Dat wij dat gewoon even doen. Want ja, hier kozen wij voor. Emigreren. Onder het mom een nieuwe baan voor allebei en ook meer familietijd! Maar eerlijk is eerlijk. Dat is het nog niet echt (of echt nog niet).  De dagen vliegen om en het is hard werken. Langzaam krijgen wij wel een beetje een ritme. Veel dingen vallen op hun plek en wij zitten nu echt in het Zweedse systeem (fijn huis check, persoonsnummer check, id-kaart check, bankrekening check, auto check). Weer een hoop nieuwe ontwikkelingen. Dat zeker! Het omschakelen naar een ander land met een andere cultuur is niet iets wat helemaal vanzelf gaat bij mij. Ook al lijkt het best wel op ons eigen koude kikkerlandje. Het kost tijd en energie en soms moet ik daar ook best een beetje over mopperen. Paul mag het soms even ontgelden als hij thuis komt. Ik weet gewoon (nog) niet hoe het hier allemaal werkt. De regelgeving ken ik niet. De taal ben ik niet machtig. Zijn wij dan ook van de prutsers, net als in “Ik vertrek”?! Die zo nodig het avontuur moesten aan gaan en geen idee hebben waar ze in zijn gestapt, die geen woord Zweeds kunnen spreken. Verwachtingen (die je eigenlijk zo min mogelijk moet hebben, maar er toch blijken te  zijn) bijstellen. Acceptatie. Het de tijd geven, maar dat vind ik best wel moeilijk. Ik wil het allemaal snel en direct! Het wat van mij afpraten (of schrijven) helpt gelukkig.  Het gaat om de weg, niet om het eindpunt. Dan probeer ik vaak maar te denken aan wat wij wel allemaal al hebben geregeld. En dat is echt al best wel veel, voor de kleine 7 weken dat wij hier zijn!

Het zijn dus behoorlijke drukke weken die zich snel vullen met weinig. Heel leuk is dat ik eindelijk mijn eerste 3 officiële taallessen Zweeds heb kunnen volgen. Na fervent DuoLingo-en tegen Paul en mijn schoonvader, wat lessen op lesexpres en een voorzichtige start met de nogal taaie NHA cursus was het echt tof om eindelijk eens “echt” les te hebben. Om naar huis te gaan met huiswerk en vervolgens rijtjes te moeten oefenen! Het brein blijkt toch een jaar of 20 ouder en minder flexibel dan toen ik voor het eerst Latijnse rijtjes moest stampen. De lerares was desalniettemin positief verrast en had nog nooit eerder in de tweede taalles al de werkwoordsvervoegingen en tijden besproken. Een leuk compliment en absoluut een opsteker, maar het staat nog altijd mijlen ver af van een conversatie in het Zweeds. Laat staan op academisch niveau Zweeds spreken als professional in de spreekkamer. Maar het begin is er, dat is het belangrijkste. Vier al je successen, of zoiets!

Merle is vorige week voor het eerst op de “dagis” geweest, het equivalent van de kinderopvang / peuterspeelzaal in Nederland. Het is allemaal best goed geregeld en in Nederland kunnen ze er nog een puntje aan zuigen. Vooral de buitenspeelterreinen zijn subliem! Ware speelparadijzen. Uiteraard is het ook hier wennen. Het is allemaal zwaar gesubsidieerd, zodoende heb je (vooralsnog althans) geen enkele inspraak. Toen ik een week van te voren belde wat dan de bedoeling was, werd mij verteld dat wij thuis een brief zouden ontvangen. Toen wij één dag voor de start de brief thuis ontvingen bleek Merle naar een andere groep te gaan dan in eerste instantie aangegeven (een verticale ipv horizontale groep). Het zogenoemde “inscholen” zou ongeveer twee weken duren en als ouder wordt je verwacht er alle tijd bij te zijn, het programma blijkt iedere dag anders. Het hoe, wat en waar is onduidelijk. Dat je verder nog andere afspraken en een ander kind hebt is irrelevant en dus ondergeschikt. En zo gaan wij al 1,5 week iedere dag braaf naar school. Merle. Stella. En ik.

Het betreft een nieuwe groep en er zitten wel vier hele kindertjes in. Twee Indiase kindjes en een Syrisch kindje en de Nederlandse Merle. Dus met dat inburgeren in Zweden komt het wel goed! De Indiase moeders spreken onverstaanbaar Engels, maar zijn dol op Stella. Stella ook op hun want ze hebben veel blinkende gouden armbanden en kettingen. Van de moeder van het Syrische meisje hoorde ik op de eerste dag al hun “verhaal”. Hoe zij gevlucht zijn, omdat de flat tegenover hun huis werd gebombardeerd, zij met een rubberbootje van Turkije naar Griekenland zijn gevaren en hoe zij naar Zweden zijn gelopen. Schrijnend. Dat relativeert wel weer even. Al met al dus lekker multiculti. Hoe gaaf het is dat wij hier zelf voor hebben kunnen kiezen. Dat wij in deze luxe positie verkeren. Wat zit je nou te zaniken!!

Geen van de kinderen spreekt Zweeds dus wat dat betreft hebben zij allen dezelfde (taal)achterstand. Het lijkt geen eens echt uit te maken. De juffen spreken rustig en duidelijk Zweeds en wat ze bedoelen is vaak snel duidelijk. De dagen zijn repetitief en voorspelbaar. Zo “moet” zij iedere dag, dat vinden zij het beste voor het kind. Best bijzonder om het zo heel gefaseerd mee te maken. Af en toe mag ik 20 minuutjes in de koffiekamer zitten, zodat Merle even alleen is met de juffies en de kindjes. In Nederland zou ik het zonde van de tijd hebben gevonden en een overdreven gedoe, maar hier gaan wij maar met de flow mee. Ik heb toch niet echt veel beters te doen en heb zo wel een goed gevoel bij.

Het gaat goed met de meisjes. Zij lijken al aardig gewend aan het nieuwe leven, het nieuwe thuisje, de grote supermarkt, mama die hele dagen beschikbaar is. Het is ook wel weer rustig en relatief relaxed.  Anders dan toen ik ook vol en onregelmatig aan het werk was. Heel dubbel want ik mis het werken echt wel.  Misschien niet eens het werk op zich, maar een plek waar je heen kan voor jezelf. Het uitkijken naar iets (het naar huis gaan dan hè!).  Dat je wat mee maakt en andere praat hebt. Het leven van een huismoeder is geen luilekkerland en om zeven uur ‘s avonds, als spul gevoederd en gebadderd in bed ligt ben ik gesloopt!

Ondertussen heeft Paul al weer “promotie” gemaakt en nadat hij net een beetje ingeburgerd was in de garderobekasten en nachttafeltjes, is hij sinds eergisteren verantwoordelijk voor de matras en boxspring in uw slaapkamer. Dat betekent opnieuw mensen leren kennen, een nieuwe business, meer verantwoordelijkheid, nog eens 30 nieuwe meeting invites op de eerste dag. Tripjes naar het buitenland. Een stevige opdracht want ze hebben kennelijk grootse plannen in de komende jaren. Heel leuk, maar ook het gevoel weer helemaal opnieuw te moeten beginnen.

De aanslag in Stockholm heeft er bij ons ingehakt. Een goede vriendin, die ons een kleine week verblijdde met haar bezoek, heeft het van dichtbij mee gemaakt. Op het verkeerde moment, in de verkeerde straat maar gelukkig kunnen ontsnappen aan deze vrachtwagen. Daarna heeft ze, voorzover mogelijk, hulp geboden aan de directe slachtoffers in de directe omgeving.  Onwerkelijk, bizar, heftig en beangstigend. Intens verdrietig dat iemand tot zoiets in staat is en daarmee heel veel mensen leed aan doet.
Het hebben van bezoek was overigens wel echt heel fijn! Het was gezellig en leuk en nodigt uit om lekker op pad te gaan. Een extra handje is zalig! Mijn ouders zijn net gearriveerd en blijven bij ons om Pasen (påsk) te vieren. Samen met Merle heb ik het huis al wat feestelijk gemaakt. Niet erg fashionable, wel heel Zweeds. Wij verheugden ons enorm en Paul is vanaf vrijdag lekker vier dagen vrij.

 

Hele fijne Pasen voor allemaal!

Isabelle