Monthly Archives

February 2018

Personal Blog

One year in Sweden!

First year!

Wow! Het eerste jaar zit er op! Een jaar rond, wat ging het rap! Vorig jaar op 26 februari vertrokken wij met ons boeltje naar Zweden om daar een “nieuw” leven te beginnen en inmiddels zijn we een heel jaar verder! In mijn vorige blog vatte ik al even samen wat er allemaal gebeurd is en het leek me leuk om in deze blog wat meer te vertellen over het dagelijks leven in Älmhult, IKEA-dorp! Hoe wij de Zweden hebben leren kennen en natuurlijk een hele boel plaatjes van ons nieuwe huis, zoals beloofd! Want helaas is het natuurlijk niet zo gemakkelijk om even op de koffie te komen, dus leek het mij leuk om jullie met behulp van de foto’s een beetje een beeld te geven van het nieuwe huis.

Het huis!

Ons huis is 168m2 groot met een mega grote tuin. We leven eigenlijk voornamelijk op de beneden verdieping. Aangezien het huis beneden een garage en carport heeft, 3 slaapkamers, een woonkamer, een ruime keuken, een gastentoilet en een badkamer. Daarnaast zit er nog een enorme zolder op het huis met twee slaapkamers, een halletje, een enorme speelruimte en 3 opberghokken. Heel veel potentie om daar iets moois van te maken, maar dat is voor latere zorg. Vooralsnog is het het domein van de was en kunnen onze gasten er in alle rust en privacy vertoeven. Er is wel mogelijkheid voor een tweede badkamer boven, maar helaas is die er nu nog niet.  We hebben afgelopen week, als laatste project van de benedenetage, de badkamer aangepakt en ook die ziet er nu netjes uit. Waar een laagje witte latex niet goed voor is!

Mijn ervaring!

Hoe heb ik het leven hier in Zweden ervaren? Ik schreef al eerder dat we de rust, de ruimte en de natuur enorm hebben leren waarderen. Het is zalig om veel bomen en weinig mensen in je omgeving te hebben. Merle is behoorlijk verrast als we in de grote stad. Ze zegt dan ook herhaaldelijk dat er heel veel mensen en heel veel auto’s zijn! Lekker wereldvreemd, maar stiekem best wel fijn!

Het normale leven!

Sinds 4 weken is voor ons gevoel het echte normale leven begonnen. Dat houdt in dat we allemaal 5 dagen in de week naar het werk of naar school (a.k.a. opvang) gaan. Inmiddels zijn we in die vier weken aardig geroutineerd geworden. Om half 7 op, douchen, kinderen wakker maken, ontbijten, tandenpoetsen en om precies half 8 sneeuwpakken en handschoenen aan, mutsen op en gaan. Ik heb al zin in de zomer want dat gaat zeker 10 minuten schelen!

Meestal brengt Paul de kids naar de opvang maar aangezien we het een beetje zielig vinden om ze met -10 in de bakfiets te zetten en het ook lijp glad is op de fiets in verband met ongeveer dagelijks een nieuw laagje sneeuw die overdag een beetje smelt en dan vervolgens ‘s nachts weer aan vriest. Om half drie probeer ik mijn werk af te ronden (maar dat wordt al steeds vaker een uitdaging) om de meisjes tegen drie uur weer op te halen. Het is ideaal dat wij allebei op 5 minuten van ons werk wonen, het scheelt zo veel verspilde tijd in openbaar vervoer of de file. Het voelt echt als een cadeau om zoveel meer tijd voor de familie over te hebben en dat gehaaste gevoel eigenlijk nooit echt meer te hoeven hebben.

Op school krijgen de meiden om 8 uur ontbijt. Dus eigenlijk zouden ze thuis niet eens hoeven eten, dus no pressure als ze een keer geen zin hebben. Krijgen ze ‘s rond half 10 in de ochtend fruit en gaan ze erna lekker naar buiten. On half 12 wordt een warme maaltijd geserveerd. Stella gaat dan (als het niet te koud is) buiten slapen en om 14.00u krijgen ze een tussenmaaltijd. Vaak is dat brood of Zweedse zure yoghurt of iets lekkers en daarna spelen ze opnieuw buiten. Om drie uur haal ik ze dus op en ‘s middags probeer ik vaak wat leuks te doen. Naar het meer, een speeltuin, spreek af met wat mammas/kindjes die we hebben leren kennen of we gaan naar het activiteitenhuis. Het laatste is veruit favoriet! Het is een soort gemeenschapshuis voor IKEA-werknemers en hun familie. Er is een grote indoorspeeltuin en ondertussen staan er voor moeders (of vaders!) een grote relaxte bank en er is een klein cafe met koffie en lekkers. Een ideale ontmoetingsplek en er wordt van alles georganiseerd. Een BBQ eens in de zoveel tijd, afterworkborrels (meestal op woensdag …), sportactiviteiten en er is genoeg te doen voor de kinderen zoals bijvoorbeeld voetbal voor kleintjes. Kortom: ik vind het eigenlijk ook een fijne plek om te komen en we komen er geregeld wat bekenden tegen. In het weekend proberen we een beetje te klussen, touren we wat rond, bezoeken een nabijgelegen stad (2 uur rijden is redelijk dicht bij, toch?) of hebben we bezoek uit Nederland.

Het dorp!

Veel mensen die ons bezoeken vinden het dorp toch een stuk groter dan verwacht. Het is in principe een gat, maar het heeft veel te bieden en het is ruim opgezet.  Wel vier verschillende supermarkten om uit te kiezen, een klein dorpsstraatje maar met een aantal kledingwinkels, een drankwinkel, bloemenwinkel en nog wat leuke winkels voor snuisterijen of retro meubels. Er is nog een grote handelsplats waar IKEA zich bevind, een bouwwinkel en een grote IKEA-koopjeshoek, de Iitala outlet en een mooie (nogal dure) designwinkel. Kortom genoeg te winkelen. Er zijn heel wat verschillende wijken waar je kan wonen en met name nieuwbouwwijk Paradiset (het Paradijs) en het wat oudere Kloxhult (beter bekend als Beverly Hult) zijn erg populair onder expats. Wij wonen in een typisch Zweeds wijkje met vooral wat ouderen maar heel relaxed en rustig! Als bonus blijken onze directe buren Nederlands roots te hebben en zij hebben o.a. een dochter die even oud is als Merle. Ik zie de dametjes al heen en weer hoppen zoals Jip en Janneke. Tijdens het eerste contact hebben de drie dames in ieder geval al leuk gespeeld!

  

De Zweden!

Hoe hebben wij de Zweden leren kennen?! Het is niet heel gemakkelijk om de Zweden te leren kennen en daar waren wij op zich al wel voor “gewaarschuwd”. Hoewel de meeste Zweden erg vriendelijk zijn, zijn ze wel erg gesloten. Een babbeltje bij de kassa is niet gewoon en hallo zeggen op straat gebeurd hier zelden. Daarnaast zijn ze erg van de regeltjes. Ze zijn er hier dan ook niet vies van je hier op te wijzen. Daar ging mijn allereerste blog in Zweden al over en dat beeld blijft bestaan. Als je aan de verkeerde kant van het knäckebröd de boter smeert zul je dat zeker horen (true story). Als je aan de verkeerde kant in een winkelcentrum loopt, ook. Als je ook nog eens aan de verkeerde kant van de straat of in de verkeerde richting parkeert krijg je een boete. Als je de spullen al van de bandageband haalt voordat ze door een poortje zijn, krijg je sowieso een opmerking. Als ze een boterham met nutella geen echte lunch vinden wordt je vriendelijk het personeelsrestaurant gewezen. Je kan er behoorlijk recalcitrant van worden! Maar op zich ligt dat niet echt in mijn aard, dus ik heb het inmiddels geaccepteerd en merk het vaak niet eens meer.

  

Wel heb ik gemerkt dat het helpt de taal te spreken. Er is dan opeens een enorme bewondering en respect voor het feit dat je de moeite neemt om de taal te leren en spreken en dan zijn ze enorm bereid te helpen. Zo veranderde toon van de overheidsinstantie ineens toen ik het gesprek in het Zweeds kon voeren. Sterker nog, toen was alles in 3 dagen geregeld, terwijl ik daar al letterlijk bijna een jaar over aan het communiceren was! Yay voor ouderschapsverlof! Het doet mij in ieder geval extra bevestigen hoe fijn het is om de taal van het land waar je woont te beheersen. Dat zou dan ook mijn tip zijn aan iedereen die gaat emigreren. Zorg dat je de taal van het land zsm onder de knie krijgt, het maakt het allemaal zo veel gemakkelijker. Niet dat ik niet nog dagelijks struggle met bepaalde woorden of formuleringen. Maar het gaat steeds makkelijker en dat is echt te gek! Het is ook zo leuk om daardoor wat beter van de cultuur en het land te begrijpen. Ik verheug mij er dan ook op om daar komend jaar wat meer oog en tijd voor te hebben.

Veiligheid!

Een hoop van de regeltjes die voor de Zweden vanzelfsprekend zijn, zijn overigens gebaseerd op de veiligheid. Veiligheid, zeker die van kinderen, is het belangrijkste wat er is. Met name in het verkeer. Het streven is nul verkeersdoden per jaar. Dat verklaart de helmen voor kinderen. Het feit dat iedereen veiligheidsvestjes en reflectoren draagt als ze bv de hond uitlaten. De eerste keer dacht ik dat de vuilnis dagelijks werd opgehaald, niets bleek minder waar! Kinderen moeten zo lang mogelijk achterstevoren in de auto. Als de maximale snelheid 40 km/uur rijden ze meestal iets van 35 km uur. Niemand heeft haast. Als automobilist stop je voor voetgangers en fietsers en het verkeer is hier lang niet zo opgehitst als in Nederland. En vanuit dat perspectief vind ik het eigenlijk wel iets moois en goeds voor de samenleving. Het is in ieder geval een stuk prettiger rijden!

Het werk!

Zweden zijn werkelijk dol op vergaderingen. Alles gebeurd in samenspraak en iedereen moet het eens zijn. Paul heeft vaak genoeg van 8-17uur vergaderingen en ook op mijn werk zijn ze er niet vies van. We komen dagelijks een kwartier met alle artsen samen. We nemen de bezetting door of soms een interessante casus. Het komt ook vaak genoeg voor dat er niet echt iets te bespreken is, maar dat maakt niet uit. Om de week komen we ook nog een uur samen met alle artsen om een medisch onderwerp te bespreken en ook om de week is er een vergadering met al het personeel. Dan gaan we met zijn alle door de bezetting, cijfers en mededelingen. Best onbegrijpelijk, in Nederland ondenkbaar, soms ook niet erg efficiënt en repetitief en behoorlijk kostbaar (40 man een uur niet aan het werk met patienten, reken maar uit). Het is wel heel goed voor het saamhorigheidsgevoel en ook wel leuk! Een prima afwisseling in een dag vol spreekuur. Het schijnt dat conflicten overigens zelden direct worden gecommuniceerd en die hoor je vaak indirect achteraf. Gelukkig hebben wij daar beide nog geen ervaring mee!

In de pauze hoor je overigens niet over werk te praten, maar hele directe vragen over thuis of het privé-leven worden ook lang niet altijd gewaardeerd. Het is soms dus even zoeken waarover dan wel gesproken mag worden. Gelukkig is het weer ook in Zweden altijd wel een goed onderwerp!

Al met al!

Samenvattend: het gezinsleven hier in Zweden is heel belangrijk is en de Zweden zorgen heel goed voor elkaar. Het is een sociaal land waar veel ruimte is voor het gezin, sport en natuur. Persoonlijk ervaren wij ook dat er veel ruimte is voor het gezinsleven, iets wat heel fijn is. Daarvoor hebben we wel een stukje sociaal leven ingeleverd.  Gelukkig is het heel fijn als er bezoek uit Nederland komt. We beleven het contact intens en het is super leuk om dan samen nieuwe avonturen te beleven. Alles heeft zijn voor en nadelen niet waar!

Volgende keer meer!?

Liefs Isabelle

Personal Blog

Winter is here!

Winter!

Winter! Echt winter! Zoals je een winter in Zweden verwacht. Koud en sneeuw! Korte dagen.  Eigenlijk geen tijd voor een nieuwe blogpost, aangezien wij hele drukke maanden achter de rug hebben en nog steeds amper stil zitten. Geen tijd om even te zitten voor een update. Maar nu is het winter, dus nu moet het onderhand echt wel, een nieuw seizoen en 4 maanden geleden dat ik een blog schreef.

VAB!

Eigenlijk zou ik nu ook helemaal geen tijd hebben om even wat te schrijven. Ik zou moeten werken vandaag. Maar vandaag ben ik thuis, thuis met en voor Stella. Ik heb namelijk vård av barn (beter bekend als vab of onder het werkwoord vabba = vabben) vandaag. Dat wil zeggen dat ik betaald (dwz door de overheid, een schijnbedrag, maar toch) thuis zit om voor Stella te zorgen. Stella is ziek, want het is namelijk winter, het is februari en dan zijn aan de lopende band kinderen ziek. De griep schijnt te heersen, ja ja die hebben we hier ook. In Zweden spreken ze dan ook niet van februari maar van vabruari. Een begrip. Dat weet je het wel. Iedereen zit lekker thuis met zieke kids.

Maar het klinkt leuker dan het is hoor: vab. Zieke kinderen in combinatie met werk gaan gewoon niet lekker samen. Ook in Zweden niet. Maar het voordeel is wel dat als ze dan eindelijk even slapen, je ook echt wat voor jezelf kan doen! Dus na weer de nodige telefoontjes aan de verschillende instanties (zucht) had ik ook nog wat tijd over! Hoogtijd voor een nieuw blog.

Huwelijk!

Want, wow, wat is er veel gebeurd sinds het vorige blog! Zoals ik vorige keer als schreef: een huwelijk, een nieuw huis, een baan, een test en het nodige fijne bezoek vanuit en in Nederland.

Jawel! Het huwelijk is voltrokken op 21-11-2017. Negen jaar na de eerste kus voor de deur van mijn ouders. Paul in zijn welbekende gele polo met blauwe broek naast zijn fiatje 500! Het was een korte maar memorabele ceremonie. Uiteraard in het Zweeds. We brachten een Zweedse vriendin mee voor eventuele vertaling en mijn ouders waren voor de gelegenheid uit Nederland over gevlogen. Kort maar krachtig met naderhand champagne, taart en een lekker diner bij de lokale brasserie. Ook de ringen kwamen van de lokale goud smit, net als de weddingcake van de lokale bakker. De lokale middenstand is goed gespekt!

Huis!

De eerste week van december kregen we de sleutel van ons nieuwe huis! Onze eerste echte grote-mensen-huis! Een echt Zweeds houten huis! Super leuk en spannend en vooral heel veel avonden schilderen. Als je eenmaal de eerste streep verf zet kan je niet meer ophouden dus uiteindelijk hebben we veel meer gedaan dan in eerste instantie gedacht. De vorige eigenaars hielden erg van klussen maar het ontbrak ze enigszins aan perfectionisme dus we hebben de nodige lelijke en scheve latjes en kasten uit het huis verwijderd. Vele gaten en kieren zijn gevuld en vele lagen wit gingen over eierschaalkleurig behang (ook van het gele bloemetjes behang in slaapkamer lieten wij niks over). Paul heeft zich tot ware stukadoor ontpopt. Vooral project toilet heeft ons een beetje genekt. Vier lagen behang die zich niet graag lieten verwijderen. Uren tussen de muur en de pot. Ach ja, het resultaat mag er best wezen!

Test!

Op 15 december maakte ik ook nog even mijn Zweedse test. Je weet wel. Die c1-test waar ik al maanden overloop te mekkeren. Hoe moeilijk het allemaal wel niet was. En het duurde even voor ik de uitslag kreeg maar hij is binnen! Yay! Wat een opluchting. Het was niet simpel. De test duurde van 10.00-18.00 en bestond uit een lees + grammatica deel, een luistertoets, schrijfopdracht en mondeling examen. Geweldig blij dat ik hem gehaald. Dat betekent dat ik nu eindelijk mijn registratie als arts in Zweden kan aanvragen. Blijkt ook nog niet zo simpel wat kennelijk had ik onvoldoende documenten toegevoegd. Volstrekt onduidelijk hoe je daar weer aan kan komen. Het kan sowieso 4 maanden duren voor dat het allemaal rond is. Lagom. Lagom.

Werk!

Ondertussen ben ik wel gewoon aan het werk. Ik werk als läkarassistent. Of, zoals een vriendinnetje zegt: lekkere assistent. Voor een assistentensalaris, maar who cares. Werk is werk en het houdt me van de straat. Ik doe gewoon mijn werk als arts, zie mijn eigen patienten op een eigen spreekuur. Maar ik kan zelf geen recepten voorschrijven en al mijn patiëntencontacten overleg ik met een collega en worden vervolgens gecontroleerd. Op zich prima omdat ik zo de weg leer kennen in het Zweedse systeem en een beetje back-up best fijn is. Het Zweeds gaat steeds beter en over het algemeen red ik mij goed. Het is leuk als ik een compliment krijg en veel patienten zijn bereid me te helpen als ik er even niet uit kom in het Zweeds. Google translate heb ik steeds minder nodig, dus dat is wel tof om te merken. Sommige dagen gaat het ook echt lekker en andere dagen voel ik me een student die niks weet omdat het allemaal anders is.

De werkzaamheden als huisarts zijn hier wel wat anders dan in Nederland. Enerzijds omdat je je als huisarts veel bezig houdt met ziekmeldingen. Mensen komen letterlijk ziektebriefjes halen, niet perse een super leuk onderdeel van het vak en het kost vooral veel tijd omdat je veel papierwerk moet doen. De andere kant is dat het vak heel wat meer inhoud heeft dan in Nederland. Je doet als huisarts heel wat meer onderzoeken voor dat je verwijst (mag verwijzen). Ik zou willen zeggen dat je in Nederland vaak verwijst voor de diagnose en hier kan je vaak pas verwijzen met een diagnose (of als je een heel sterk vermoeden van kanker hebt of er echt zelf niet uitkomt na de nodige diagnostiek). Ook zijn er mega lange wachtlijsten. Daar waar je in Nederland de zelfde dag vaak nog terecht kan voor bijvoorbeeld een röntgenfoto moet je daar hier soms wel een paar maanden op wachten als het geen echte spoed heeft. Ook is een paar maanden wachten voor je een scan krijgt of op de poli kan komen is niet ongebruikelijk. Een andere manier van werken maar wel interessant. Daar waar in Nederland de contacten korter en vaker zijn probeer je hier zoveel mogelijk in een consult af te ronden. Vervolgens krijgt de patient een brief thuis met uitkomst van het onderzoek en beleid. Dat is toch ook wel echt anders dan in Nederland, waar het vaak wat meer in samenspraak met de patient gaat. Ook hebben de verpleegkundigen hier een grote rol. Zij zien veel patienten en doen bijvoorbeeld ook het acute spreekuur. De ingewikkelde problematiek blijft voor de arts over. Vrijwel alle consulten zijn vaak behoorlijk complex en uitgebreid. Ik merk ook zeker dat ik er 8 maanden uit ben geweest. Ik heb de Nederlandse richtlijnen al  niet allemaal in mijn hoofd meer zitten, laat staan dat ik de Zweedse ken. Het kost ook best wel weer wat tijd om dat allemaal weer op te pakken. Ik werk trouwens dagelijks van 8-14.30u. Daardoor kan ik de kindjes op tijd ophalen zodat de dagen voor hen ook niet te lang worden. Ideaal wel, dat dat hier kan. Maar het welbekende gevoel dat je overal wat te kort schiet speelt zeker af en toe op.

Vakantie!

Twee hele weken vakantie hadden we rond kerst.. We zijn nog een klein weekje in Nederland geweest. Het was heel fijn om even bij familie te zijn, want helaas kregen we opnieuw beangstigende berichten uit Nederland. We zijn heerlijk verwend her en der! Elke dag een andere kersttafel en kerstboom. Super leuk en heel intensief. Echt vakantie-gevoel!? Mwah. Maar dat is kennelijk bekend onder “expats”. Vakantie in het thuisland voelt weinig als vakantie vieren. Ondertussen ook dubbel en een beetje jammer dat we lang niet iedereen hebben kunnen bezoeken. Maar wat in het vat zit…

De kindjes bleven achter bij opa en oma terwijl wij terugvlogen naar Zweden om het kluswerk af te maken en de echte verhuizing te organiseren. Ondertussen ook nog zo’n kleine 20m3 aan rotzooi afgevoerd naar de stort. Het was kei hard werken maar wel heel tof om aan eigen paleis te werken! Wij vierden Oud en Nieuw met Russische vrienden, uiteraard champagne met kaviaar en Poetin met nieuwjaar speech op de achtergrond, bijzonder interessant!

Inmiddels zitten we goed en wel in het nieuwe huis! En het ligt er prachtig bij zo in de sneeuw met vrieskou. Op twee minuten lopen zit een hele leuk stukje bos en op 3 minuten hebben we een heerlijk speeltuintje voor de kinderen. De eerste sporen van hertjes vonden we al in de tuin. Dus zodra het gaat dooien gaan we lekker veel tulpen bollen planten, ze schijnen namelijk van tulpen te houden!

Langzaamaan begint het huis te wennen. Met wat opstartproblemen hier en daar en zeker in het begin een dagelijkse eigenaardige verrassing van de vorige eigenaar.  Wat gekkigheid met lichten die ‘s nachts spontaan beginnen te branden en een onaangenaam wisselende temperatuur in huis inclusief een koude douche in de ochtend. Inmiddels maken we maar grapjes over het spook in huis. Ook stoken we ‘s avonds een fijn haardvuur om het toch aangenaam te hebben met -13 graden op de teller ‘s nachts. Echt winterskoud! In een volgend blog zal ik wat foto’s van de inrichting van het huis zetten. Voor degene die mij niet op IG volgen en benieuwd zijn! Want uiteindelijk is dat wel mijn grootste hobby. Niet het klussen zelf, maar lekker inrichten en rommelen. Uiteraard zijn er al de nodige bezoekjes aan IKEA gebracht en ik vrees ook niet dat het daarbij gaat blijven.

Het eerste jaar zit er op!

Inmiddels zit er bijna een jaar in Zweden op. Alle seizoenen een keer rond. We vertrokken 26 februari vorig jaar midden in de winter, spannend wat er allemaal op ons pad zou komen. Het voorjaar begon pas na pasen, maar was prachtig groen en zonnig. De zomer was kort en regenachtig met af en toe een uitschieter naar 24 hele graden. De herfst was mooi maar donker en winter is lang en koud. Het gebrek aan zonlicht breekt soms op maar de sneeuw maakt veel goed. Wow, wat is het hier waanzinnig mooi met sneeuw. Merle geniet er enorm van, spelen, rollen, sleeën, sneeuw eten! Stella vindt het maar koud en beweegt zich nog niet zo gemakkelijk voort in de koude sneeuw.

Het is niet niks geweest: 2 verhuizingen, heel veel uren zweedse les en thuisstudie, de zorg voor de kinderen, werk en reizen voor Paul, de zoektocht naar een baan, maken van nieuwe vrienden, een huwelijk, een eigen huis. We hebben enorm genoten van al het bezoek en voelen ons soms behoorlijk eenzaam als lieve vrienden en familie weer naar huis zijn vertrokken. Allemaal dingen waar we aan hebben moeten wennen of misschien went dat wel nooit. Wij hopen dat 2018 wat minder roerig zal zijn, maar ach, dat hoort ook wel weer bij het leven. Als het te saai wordt gaan we vast weer op zoek naar actie, een verbouwing ofzo! Sowieso genoeg te wensen.

 

Veel liefs,

Isabelle