Monthly Archives

November 2020

Personal Blog

Winter is still coming!

Eigenlijk moet ik nu beslissen of ik deze website ga verlengen / behouden of opzeggen. Voor 15 december moet ik het laten weten anders gaat er geruisloos 150 euro van mijn niet meer zo goed gevulde ING-rekening. Maar hem het WWW afhalen is ook zo wat. Ondertussen belt Paul boos dat ik kerstliedjes op zijn Spotify account draai waardoor er opeens kerstmuziek afspeelt terwijl hij voor de hele wereld presenteert. Vond ie kennelijk minder gezellig dan ik. Ik probeer gewoon vast in de december-spirit te komen.

Het schrijven vind ik eigenlijk altijd best heel leuk, maar de inspiratie in tijden van corona ontbrak gewoon. Je maakt ook niet echt veel mee. Hoewel dat natuurlijk onzin is eigenlijk. Er is altijd wel wat bij te praten. Daarnaast ook de tijd die ontbreekt. Alhoewel dat natuurlijk ook niet waar is. Het gaat meer om prioriteit, het had gewoon geen prioriteit. Misschien gaat het ook niet perse om het schrijven van een ellenlang epistel iedere keer. Maar een kortere post is misschien wel laagdrempeliger om te lezen en zeker om te schrijven.

De laatste post ging over onze fijne reis. En nu, nu corona nog altijd de gemoederen bezig houdt, kunnen we alleen maar dankbaar zijn dat we die toch, in een aangepaste versie hebben kunnen maken. Ook hadden we nog een week vakantie in augustus waar we mijn ouders een week lang konden zien in Denemarken.

Wanneer zouden we weer echt vrij kunnen reizen? Die vraag houdt velen bezig. Maar zeker als expat is die vraag behoorlijk relevant. Daar waar we eerst binnen een uurtje vliegen in het thuisland waren kom je nu met moeite de grenzen over. Zonder mondkappie ben je sowieso niet welkom. Coronatesten worden in zweden voor 3500 sek aangeboden (resp 350 euris pp). En dan boffen we eigenlijk, dat we binnen de EU wonen, daarbuiten kom je een stuk minder ver.

Sinds juli ben ik weer terug aan/op het werk. Ik vind dat eigenlijk best heel fijn. Hoewel ik even moest wennen en inkomen. Een hoop nieuwe regels en protocollen waar ik mijn weg in moest vinden. Protocollen veranderen overigens nog steeds bijna iedere dag. Maar het werken doet mij altijd goed. Je maakt wat mee, hebt wat andere praat, ik voel me er nuttig en (meestal) gewaardeerd. Daarnaast doen de problemen van anderen je realiseren hoe goed je het zelf hebt. Het gebruiken van mijn hersenen is ook plezierig, aangezien ik me wat afgestompt kan voelen als ik alleen maar voor de kinderen zorg. Daarnaast heb ik weer een beetje inkomen wat ook prettig is aangezien webshoppen mijn grootste (red:enige/enigste) hobby is. Vanaf september deelden Paul en ik het verlof en werkten we 20 uur per week.

Paul was de hele zomer thuis met 3 kinderen en fietste heel wat kilometers met onze bakfiets op en neer. Sinds augustus, toen de scholen begonnen was dit letterlijk een dagtaak om iedereen af te leveren op uur en tijd. Merle om 8.00uur en stella om 9.00uur. Heel wat loze uurtjes gedood in speeltuin of supermarkt. Toch jammer dat IKEA nog niet open was.

Merle maakte een vliegende start op de international school. Na een taai begin met ziekte en vooral met een flinke portie verzet van haar kant heeft ze lieve vriendinnetjes gemaakt en is haar engels al super goed. Ze leest met veel plezier engelse boekjes op de iPad, switcht met het grootste gemak tussen Nederlands, Engels en Zweeds, rekent en meet de hele dag door, kan alle letters lezen en schrijven en geniet zichtbaar van alles wat ze al kan. Daarnaast vertelt ons hoe laat het is in het Engels. Twee keer per week gym en op vrijdag kiezen ze een boek in de Library. Ze leren over allerlei landen en responsibility. Ze heeft Zweedse les en een keer per week muziekles en kan al wat muzieknoten. Echt heel fijn en zo leuk! Ook had ze na lang vragen afgelopen zaterdag haar eerste zwemles. Het zwembad was na 3 jaar weer open! Ze heeft genoten.

Stella startte op een nieuwe opvang en dat gaat een beetje met pieken en dalen. Ze kiest er vaak voor alleen te spelen omdat ze het lastig vindt om aan te haken als een groepje kindjes al aan het spelen is. Een nadeel van het Zweedse systeem waar ze maar 15 uur per week mocht en dus vooral veel mist. Hopelijk wordt dat beter als ze meer uren op school kan spenderen als Paul en ik weer aan het werk is. Thuis is ze daarentegen ons zonnetje, onze vlinder en is het altijd heel gezellig met haar om je heen. Ze zeurt eigenlijk nooit. Ze rommelt ook heel lekker met Cleo en voelt zich dan de grote zus.

Cleo is een heerlijke baby en zo makkelijk. Altijd vrolijk en heeft nog amper gehuild. Ze werd notabene al weer 1 enkele dagen geleden. Wat is de tijd snel gegaan. Hoewel ik het allemaal wel bewuster mee maakte, alle ontwikkelingen. Nog voor haar 1e verjaardag zetten ze al wat pasjes los en klimmen en klauteren is hetgeen ze hele dagen doet. Vandaar dat ze een klimtoestel kreeg voor haar verjaardag. Ons gezin is compleet en we zijn heel gelukkig met drie gezonde lieve dochters. Cleo is een heerlijk aanvulling en zeer geliefd bij ons allemaal. She is hard not to love!

Op haar eerste verjaardag begon ook de “inskolning” het proces van wennen aan de dagopvang. Dat is een proces wat heel “lagom” gaat en wat dus net zo lang duurt als dat het kind (of meer de protocollen) aangeeft. Vanwege corona is het verboden als ouder binnen te komen. Cleo en ik hebben dus al de nodige uren op het schoolplein gespendeerd. Gisteren mocht ze 15 minuten mee met de juffen naar binnen. Vandaag zelfs een heel uur! Ze was vooral super boos en niemand mocht haar aanraken. Bij ophalen was ze vooral heel verdrietig en eenmaal thuis wil ze me niet meer los laten. Arme schat. Hopelijk snapt ze heel gauw dat het niet anders is en heeft ze het bovenal heel erg naar haar zin. De juffen zijn lief en de andere koters ultra schatting.

Winter is coming. De eerste sneeuw viel. Van onze lieve zwager en mijn zus leren wij dat het leven kort kan zijn. Eerlijk is het leven sowieso niet. Een van de redenen om 4 jaar geleden deze stap, wonen in Zweden, aan te gaan. Risicos nemen, kansen grijpen. Het gevoel van vrij wonen en meer onderdeel van de natuur is er een die wij bij hen op Terschelling al leerden kennen en begrijpen. En na een bezoek aan hen, die met een lach en een traan gepaard ging en waarbij we niet weten of elkaar in deze hoedanigheid nog eens zullen mogen zien, werden we opnieuw geïnspireerd om onze dromen te achtervolgen. Zo kochten we bijna 15 hectare land en een groot rood huis met witte ramen. We kwamen net op tijd bij zinnen toen een collega ons toch wel wat bezorgd maakte over de hoeveelheid vocht in de fundering. Over de hoeveelheid werk maakte Paul zich geen zorgen. De tweede auto (een Volvo natuurlijk) was al gekocht bij wijze van spreken. Maar kosten om een fundering te vernieuwen, dat zijn echt geen fijne en daar heb je nul woonplezier van.

Wie weet is dit wel het laatste blog ooit, of kopen we toch die droom en neem ik jullie daar in mee. Of gaan we toch weer nadenken over een terugkeer naar Nederland. Want het wonen in het buitenland zonder de mogelijkheid om je familie en vrienden te zien maakt het wel een stuk minder leuk. To be continued, of niet.

Liefs Isabelle