All Posts By

smålandlife

Personal Blog

Winter is still coming!

Eigenlijk moet ik nu beslissen of ik deze website ga verlengen / behouden of opzeggen. Voor 15 december moet ik het laten weten anders gaat er geruisloos 150 euro van mijn niet meer zo goed gevulde ING-rekening. Maar hem het WWW afhalen is ook zo wat. Ondertussen belt Paul boos dat ik kerstliedjes op zijn Spotify account draai waardoor er opeens kerstmuziek afspeelt terwijl hij voor de hele wereld presenteert. Vond ie kennelijk minder gezellig dan ik. Ik probeer gewoon vast in de december-spirit te komen.

Het schrijven vind ik eigenlijk altijd best heel leuk, maar de inspiratie in tijden van corona ontbrak gewoon. Je maakt ook niet echt veel mee. Hoewel dat natuurlijk onzin is eigenlijk. Er is altijd wel wat bij te praten. Daarnaast ook de tijd die ontbreekt. Alhoewel dat natuurlijk ook niet waar is. Het gaat meer om prioriteit, het had gewoon geen prioriteit. Misschien gaat het ook niet perse om het schrijven van een ellenlang epistel iedere keer. Maar een kortere post is misschien wel laagdrempeliger om te lezen en zeker om te schrijven.

De laatste post ging over onze fijne reis. En nu, nu corona nog altijd de gemoederen bezig houdt, kunnen we alleen maar dankbaar zijn dat we die toch, in een aangepaste versie hebben kunnen maken. Ook hadden we nog een week vakantie in augustus waar we mijn ouders een week lang konden zien in Denemarken.

Wanneer zouden we weer echt vrij kunnen reizen? Die vraag houdt velen bezig. Maar zeker als expat is die vraag behoorlijk relevant. Daar waar we eerst binnen een uurtje vliegen in het thuisland waren kom je nu met moeite de grenzen over. Zonder mondkappie ben je sowieso niet welkom. Coronatesten worden in zweden voor 3500 sek aangeboden (resp 350 euris pp). En dan boffen we eigenlijk, dat we binnen de EU wonen, daarbuiten kom je een stuk minder ver.

Sinds juli ben ik weer terug aan/op het werk. Ik vind dat eigenlijk best heel fijn. Hoewel ik even moest wennen en inkomen. Een hoop nieuwe regels en protocollen waar ik mijn weg in moest vinden. Protocollen veranderen overigens nog steeds bijna iedere dag. Maar het werken doet mij altijd goed. Je maakt wat mee, hebt wat andere praat, ik voel me er nuttig en (meestal) gewaardeerd. Daarnaast doen de problemen van anderen je realiseren hoe goed je het zelf hebt. Het gebruiken van mijn hersenen is ook plezierig, aangezien ik me wat afgestompt kan voelen als ik alleen maar voor de kinderen zorg. Daarnaast heb ik weer een beetje inkomen wat ook prettig is aangezien webshoppen mijn grootste (red:enige/enigste) hobby is. Vanaf september deelden Paul en ik het verlof en werkten we 20 uur per week.

Paul was de hele zomer thuis met 3 kinderen en fietste heel wat kilometers met onze bakfiets op en neer. Sinds augustus, toen de scholen begonnen was dit letterlijk een dagtaak om iedereen af te leveren op uur en tijd. Merle om 8.00uur en stella om 9.00uur. Heel wat loze uurtjes gedood in speeltuin of supermarkt. Toch jammer dat IKEA nog niet open was.

Merle maakte een vliegende start op de international school. Na een taai begin met ziekte en vooral met een flinke portie verzet van haar kant heeft ze lieve vriendinnetjes gemaakt en is haar engels al super goed. Ze leest met veel plezier engelse boekjes op de iPad, switcht met het grootste gemak tussen Nederlands, Engels en Zweeds, rekent en meet de hele dag door, kan alle letters lezen en schrijven en geniet zichtbaar van alles wat ze al kan. Daarnaast vertelt ons hoe laat het is in het Engels. Twee keer per week gym en op vrijdag kiezen ze een boek in de Library. Ze leren over allerlei landen en responsibility. Ze heeft Zweedse les en een keer per week muziekles en kan al wat muzieknoten. Echt heel fijn en zo leuk! Ook had ze na lang vragen afgelopen zaterdag haar eerste zwemles. Het zwembad was na 3 jaar weer open! Ze heeft genoten.

Stella startte op een nieuwe opvang en dat gaat een beetje met pieken en dalen. Ze kiest er vaak voor alleen te spelen omdat ze het lastig vindt om aan te haken als een groepje kindjes al aan het spelen is. Een nadeel van het Zweedse systeem waar ze maar 15 uur per week mocht en dus vooral veel mist. Hopelijk wordt dat beter als ze meer uren op school kan spenderen als Paul en ik weer aan het werk is. Thuis is ze daarentegen ons zonnetje, onze vlinder en is het altijd heel gezellig met haar om je heen. Ze zeurt eigenlijk nooit. Ze rommelt ook heel lekker met Cleo en voelt zich dan de grote zus.

Cleo is een heerlijke baby en zo makkelijk. Altijd vrolijk en heeft nog amper gehuild. Ze werd notabene al weer 1 enkele dagen geleden. Wat is de tijd snel gegaan. Hoewel ik het allemaal wel bewuster mee maakte, alle ontwikkelingen. Nog voor haar 1e verjaardag zetten ze al wat pasjes los en klimmen en klauteren is hetgeen ze hele dagen doet. Vandaar dat ze een klimtoestel kreeg voor haar verjaardag. Ons gezin is compleet en we zijn heel gelukkig met drie gezonde lieve dochters. Cleo is een heerlijk aanvulling en zeer geliefd bij ons allemaal. She is hard not to love!

Op haar eerste verjaardag begon ook de “inskolning” het proces van wennen aan de dagopvang. Dat is een proces wat heel “lagom” gaat en wat dus net zo lang duurt als dat het kind (of meer de protocollen) aangeeft. Vanwege corona is het verboden als ouder binnen te komen. Cleo en ik hebben dus al de nodige uren op het schoolplein gespendeerd. Gisteren mocht ze 15 minuten mee met de juffen naar binnen. Vandaag zelfs een heel uur! Ze was vooral super boos en niemand mocht haar aanraken. Bij ophalen was ze vooral heel verdrietig en eenmaal thuis wil ze me niet meer los laten. Arme schat. Hopelijk snapt ze heel gauw dat het niet anders is en heeft ze het bovenal heel erg naar haar zin. De juffen zijn lief en de andere koters ultra schatting.

Winter is coming. De eerste sneeuw viel. Van onze lieve zwager en mijn zus leren wij dat het leven kort kan zijn. Eerlijk is het leven sowieso niet. Een van de redenen om 4 jaar geleden deze stap, wonen in Zweden, aan te gaan. Risicos nemen, kansen grijpen. Het gevoel van vrij wonen en meer onderdeel van de natuur is er een die wij bij hen op Terschelling al leerden kennen en begrijpen. En na een bezoek aan hen, die met een lach en een traan gepaard ging en waarbij we niet weten of elkaar in deze hoedanigheid nog eens zullen mogen zien, werden we opnieuw geïnspireerd om onze dromen te achtervolgen. Zo kochten we bijna 15 hectare land en een groot rood huis met witte ramen. We kwamen net op tijd bij zinnen toen een collega ons toch wel wat bezorgd maakte over de hoeveelheid vocht in de fundering. Over de hoeveelheid werk maakte Paul zich geen zorgen. De tweede auto (een Volvo natuurlijk) was al gekocht bij wijze van spreken. Maar kosten om een fundering te vernieuwen, dat zijn echt geen fijne en daar heb je nul woonplezier van.

Wie weet is dit wel het laatste blog ooit, of kopen we toch die droom en neem ik jullie daar in mee. Of gaan we toch weer nadenken over een terugkeer naar Nederland. Want het wonen in het buitenland zonder de mogelijkheid om je familie en vrienden te zien maakt het wel een stuk minder leuk. To be continued, of niet.

Liefs Isabelle

Personal Blog

Into the unknown!

This time I am absolutely writing out of my comfort zone. In English that is. Dutch, to me, feels a little bit like a safe haven and is much easier for expressing myself. Nevertheless, after such a journey I wanted to be able to share some of our experiences with my non-Dutch follower friends as well. A bit scary and truly sorry if I am making spelling mistakes, consider this your warning. Since this is also sort of a journal/diary, the post is a long one. But those who read my blogs before know I have trouble keeping it short! And I recommend you to play the song : into the unknown, artist Panic! At the disco on Spotify while reading this!

In less than 36 hours my journey as a working mom will continue. After nine (!) months of being at home it is time to go back to my duty as a doctor. Nine months being called mom instead of Isabelle. How many times will I have heard the word Mom? Such a strange feeling, as the corona definitely messed things up for me, for us as a family, as well as for all of us. Like not being able to see my family or friends in the Netherlands. In the beginning I felt super bad for not being able to save the world and almost felt I was wasting my time at home while people were reported to die everywhere. In retrospect, I am extremely grateful for the time I had with my family and that everybody is still safe and (reasonably) health and nobody I know died of this COVID-19.

And now, after looking back on nine months at home I feel grateful and blessed and happy. It has been a hell of a ride and at the same time extremely quiet and peaceful. The hormones and I are not friends, it’s safe to say I will not miss them. One year ago we went to our holiday in Spain, a week in the Netherlands, a lot of late night shifts, an intense end of the pregnancy, the eternal wait on the birth that never came spontaneously, the delivery, a beautiful and wonderful daughter Cleo, our first lonely Christmas in Sweden, the wedding of my sister and brother in law in the Netherlands and then, not long after that, corona. Which turned the world upside down, it had and still has a huge impact on basically everything.

Our planned trip did not happen. No US, of A and I think that is for the better. Many things are happening there now, but instead of a perfectly planned trip in America we discovered the unknown! Within the borders of Sweden that is.

The lack of reception of my provider was a big failure. For the record we did NOT went to Finland or Norway.

Is there anyone who doesn’t know Anna and Elsa? Being a mom of an almost 4 yo (5 more nights!) and a 5 yo Elsa’s magic turning things (and sometimes people) into Ice on a daily base. She is the Dream. We weren’t sure if Frozen 2 would be very appropriate as they can get scared but when it was finally available to download and we had a very rainy day in Sunne we decided to take our chances and watch it together as a family.

Although the film is mainly based on Norway, there are many similarities with Sweden being the neighbouring country. Wiki tells the story of Frozen 2 is about an enchanted forest in the far North. This forest is home to a indigenous tribe that lived very closely to nature and her magic. The importance of the four spiritual elements Earth, Water, Fire and Air are in focus. In this movie we see many similarities with our trip, which made this movie immediately connected to our trip as we heard the songs many many many times while driving all the way up to the Arctic Circle. Seeing signs of these four important elements everywhere. How people in the far north seem to be a lot more connected to nature and its elements.

While staying in our little bubble for 40 days we experienced many new adventures, many beautiful places, phenomenal houses and views, many laughs, a few cries and so much love. We grew as a family of five. Cleo taking more and more part of our family life! Always, literally, always happy and smiling. She doesn’t want to miss a thing. Stella has started to have memories and loves to relive moments and tell stories. Merle really growing in taking one thing at a time, trying to have as less expectations as possible and trusting that things will turn out fine. Happy and full of laughter. And for Paul and me this time was super special and made us realise that Sweden is such a beautiful country, being in our little bubble did feel extremely carefree and opened a little hatch for new possibilities and adventures in the future. We started dreaming again. Embraced slow living. We stopped reading the news and socials and although this might seem selfish it did feel really good doing this for a little while.

In the USA we planned to tour around and booked many awesome overnight stays carefully curated, including a yurt, a train, a beach lifeguard tower and a tiny house. We figured if we planned to travel like this in the US why not try to travel like this in Sweden. The biggest difference was that we did not dare to plan ahead and there was a recommendation to not travel more than 1-2 hours from your home by car. This was a recommendation based on no research nor articles, made no real sense as distances in the far north are something most people drive on a daily base only for groceries. And not the car ride will raise the risk of spreading or getting infected by the corona-virus but more the things you do while traveling. You can stay a few minutes from your home but visit all the bars and restaurants in Stockholm but you would not be able to drive to a house in the middle of nowhere.

After pondering about the what and how, we decided to go for the trip but to do it wisely and mindfully. Not booking too far in the future, to do grocery shopping just by one adult and without kids, to look for houses without too many neighbours and to not go to places with a lot of people. And so we did. On the 13th of May we fully packed our VW Passat (instead of this big Cadillac Escalade/BMW X7 we booked in the US, tears for Paul here) and drove to our first destination in Kungsbacka, just a little under Göteborg. We packed mainly winter clothes in case we would come north and it would be cold. Ofcourse winter-tires still on the car.

After weeks of working from home Paul felt he just needed to unwind for a bit so we basically chilled a lot, read books, played together and discovered the area by foot. Beautiful sea views, rock climbing and just being together. We learned a lot, for example to always read the house rules BEFORE you book an airbnb. As the second bedroom was A. extremely tiny and B. there were no doors nor (blinding) curtains. None of the girls felt like sleeping much here. When they finally went to bed we were like silent Ninja’s and did not dare to watch tv, or talk for that matter.

The next house is and stays our absolute dream house with a dream view on Orust in Bohuslän. Newly build and owned by a Norwegian guy that was well off.. Including a pool. We learned that a heated pool is still very cold if the outside temperature is 13 degrees. Geggemoja (Mud) is fun but you can get stuck and that gives a lot of stress for a 3 and 5 yo. Falling in the geggemoja is fun but if you have to walk home in wet dirty clothes is not, as 15 degrees is still quite cold with wet clothes, even when the sun shines.

After leaving the west coast we ended up in Sunne. A beautiful renovated old house full of big art pieces and colors. Extremely inspirational. Because of corona most of the musea and other touristic attractions during our trip were closed and weren’t opening befor the 1st of July. So was the Alma Löv Museum, an exciting art museum in the middle of nature. But lucky enough for us, the AIRBNB owner, a very nice Dutch guy, happened to be married to the Artistic Director. Because of that he fixed that we could take a look around in the Museum the next day! We were amazed by this very special place. So much to see, to experience, to get inspired by so many buildings and art. We loved it! And the best part we got to enjoy it completely for our selves. It was amazing. The next day was a very wet and rainy day so we unfolded the bedsofa and watched the movie Frost 2 like I wrote before. The big girls absolutely adored the movie and basically all day long Stella sings: into the unknown!!

After this we didn’t have to drive so far for our luxury stay in Lekvattnet. Including a sauna/bastu, hottub, playstation including VRtoys and a grilhytta/grilhut. This was definitely someones mancave (also owned by a Norwegian rich guy). All the ingredients for a lovely stay. We got visited by a fox and mommy moose with her twins. Made a lovely walk in the forest surrounding our house, a new encounter with geggemoja plus getting stuck in it again and the arrival of the first mosquitos that where all attacking Paul. A lot of mys (coziness) in the grillhut including korv (sausages), burgers and marshmallows.

After seeing Frozen 2, the aim of the journey became reaching the North, the arctic circle and walking on Kungsleden, the renown hiking path of 400 km. And so our journey to the north begun by going to “Fulufjället”. The beginning of Lapland and the Sami people, the land of the reindeer. Fulufjället is the largest waterfall in Sweden. Fjällen in Swedish means mountains. The Mountains are mainly located on the west side of the country and covered by snow. It is very different from the Alpes for example. We met our first reindeer on the road to Idre! Such a special moment. We learned that reindeer are not wild animals as all reindeer in Sweden are actually domesticated and owned by (mostly) Sami people. The indigenous nomads living in the North of Sweden, Norway, Finland and a part of Russia for thousands of years without leaving traces of their existences in Nature. All Sami people live in regular houses now but some still live a partially nomadic life while herding their reindeer, especially in fall and spring. We lived in a very simple stuga in Idre. The three girls slept in one room without any problems and we had a beautiful view on the Norwegian Mountains. Because of travel restrictions we did not have to opportunity to cross the border unfortunately!

After this, the journey up north really began and while heading towards Östersunds archipelago we drove through Jämtland which is also known as Bear-country. So when we drove on a very small road in the middle of nowhere we were extremely lucky to encouter a bear! So freaking awesome. It was quite far away and we were safely in our car, but damn so cool! Sitting on an open field so we could see him very well! Swedish bears are usually very shy and dislike people. Encoutners with a bear a very uncommon unless you wear a gun and want to shoot it. Which still happens once a year, as bears are not endangered animals. After seeing all Dutch and Australian kids going on a bear hunt in these corona-times we can also say we joined!

Our stay in Hackås was amazing. Beautiful blue skies, striking view on the lake and the mountains, very nice temperatures and a beautiful spacious house. The one downside was the one bedroom for five people. As sleeping was overrated this holiday anyway and the sun was shining at least 22 hours a day we did not really bothered the lack of sleep. The fact that in an average Airbnb in Sweden you have to bring your own sheets and clean the whole house when leaving did start to get quite annoying. We did became real pro’s when it comes to packing, but mopping the floor 3 times a week and doing your bed was not something I was looking forward to do that often during a holiday. Other than that we had a lot of luck and despite or thanks to corona were able to book the most beautiful houses for reasonable prices.

But not in Storuman. Not a single nice airbnb on the road in this part of Sweden and so we were forced to stay in a hotel. Not really by choice but we felt we should drive to many hours otherwise. Storuman does not have a lot of storu, man. Boring little town, signs of poverty and boredom, not much to do. The hotel had a sign: we have the intention to be service minded! We stayed in a very simple family room with a very disappointing rain shower and a 3 days in advanced prepared breakfast.

On our way to Kåbdalis we paid a visit to a very special turquoise lake, grodkällan. My colleague whose family apparently owned the ski-facility in Kåbdalis said to me, this place is nothing special during summer and he was right. The view on a closed trailerpark was a bit disappointing. But we did cross the border of the Artic Circle and spent an afternoon in Storforsen. The biggest rapid in Scandinavia. The grillhut from the house was crap but the sauna was good and hot! The list of cleaning not so much fun as the owner expected that we would even dust the windowsill.

Although we had reached “polcirkeln” our journey into the unknown continued. After a short walk in the UNESCO Heritage Muddus Nationalpark we drove further north. We stayed a few days in Kiruna. A mining town which will be completely relocated a few miles further as the town is not safe anymore because of the mining of iron for many years. Other than that the air felt filthy and the city not very nice. But from Kiruna we were able to visit Abisko Nationalpark. The start of Kungsleden. A beautiful arctic scenery with melting ice and snow. Although we only walked 0,05% of this amazing hike we felt like real vikings and it was a huge victory to be able to do this with three small kids during very difficult circumstances with ice, snow, meltwater, more geggemoja, cold weather and slippery cliffs. The girls did amazing and we are so so proud.

A visit to the closed and melted ice hotel and a closed Sami-museum was a still a nice day out. The ice bar normally runs 365days per year, but was also closed. The trip to Nikkaluokta, to see the Kebnekaise, Swedish biggest mountain was beautiful. As the first viewing point would be at 5,6 km and the mountain was covered in fog we realised after 3 km we would make it. The girls were already tired and almost 12 km is just too much. But without disappointment we returned to the car and we enjoyed every second in this amazing scenery.

And NO we did not see the northern lights as the sun was shining 23 hours a day. Which absolutely is a very strange sensation. Your body doesn’t get a single sign to go to bed. We usually started a game at 23.00h in bright daylight. A tip I got after our trip was to bring aluminium foil and tape to cover windows when you go on a holiday with kids. Wish we had gotten that tip before our trip! Believe me, it is not easy to sleep when it is this bright. Paul and I brought sleeping masks but the girls didn’t like them. They are true troopers as they slept in every house in every bed and with 0-4 other people in the room including a baby who loved to make noise while running her fingers past the side of her bed in the middle of the night.

After Kiruna the trip southwards began and we stayed in the beautifully renovated lodge in Nillivara. A dream house on a huge plot with a fantastic authentic wooden smell pared with all the luxury you need. Wonderful days including a trip to a small mountain with views up till Norway and Finland, only surrounded by amazingly beautiful nature and silence. I don’t think I have ever experienced such a silent place before (or maybe that one time in the desert of Australia).

We made a pitstop in Kalix but we went wrong here. The airbnb felt very off. The smell, the atmosphere, the lack of a couch or furniture to sit outside, the 2 fridges meant for beer. We decided to not unpack and contacted the owner of our next Airbnb. We were in real luck and drove the same evening to Ånäset. When we parked the car next to our stuga there and saw the enchanting view of the sunset at 22.30h. We felt relieved and knew we were ment to stay her a few days longer. The beaches here were white and sandy and privat. The sky blue and the birds were singing. A nice visit to Lövånger Kyrkstad was fun and this was the first place where could actually eat nice FIKA! Waffles it was, everybody happy.

Next stop, while slowly coming closer to home was the High Coast. If you ever visit Sweden and have the chance: go visit this place. Wherever you drive your mouth will fall open. Wow-moments all over. A beautiful red house including a hottub with a again a stunning view. A full double rainbow ending in the sea. A visit to Rotsidan a beach of rocks and Mannaminne, a funny outdoor museum, were a big succes!

Final destination before driving home was Dalarna. Rättvik. A very charming little place at the lake Siljan. Our house was on the hill and we didn’t knew it was possible, but the view was even nicer than the ones we had seen before. The weather amazing. We were ready to experience the real Swedish midsommar celebrations but of course everything was canceled because of Corona. Nonetheless we had a wonderful day, made our own flower headbands, played a game of Kubb and did some grilling. We skipped the 90 SEK (about 9 euro) a box strawberries, even though this and sill (herring) is traditional midsommarfood and a must. The next day we drove around in the area, bought a wooden horse in Nusnäs and the girls bathed in the Lake. The perfect end of the perfect holiday. The next day (after of course cleaning the house, never buy a metallic kitchen, its the worst) we left our holiday home and drove home.

If ever planning to come to Sweden come in June. It is the most gorgeous month, the best temperatures and everything in bloom. It was the best!

We still had some weeks to land again and coming home is usually super nice and comfortable but after having such a wonderful and amazing time in the most luxurious houses with exceptional, spectacular views it did felt a bit mwah to be home in our house in a normal neighbourhood. The thought of painting (or replacing for a lot of money) all the windows did not help. But the job is almost done and mentally I am ready to go back to work. Paul will take care of the kids fulltime by himself whilst I’ll make some money after nine months.

Our time together has been so valuable and rich. Cleo is such a joy and asset to our family and we all truly adore her. I will miss her while working but it feels completely okay knowing Paul and her sisters will take good care of her. And although Swedes might think I am a degenerate mother for leaving my child already after 7,5 months of being with her almost 24/7, for me it feels nice to be able to use my brain, to have soms topics of conversation when coming home and maybe, probably only slightly, be helpful to more people than my own family.

Wish me luck!

Love Isabelle

Personal Blog

Hoe is het nu met?

Daar was ze weer! Een frequente blogger ben ik niet, maar soms zitten de woorden zo in mijn hoofd dat ik niet anders kan dan ze even opschrijven. Deze bizarre periode, die de meesten zich waarschijnlijk hun hele leven zullen blijven herinneren. Wat moet je er over schrijven? Er wordt sowieso heel veel over geschreven en gesproken. De kinderen kunnen het woord corona niet meer horen. Hoe zullen we het ons later herinneren? Hoe lang zal dit nog gaan duren? Hoeveel verliezen gaan er nog vallen? Niet alleen door dat mensen overlijden, maar ook veel economische verliezen. Die langzaam nog belangrijker lijken te worden dan mensenlevens. Hoe bizar. Iedereen zal er min of meer mee te maken krijgen. Herinneren we het later als een periode waarin de wereld even stil stond? De natuur even terrein won? Een periode met schizofrene gevoelens. Of misschien meer bipolaire gevoelens. Niet dat ik echt weet hoe het is om een dergelijke psychiatrisch aandoening te hebben. Ik wil al helemaal niemand voor het hoofd stoten met deze opmerking. Maar zo voelt het soms. Dat de emoties van nul naar 100 kunnen gaan binnen een seconde. Positief maar ook in periodes negatief. Mixed feelings en dat als een soort achtbaan terwijl je leven zich in de woonkamer en de achtertuin afspeelt.

Het leven in Zweden geeft mij sowieso altijd al wel veel dubbele – ‘schizofrene’ – gevoelens, wat vast uit mijn blog al wel eerder bleek. Maar de coronacrisis, de postpartum periode, de negen maanden op negen maanden af doen die gevoelens nog eens extra versterken. In sommige opzichten is het geweldig om hier te wonen. Onbetaalbare momenten met elkaar. Die we in Nederland nooit zo op deze manier voor elkaar hadden kunnen krijgen of kunnen beleven. De rust, de ruimte, de natuur. Het is heerlijk. Maar soms ga ik ook stuk van de saaiheid. De eentonigheid van het verlof. Het bos dat er al maanden ongeveer hetzelfde uit ziet en dan ineens komen er knoppen aan de takken, verschijnen er licht groene blaadjes aan de bomen, fladderen er de hele dag gele vlinders om je heen en fluiten de vogeltjes weer vrolijk terwijl ze in onze tuin nestjes bouwen. Langzaam komen de Zweden weer buiten, worden de tuinen weer aangepakt, wordt het weer het wat drukker op “straat”. Als groot contrast tegen de lege pleinen in alle grote steden van de wereld. Het leven in dit nogal saaie dorp, waar nooit echt iets gebeurd. Waar de buurman nauwlettend in de gaten houdt waar je gaat of staat en wie er op bezoek komt. Maar tegelijkertijd ook vriendelijk dagelijks een praatje maakt, een oogje in het zeil houdt en je op de hoogte stelt van diefstal in de wijk of de hertjes in onze tuin (die we helaas niet zagen, omdat we nog op een oor lagen).

Het ene moment is het ongelooflijk genieten van de onbetaalbare rijkdom van onze drie prachtige gezonde dochters. Het andere moment echt willen vluchten om even, al was het maar 5 minuten, niet het woord mama te hoeven horen of de bende te zien. Het geluk van ons heerlijke huis met dito grote tuin. De mazzel dat we nu niet op driehoog-achter in Amsterdam met een frans balkonnetje zitten en waar restaurants toch gesloten zijn. Maar tegelijkertijd overal klussen zien en rommel die 24/7 wordt gecreëerd. Waar ik vaak niet tegen opgewassen lijk. Het in en uit rennen van kinderen met modderpoten, de deuren die continu dicht klappen omdat ze tegen elkaar open staan.

De relaxede manier van opstaan in de morgen, het precies doen waar we er zelf zin in hebben tegen het eeuwige gehaast in de ochtend. Hoewel de ochtendroutine hier in Zweden al 100 keer relaxter was dan die destijds in Nederland, zelfs toen we nog geen kinderen hadden. Nooit meer in de file staan (tenzij we naar Nederland rijden) afgezet tegen het altijd minstens een uur moeten rijden om in een grote stad te komen.

Het oneindige verlof met eindeloos babyknuffelen maar ook het gevoel van gebrek aan vrijheid omdat je er geen keuze in hebt en dus echt niet kan werken. Het gemis om je nuttig te voelen tegen er altijd voor je kinderen kunnen zijn. Die luxe om ongelooflijk veel samen te zijn in een cruciale periode van hun jeugd tegen het gevoel ze desondanks toch te kort te doen omdat ze niet zoveel met vriendjes kunnen spelen. Het trotse gevoel bij Merle als het haar steeds beter lukt om woordjes te lezen tegen de frustratie bij ons beide als we elkaar niet goed begrijpen. De heerlijke verkleedpartijen van Stella, het om 12 uur nog in pyjama zitten tegen het missen van een goede routine. Het gebrek aan pedagogische skills versus het feit dat we alle schoolwerkjes overboord kunnen en mogen gooien omdat er toch geen verwachtingen zijn.

Het gemis van familie, waardevolle vriendschappen maar er ‘s avonds ook weinig puf voor hebben en onvoldoende tijd voor maken om deze vriendschappen te onderhouden op een manier die ik eigenlijk wel zou willen. Nooit eerder sinds we in Zweden wonen had ik zoveel afspraken voor Zoom gesprekken in de avond. Ineens waren Paul en ik weer onderdeel van een stukje van ons leven dat we in Nederland hadden. Whatsapp ontploft en er zijn nog meer ongelezen berichten dan toen we voor de derde keer ouders werden, een bizarre stroom aan informatie die op ons af komt. Nu worden we ineens ‘s avonds gebeld en wordt gevraagd hoe het met ons is? Ik ben eigenlijk helemaal geen beller, maar het is toch wel heel leuk zo, iedereen even zien, horen hoe het met hen is. Zijn we zo weer even onderdeel van ons oude leventje, zou het straks stand houden als het leven weer “normaal” is? Hoe het echt in Nederland is weten wij niet. Hoe het is om de kinderen normaal fulltime naar school te brengen en dan weer met zijn allen thuis te zijn. We herkennen het wel, maar het is niet hetzelfde en het is deels inherent aan ons leven hier. Hoewel thuiswerkende Paul wel echt ongewoon is. Ook voor hem! Wij vinden het wel heel erg gezellig maar tegelijkertijd is hij overdag vaak heel druk en niet bereikbaar voor ons. Als de kinderen en ik klaar zitten met ons fruitje horen we hem nog druk praten en krijgen we een sms’je dat hij de Fika pauze niet zal redden. Hij is er wel, maar hij is niet beschikbaar.

Er worden ook veel wisselende verhalen over het Zweedse beleid geschreven. Sommigen vinden het verstandig, anderen vinden het te idioot voor woorden. Alles is hier in feite nog open, maar wel op een lager pitje. Zweden zijn al wat socially distant van zichzelf. Opiniestukken in de media die haaks op elkaar staan. Zoals ik al zei is er wel een hoop belangstelling. Hoe is het dan met ons? Voelen we ons veilig en prettig in Zweden? Moeilijke vragen. Ik heb eigenlijk geen goed antwoord, ik weet het vaak gewoon niet. Het verlof is wel heel anders dan verwacht. Onze trip naar USA gaat definitief niet door. Het zou een geweldige afsluiting van mijn verlof en geweldig begin van Pauls verlof moeten worden maar we werden veroordeeld tot 8 weken Zweden. Of Paul dan niet gewoon blijft doorwerken? Nee. We gaan echt genieten van 8 weken samen zijn. Zolang waren we eerder niet met elkaar vrij. Daarna zal Paul alleen met de kids thuis zijn en ga ik weer aan het werk. Door gunstige CAO regelingen bij IKEA zullen we er notabene nog meer geld aan overhouden dat hij thuis zit en ik werk!

Inmiddels ben ik dus al zes maanden thuis. Hoe zal ik er later op terugkijken? Hoe kijk ik er nu op terug? Over iets meer dan 2 maanden zal ik weer gaan werken en dat lijkt ver weg maar gaat ook in eens super snel. Ik wilde een hele relaxte mama (proberen te) zijn en veel tijd met de kinderen doorbrengen. Dat is deels gelukt. Soms is het ook gewoon best wel taai. De periode voor Cleo’s komst waar ik mij fysiek niet top voelde, het lange wachten, de bevalling, de naweeën, de geweldige trip naar Nederland, de kater, de routine gevonden hebben om vervolgens thuis te komen zitten door corona. De eerste 12 weken met een new born zijn ergens ook een kwestie van een beetje overleven. Ondanks dat Cleo echt werelds beste baby is. Zo gemakkelijk en gezellig. Slaapt zoals ze moet. Drinkt en eet zoals het hoort. Ik ben misschien ook nooit helemaal tevreden. Altijd wel onzeker of ik het goed (genoeg) doe. Daar heb ik altijd al wel last van gehad en die onzekerheid pusht mij ergens ook verder. Om te blijven proberen, om mij te blijven ontwikkelen, te veranderen waar mogelijk. Het heeft me nooit echt weer houden om dingen, om die reden niet te doen. Maar heb ik er nu alles uit wat er in zit? Ik hoop het. Ik hoop dat de meisjes dat ook zo voelen. Van de 7 dagen zijn er 4 heel goed, 2 gewoon en 1 gewoon niet top en dan twijfel ik even aan alles. Ik heb het sporten weer opgepakt, de kids en ik zijn veel buiten, ik probeer iets gezonder eten (want toen ik weer 4 kilo zwaarder was dan 2 weken na de bevalling ging er toch iets heel erg mis).

Deze week brachten we de kinderen weer de 15-uur naar de förskola (opvang). Het dringende advies van onze gemeente was om de kinderen thuis te houden. De kinderen van ouders die thuis zijn met verlof of vanwege het feit dat ze geen baan hebben werden vriendelijk doch dringend verzocht niet te komen om spreiding van het virus te voorkomen en de druk op de pedagogische medewerkers te ontlasten. Na 5 weken thuis, scholen in Denemarken en Nederland die weer open gaan, vroegen wij ons eigenlijk af waarom. Waarom zijn het onze kinderen, die al zo weinig mogen, die thuis moeten blijven terwijl de rest van Zweden wel doordraait? Meermaals vroegen de meisjes wanneer ze weer mochten. Dus deze week brachten we ze toch vanwege het veelvuldige verzoek weer naar school te willen. Ik vond dat moreel best lastig. Maar Paul vond het duidelijk, we volgen het verzoek van de kinderen en het is niet verboden. Uiteindelijk waren er 3 kinderen op 3 leraren. Dus van overbelasting is zeker geen sprake. Van risico op besmetting ook niet als je bedenkt dat er amper 200 gevallen bekend zijn in onze regio (hoewel dat waarschijnlijk komt door het gebrek aan testmogelijkheid). We kijken nu een beetje van dag tot dag wat we doen.

Maar ook dat naar school brengen gaat weer met van die ongelooflijke gemixte emoties gepaard. Want we hadden het eigenlijk super gezellig zo saampjes. Het ging eigenlijk heel goed. Gebrek aan ruis van anderen, om het zo maar te zeggen. We hadden alle tijd voor leuke knutsels, werkbladen en spelletjes samen. De dagen vlogen best wel voor bij. Geen stress of haast want we gingen toch nergens heen. Kindjes konden ook heerlijk samen spelen en rommelen. We hielden ons aan Nederlandse coronaregels, terwijl we in Zweden wonen. Schizofreen. En nu zijn de kinderen doodop bij thuiskomst van een dagje school. Weten zich weer niet zo goed zelf te vermaken. Stress in de ochtend. Slapen ze minder goed en het naar bed breng ritueel duurt op eens weer veel langer. En bij het afzetten op school willen ze in eens niet meer dat ik wegga of weer mee naar huis. Voor wie bracht ik ze nu ook al weer?

Dus ja, zo gaat het hier. Met mij. Nog 2,5 week. Dan is Paul vrij en hoeven we echt even niks, 8 weken lang. Het wordt geen legendarische reis maar we maken er vast het beste van. We hopen toch nog ergens in the middle of nowhere een huisje aan een of ander meertje of in een bos te boeken om toch even een ander uitzicht te hebben. Al is het maar voor een paar dagen. Een andere plek om even niet te hoeven poetsen of klussen. Op zich is de mogelijkheid je te isoleren in Zweden een stuk gemakkelijker dan elders in Europa dus ik hoop dat het nog wel gaat lukken! Wat we verder al die weken zullen doen? Uiteraard: toch klussen! Want toen de reis definitief niet doorging is Paul het volgende klusproject al weer begonnen en gaan we onze “altan” (wooden deck buiten) vernieuwen en vergroten.

Veel Liefs,

Isabelle

Personal Blog

Winter in Sweden, Coronavirus and homeschooling

De winter loopt langzaam op zijn einde, hoewel we hier in Småland amper van een winter hebben kunnen spreken. Sneeuw heeft er amper 5 dagen in totaal gelegen. Tegelijkertijd voelt het alsof “winter is coming”, voor de GOT-liefhebbers onder ons. Het Coronavirus heeft ons in de greep. De wereld lijkt in eens niet meer dezelfde als vorige week, laat staan 4 maanden geleden. Want kleine lieve Cleo is vandaag exact 4 maanden oud. Voor ons is “homeschooling” al 4 maanden de normaalste zaak van de wereld. De heftigheid die zich buiten de muren van ons huis en buiten de grenzen van ons tuinhek afspelen lijkt enerzijds surrealistisch maar anderzijds ook zo merkbaar echt. Onze cocon binnen sluit ons er wat voor af maar het nieuws volgen we op de voet.

Cleo 4 maanden!

In een tijd als deze helpt het mij altijd even om te gaan zitten en wat te schrijven. Het Coronavirus weg schrijven deze winter zal niet lukken, maar even de gedachten ordenen lukt misschien wel. Ook ik was aanvankelijk wat laconiek toen de berichten over een virus in China deze kant opkwamen. Nog altijd veel meer influenza doden per jaar in alleen Nederland. Onkunde, blijkt nu. De heftigheid wordt steeds duidelijker. vooral de snelheid waarmee het virus zich verspreid over de bevolking. Vreemd om nu niet deel te nemen aan deze hectiek. Ik ben nu natuurlijk niet werkende in de kliniek, maar berichten van collega’s en voornamelijk vrienden in Nederland worden steeds echter. Noodscenario’s, dagelijks veranderende protocollen in grote ziekenhuizen in Nederland, huisartsenposten die overdag open gaan, gebrek aan materiaal en bescherming voor personeel in de zorg. Ik vind het behoorlijk beangstigend. Over enkele minuten begint een nascholing die ik volg, om het wat beter te begrijpen. Ondertussen in afwachting of mijn herregistratie in Nederland wordt goedgekeurd. In Zweden lijken huisartsen uit de wind gehouden te worden. Alle verdenkingen gaan direct naar het regionale ziekenhuis in Växjö. Je weet wel, die van dat vorige blogje, dat lees je hier. Kost wat kost daar dus wegblijven….

Eindelijk een beetje sneeuw

Als daadwerkelijk 60 % van de bevolking het virus zal krijgen en daarvan 1-2 % overlijdt zullen wij allemaal een naaste of tenminste een bekende verliezen. 10% van de besmette mensen zal ziekenhuisbehandeling nodig hebben volgens de voorspellingen en een gedeelte weer daarvan, vaak langdurig op de IC aan de beademing, daarvan overlijdt weer 50%.

Dat 5% van de besmette mensen die overlijdt zorgpersoneel is, is ronduit zorgwekkend. Epidemiologen, virologen en onderzoekers draaien overuren om grip te krijgen op dit virus. Ondertussen is het in de ziekenhuizen vooralsnog onder controle maar wanneer wordt het dweilen met de kraan open?

Knippen knippen plakken

Ondertussen zijn in Nederland de scholen gesloten en draaien ouders overuren als werknemer, ouder en leraar. Homeschooling. Het gaat in eerste instantie om (maar) 3 weken, wellicht nog veel langer. Op Instagram zie ik bij velen strakke dagschema’s langskomen. Iedereen lijkt de leukste pinterestwaardige thuisactiviteiten, knutselprojecten en leerzame werkjes te hebben bedacht en ondertussen moet het huishouden natuurlijk ook gedraaid worden. Via verschillende whatsappgroepen worden adviezen gedeeld hoe de kinderen te entertainen en de thuiswerk bingo kwam ook al langs.

Alla mondriaan

Terwijl dat zo gebeurd doet dat ook veel met mij, merk ik. Want iedereen gaat vol inspiratie, energie en enthousiasme noodgedwongen hiermee aan de slag. Enerzijds geeft het mij ook weer wat leuke nieuwe energie en heel veel inspiratie, waarvoor dank. Want, hoewel de scholen, ondanks ook in Zweden een woekerend Coronavirus, hier nog gewoon open zijn, besloten Paul en ik de kinderen thuis te houden. Social distancing lijkt the way to go to flatten the curve. Geen risico lopen. De piekbelasting op de zorg te voorkomen. Maar heel eerlijk. Zoveel gingen Merle en Stella al niet naar de voorschool. In totaal maximaal 15 uur per week, maar door verplichte vakanties en studiedagen zouden in een heel jaar maximaal 525 uur school mogen volgen. Dit komt neer op ongeveer 35 weken van 15 uur school per jaar neer. Dit is de dinsdag – woensdag – donderdag van 9.00u tot 14.00. Maandagen en vrijdagen waren zij al thuis.

Nu waren wij, na 2 weken kerstvakantie als gezin van 5 ook nog half januari 2 weken in Nederland voor de bruiloft van mijn zus en zwager. De periode in Nederland was overigens heel bijzonder met alleen maar hoogtepunten. Het kwam wat vlug na de bevalling, Cleo krap 8 weken oud, maar we hadden het niet willen missen. De vrijgezellen van mijn zus, de onverwachte – iets te vroege- geboorte van ons lieve neefje Sam, nu al het beste vriendje van Cleo. Een Meet and Greet Cleo met bijna al onze lieve vrienden. Super bijzonder dat we na 3 jaar buitenland alsnog niet zijn vergeten en hartverwarmend om iedereen even te zien. Vele gesprekken begonnen, geen enkele af kunnen maken. Maar heerlijk iedereen in ieder geval even in de ogen te hebben kunnen kijken. Velen kwamen ons al bezoeken in Zweden, dus uit het oog maar niet uit het hart, blijkt van toepassing. Een heerlijke week op Terschelling met alle opa’s en oma’s en zus en familie met uiteindelijk als klapper de bruiloft van mijn zus en zwager. Een prachtige dag, en zeker ook emotioneel. In het teken van de liefde maar bij alle aanwezigen de wetenschap dat niet ieder sprookje altijd een happily ever after zal hebben. Wij hebben enorm genoten en enorm gedronken en de dag erna was buitengewoon taai. De terugreis naar Zweden nog taaier. De kater kwam later. Het thuiskomen was best even heftig dit keer. Het gevoel van eenzaamheid, het gemis van onze fijne vrienden, de nabijheid van onze familie, opa’s en oma’s. De eerste week thuis viel mij erg tegen. De lange dagen met drie kinderen thuis. Maar ons huis is heerlijk, er viel wat sneeuw, meteen wat bezoek en dan zit je er ook wel weer snel in, dat gewone ritme. Inmiddels zitten we wel in een lekkere flow.

Toen ik wist dat ik de kinderen zo veel thuis zou hebben ging ik ook mega enthousiast aan de slag met mijn idee van homeschooling. Ik ging op zoek naar adviezen, websites, kocht bol.com leeg met educatieve boekjes en spelletjes, struinde uren over Pinterest en maakte een leuke map met werkbladeren en kocht een etui voor de meisjes speciaal voor hun werkjes. Schooltje spelen sprak vooral Merle ook erg aan. Ik had ook een plan voor een strak dagritme om het voor ons allemaal duidelijk en draagbaar te maken.

Als je moeder dokter is…

De realiteit. Ik voel me erg dubbel als ik iedereen zo enthousiast aan de slag zie ga. Een beetje schuldig dat het mij niet lukt, maar ook lief voor mijzelf dat ik irreële verwachtingen had en ook omdat er een heleboel wel lukt. Misschien niet zo strak als gedacht, maar alles wat wel gaat is mooi meegenomen. Daarnaast hoeven we ook eigenlijk niets echt, luxe! Het is wat ik mijzelf en de kinderen op leg. Drie weken homeschooling is wel vol te houden (of?), maar niet maandenlang, op deze intensieve manier.

Mijn ervaring deel ik graag met jullie – noodgedwongen tot homeschooling -vaders en moeders. Er kwam, zeker in het begin, bijzonder weinig van terecht van al mijn enthousiasme. Het houden van een dagstructuur is met een new born sowieso een illusie. Want meestal vergeet ik dan dat er nog van alles moet gebeuren, zoals Cleos voedings- en verschoningsmomenten. Ook een onrustige nacht (die er niet eens zo veel waren) zorgt dat de dag al 2 uur later opstart dan gedacht. Ik zag dat mensen 15 min inplanden voor een klusje in huis. Ik ben al minstens 15 min bezig voor en na iedere maaltijd. Dat wil zeggen ontbijt – fruit – lunch – mellis (tussendoortje, heel belangrijk voor de dames) – avondeten. Het opdekken, afruimen, vaatwassers in en uitruimen en het eetmoment zelf neemt alleen al een halve dag in beslag. Dan nog niet eens gesproken over de massa’s was, wat met een spugende baby niet bij te houden is. Een was ophangen in 15 min lukt misschien, maar vouwen kost mij veel langer. Marie Kondo, dat dan weer wel. Ik heb er gelukkig geen hekel aan, liefst met een Netflix-serietje aan. Dan moet er nog af en toe gepoetst worden in huis, in tijden van corona extra veel. Als je met 5 mensen in een vrij groot huis woont en daar bijna fulltime bent is er helaas ook behoorlijk veel schoon te houden. Dan moeten de boodschappen nog ergens worden gedaan. Dus als we dan eindelijk allemaal klaar zitten voor het schooltje zijn de verwachtingen (van ons allemaal) en de realiteit vaak niet met elkaar in harmonie.

Scheikunde lesje

Merle en Stella zijn door de Zweedse structuur ook niet gewend aan taakjes of opdrachten. Soms heb ik, in mijn beleving, een leuk werkje bedacht. Dan doen ze het A. graag op hun eigen manier B. Is het vervelend als mama iets op of aan te merken heeft C. is de aandachtsspanne veel korter dan dat ik voor het werkje had bedacht.

Moeder-de-juf, dat schoolse, liet ik dus al snel varen. In ons gezin werkt dat niet. Daarnaast kan ik kennelijk niet didactisch genoeg uitleggen en soms zijn we uiteindelijk allemaal gefrustreerd. Die momenten probeer ik nu te mijden. Hebben ze geen zin, zijn ze druk met wat anders, lukt het even niet. Dan leggen we het weg. Misschien pakken we het later weer op, als ze er wel aan toe zijn of zin in hebben. Hier geen verplicht huiswerk vanuit school, dat scheelt dan weer! Wat ik wel doe? Ik probeer steeds vaker de aandacht te grijpen als ze we ergens over praten of bedenken wat we gaan doen. De interesse te winnen door een klein filmpje te laten zien. Het vast allemaal klaar te leggen voor ik er over ga praten. Ingaan op een vraag die opkomt. En vooral: no pressure en accepteren dat de concentratie zo weer weg is, de aandacht op is en zin verdwenen. We doen genoeg leuke dingen, maar zeker niet iedere dag hoor. Vooral driejarige Stella begint altijd erg enthousiast maar haakt net zo snel weer af. Merle moet ik altijd even laten inzien dat het leuk is of kan zijn en dan heeft ze vaak de smaak te pakken. En spelen ze eindelijk lekker zelf, alleen of samen. Dan ga ik ze zeker niet onderbreken met een werkje maar geniet van een paar minuutjes geen vragen. Onze dagstructuur hangt dan ook vooral vast aan de maaltijden. Als de ene maaltijd verorbert is wordt al druk gespeculeerd over de inhoud van de volgende.

Zelf spelen is best lastig. Maar ik ben geen entertainmentbureau en heb ook niet die ambitie. Ik heb ook niet het geduld om de hele dag spelletjes te spelen. Dus dat is mijn doel in deze periode: leren zelf spelen. Ze mogen zich prima vervelen. Dat betekent dus geen letters of cijfers, hoewel dat leuk zou zijn als het lukt, maar geen noodzaak. Ik probeer niet te streng te zijn, niet voor mij zelf en niet voor hen. In vergelijking met kinderen in Nederland zullen ze wellicht op dat gebied iets achter lopen. Maar zelf kunnen spelen, ruzies oplossen, spellen bedenken, dat is ook een belangrijke skill. Ik geniet dan ook enorm als ze een theater voor mij organiseren, post naar elkaar of opa en oma sturen, een museum maken met allerlei tekeningen of gewoon moedertje-dochtertje/doktertje spelen. Daarnaast zijn ze beide vloeiend tweetalig en zal Merle volgend jaar Engels gaan leren als ze op de International School zal beginnen, dus dat komt vast dan wel goed. Die talenknobbel is al goed gestimuleerd.

Als je moeder dokter is en je baby zusje slachtoffer deel 2

De laatste weken zaten we er allemaal goed in. Het niet echt bestaande ritme van Cleo met een nachtelijk flesje om 5 uur, vrolijke gezellige meiden die tegenwoordig samen op een kamer slapen, de gedachten van een lange reis naar Amerika in mei, een aantal leuke sociale contacten hier mede doordat we op onze vrije momenten in plaats van schooltje spelen lekker op pad gaan. Er is een open voorschool waar je 2 x per week met alle kids naar toe kan om andere ouders en kinderen te ontmoeten. Het Ikea museum, het meertje, het activiteitenhuis van Ikea, de ballenbak van Ikea. Genoeg te doen. Daarnaast het vooruitzicht van een weekend weg naar Nederland zonder man en kinderen. Ook voor ons gooit corona de boel op de schop. De reis gaat vrijwel zeker niet door, het weekend sowieso gecanceld, het bezoek van opa’s en oma’s onmogelijk door gesloten grenzen. De chocola, smint en potten pindakaas met stukjes zullen even moeten wachten. Al het vermaak buiten de deur en het (dubieuze) ritme dat we wel hadden is ver te zoeken. Dus ook voor ons is het even wennen. Paul werkt vooralsnog thuis tot nader orde.

thuiswerken met fruktpinne

Knus is het wel. Het thuis houden van de kinderen voelt dan ook natuurlijk. Ik heb er geen stress over en weet dat we de dagen wel door komen. ze vliegen voorbij. Sommige dagen zijn beter dan anderen, blauwe lucht en zon helpt. Als het regent vinden we het allemaal prut-weer. De tv is soms een redding. Als er moeheid is of als ik even 45 minuten wil sporten en ook vaak als onderdeel van iets educatiefs. Dankbaar dat ik toch al thuis was met de meiden, geen druk of stress van werk in deze bijzondere periode. Extra genieten en knuffelen met Cleo. Het voelt ook wel gek dat ik niet werk, meedraai in de maatschappij, het voelt soms alsof ik ook wat zou moeten bijdragen, maar mij realiserende dat dat nu toch niet kan of haalbaar is. Vooralsnog lijkt dit ook niet nodig, want de huisartsenpraktijken hebben het juist redelijk rustig omdat men er liever wegblijft. In Zweden lijkt het virus nog wat weken achter te lopen. Ook hier wel wat lege schappen, maar de berichtgeving is minder heftig dan de Nederlandse doet geloven. We wachten het allemaal maar af.

Moraal van mijn verhaal over homeschooling. Lukt het jou (ook) niet om dat strakke dagritme te volgen, nemen je kinderen moeilijk wat van je aan, heb jij geen creativiteit of tijd in pinterestwaardige knutselwerkjes? You are not alone, we are all in this together. Leg de lat niet te hoog, zeker als we het over maar drie weken hebben. Leren doe je ook door spelen. Je kindjes zijn jong, gun ze een break. Maak het jezelf gemakkelijk, ben niet te streng, gebruik de iPad zo nodig en zelf vermaak is zeker zo belangrijke skill om te leren. #notetoself

Wil je toch ook meedoen met al die leuke activiteiten maar heb je geen idee waar te beginnen bij gebrek aan inspiratie is er heel veel online te vinden, vooral via Pinterest.

Beetje cheating met de iPad

Heel veel liefs en kracht en sterkte toegewenst in de komende roerende weken of misschien wel maanden.

Isabelle

Personal Blog

Culture shock, the sequel!

Al dagen wil ik een moment vinden om even achter de computer te kruipen wat te schrijven. Na alle eigenaardigheden in de afgelopen jaren op het blog over Zweden hebben weer een vervolg hier op, the sequel! Maar ondanks dat ik op het moment heel weinig doe dan wel gedaan krijg, vliegen de dagen in razend tempo aan mij voorbij. Triviale zaken lukken net: de was, eten op tafel meerdere keren per dag, schone billen en luiers het liefst tegelijkertijd, een heel scala aan pillen in zieke kinderen en mijzelf krijgen, maar dan houdt het ook op. Ik wilde heel graag even zitten om wat over de gebeurtenissen rondom de bevalling op te schrijven. Voor degene die daar totaal niet op zit te wachten bij deze vast de cliffhanger van deze blog: op 18 november is onze prachtige dochter Cleo na lang wachten geboren. We maken het naar omstandigheden goed en Cleo is onze kers op de taart en maakt ons gezin compleet!

De reden dat ik er wel graag over schrijven wil, in de hoop dat Cleo het me over achttien jaar niet zal verwijten, is omdat het ergens ook een stukje verwerking is. Daar waar je in Nederland (wij althans de vorige twee keer) overspoeld wordt met kraambezoek en je als kersverse ouder niets liever doet dan je kind aan de wereld tonen, blijft het vooralsnog stil hier. Het beetje lokale bezoek dat graag zou willen komen wacht tot de rust is wedergekeerd en ivm ziekte hebben we ook al wat af moeten zeggen. Het kraambezoek heeft ook een helend effect. Je kan als kraamvrouw jouw verhaal kwijt en mag je over en over ieder detail rondom het grote life-event opnieuw ophalen. Het gebrek aan menselijk contact, anders dan mijn eigen man en kinderen voelt wel een beetje geïsoleerd op dit moment. Bellen of facetime kan wel, maar is een uitdaging met kinderen thuis en ‘s avonds heb ik er vaak geen puf voor. Gelukkig heb ik geen grote trauma’s opgelopen en vergeet je ook wel weer snel. Maar een echte cultuur shock was het dit keer wel. Na twee jaar werken in de Zweedse gezondheidszorg dacht ik wel een idee te hebben van hoe het hier werkt. Als patient was de beleving toch heel anders. Als “ervaren” ouders en een derde zwangerschap denk je ook dat je wel weet hoe het allemaal werkt, maar we vielen toch van de ene verbazing in de andere.. Daarom vind ik dat onze ervaring met een zwangerschap en bevalling in Zweden zeker de moeite waard is om over te schrijven, al is het maar voor mijzelf. Het is geen kort verhaal, dat zit er niet in als je nog vol in de hormonen zit!

Hoe het allemaal begon!

Het begon allemaal met de uitgerekende datum. Die wordt in onze regio in Zweden vastgesteld bij 20 weken, simpelweg omdat een vroege echo in principe niet wordt aangeboden (ivm kosten denk ik). Wel krijg je in onze regio de mogelijkheid een nekplooimeting bij 12 weken te doen, maar met deze echo is de uitgerekende datum nog niet met zekerheid vastgesteld (ondanks dat dat dan wel de standaard is in de rest van de wereld en deze gegevens bekend zijn). Bij mij werd na deze 20 weken echo de uitgerekende datum enkele dagen opgeschoven naar achter (4 november werd 7 november en ondanks dat ik volgens de 12 weken echo zelfs op 3 november uit komen). Op zich no big deal, denk je misschien. Toch kon ik het eigenlijk lastig los laten omdat ik aanvoelde dat ik wel eens ver over de uitgerekende datum zou kunnen gaan. Ervaringen uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst maar zijn wel een richtlijn. Bij Merle en Stella ging ik namelijk ook over de 41 weken heen. Daarnaast weet ik met vrij grote zekerheid dat de conceptie niet 40 weken voor 7 november plaatsvond. Manlief was simpelweg al een aantal dagen het land uit en bevond zich in Nederland voor zijn werk. Als die datum zou kloppen dan zou ik dus wel wat uit te leggen hebben (no worries, zie foto verder op in het blog). Dat i.c.m. mijn laatste menstruatie zou 7 november ook echt niet kunnen kloppen.

De zwangerschap verliep de eerste twee trimesters redelijk soepel en er waren weer veel verbouwingsperikelen maar daarna werd het wel zwaarder (hier schreef ik er al over). Met de aanvang van het verlof kwam wel een verlichting, het niet hoeven werken, geen haast hebben, lekker keuvelen met de kids en in de babykamer. Heel fijn. Spannend vond ik het wel, want wie weet zou het wel spontaan beginnen en wat zou er dan met de kindjes gebeuren. We hebben heel wat aardige mensen leren kennen, maar echt helemaal thuis zijn Merle en Stella daar nu ook weer niet. Collega’s van zowel mij als Paul boden aan op ze te passen maar daar voelde ik mij niet echt senang bij. Uiteindelijk voelden we ons het best bij de buren en bij de ouders van een vriendin van Merle van school. Toen zij echter een paar dagen voor de ruim 38 weken aangaven toch niet meer te kunnen in verband geplande vakantie begon ik hem wel even te knijpen. Later zou blijken dat al deze zorgen natuurlijk voor niets waren. Vanaf ruim 39 weken zouden mijn ouders komen en dat gaf rust.

Het gesprek

De uitgerekende datum kwam dichter bij en in overleg met de verloskundige kreeg ik bij 39 weken een consult bij de gynaecoloog om mijn wens voor een eventuele inleiding bij 41 weken te bespreken. Recentelijk is er een studie gedaan in Zweden die perinatale sterfte onderzocht bij later inleiden dan 41 weken. De studie is voortijdig stopgezet vanwege ethische redenen, er zijn 6 babies gestorven na 41 weken en dit blijkt statisch significant. Ik deed 5 jaar geleden mee aan een vergelijkbare studie maar dan in Nederland en ben toen in de groep “wachten” gerandomiseerd. Wat ik toen als zeer intens ervoer. Uiteindelijk had Merle een zetje nodig om te komen en bij Stella vond ik het na 41 weken welletjes en werd ik op verzoek ingeleid. Geloof me een inleiding is heus geen pretje en ik gunde mijzelf met heel mijn hart een spontane bevalling maar nodeloos wachten tot 42 weken om alsnog een inleiding te krijgen, dat zag ik niet zitten. Het voegt mijn inziens weinig toe. Als vrouw ben je alleen maar vermoeider, psychisch wordt het alsmaar zwaarder, de baby is groter en de risico’s nemen toe.

Het gesprek met de gynaecoloog was simpelweg teleurstellend. Het protocol leidt niet in voor 42 weken en dat was deze meneer dan nu ook echt niet van plan. De studie was nog niet gepubliceerd (uiteindelijk wel op de dag voordat ik volgens hen 42 weken zou zijn op 20 november jongstleden in het BMJ en vind je hier, meer erover van de University of Gothenburg zie je hier en de er aangekoppelde thesis over onder andere de psychologische kant van het overtijd gaan hier). Deze gezellige man was niet van plan het lokale beleid aan te passen. Het pijnlijkste in het hele gesprek was dat hij totaal geen rekening hield met mijn persoonlijke situatie, de angsten en onzekerheden die ik duidelijk had en gaf hij een hoop kul argumenten die werkelijk geen hout sneden. Het gebrek aan empathie terwijl ik daar snikkend in de spreekkamer zat, amper uit mijn woorden komend, vond ik ook confronterend omdat ik dat stukje als huisarts nu juist zo belangrijk vind. Hij verwees ons zo nodig naar Dalarna of Göteborg voor een second opinion, aangezien ze daar meededen aan de studie en hun beleid gewijzigd hebben. Deze plaatsen zijn respectievelijk 6 en 3 uur van ons vandaan. Einde gesprek, geen discussie of open dialoog. Geen persoonsgecentreerde zorg, niks shared decision making.

Inmiddels tikte de tijd verder en ging ik over mijn eigen uitgerekende datum, en later ook de officiële uitgerekende datum. Er gebeurde niks. Nada. Gelukkig vond de verloskundige een strippoging een goed idee, bloed aan de handschoen, een goed teken aldus de verloskundige. Vol vertrouwen ging ik naar huis. Maar nee, weer niks. Een week later opnieuw: niks. Het geloof dat ze uit zichzelf zou komen nam steeds meer af. Het vertrouwen dat ik het zou zelf zou kunnen ontbrak. Het eerste consult in het ziekenhuis zou bij 41+3 zijn (volgens mij eigen berekening zou ik dan al 42 weken zijn). Er werd mij op het hart gedrukt contact op te nemen bij minder leven. Dit was ook duidelijk het geval vanaf de 41 weken. De baby was heel tam en draaide alleen nog wat. Dus toen ik met officieel 41+1 contact op nam werd ik verwezen voor een CTG. Dat is dan ook daadwerkelijk het enige dat werd gedaan. Geen anamnese, geen bloeddruk controle, niks. Ik mocht weer gaan, de baby deed het prima. Ondertussen vond ik de dagen (of m.n. nachten) mentaal zwaar worden. Overdag ging het goed, genoeg gezelligheid en hulp en afleiding van mijn liefste ouders, de kindjes kregen veel aandacht en ik kon heerlijk veel rusten met af en toe een wandeling. Er werd gekookt, de boodschappen en de was gedaan, luxe! ‘s Avonds at ik genoeg pepernoten, dronk ik tonic, frambozenblad thee, ananassap en een dropje van mijn vader. De nachten daarentegen waren lang, eindeloos. Het slapen werd minder, mijn lijf log, de zure reflux ondanks omeprazol nam toe, de bezoekjes aan het toilet steeds vaker en mijn gedachten bleven zich maar herhalen en ondanks mindfulness pogingen lastig te stoppen. A nocturnal voyage in unkown waters.

De inleiding

Bij 41+3 (het was inmiddels 17 november (of eigenlijk dus al 42 weken)) trof ik een prettige ervaren gynaecologe die binnen 5 minuten een anamnese uitvroeg, empathie voor mij had, het e.e.a. onderzocht, een echo maakte en mij spartaans stripte. Ook voelde ze mijn pijn en bood mij een uitweg. De volgende dag mocht ik terugkomen voor inleiding als ik dat zou willen. Ik las terug in mijn online dossier: op humanitaire gronden. Met een stille wens en vol vertrouwen hoopte ik die nacht wakker te worden met weeën, dat de hele inleiding niet nodig zou zijn. Slapen deed ik echter weinig en weeën waren ver te zoeken.

Op 18 november om 8.00 uur mochten wij ons eindelijk melden op de verlofafdeling. Vroeg in de auto, want het ziekenhuis was ruim een uur rijden. Een verloskundige bracht ons naar een kamertje en legde mij aan het CTG. Zou het in dit kleine kamertje allemaal gaan gebeuren, vroegen Paul en ik ons af. Niks geen uitleg. Na een half uur werd ik ontkoppeld en werd ons verteld te wachten op de arts die goed keuring zou komen geven. Huh? Die hadden we toch al gehad?

Tegen 10.00 uur kwam die hork van het eerdere consult binnen. Hij gaf aan dat hij toch maar accoord zou gaan met inleiden vandaag want anders zou ik hem vast wel vermoorden. Nogal een bizarre uitspraak. Ik was te verbaasd, onzeker en gespannen over de aanstaande inleiding en geboorte en wilde vooral gewoon van start gaan, dus heb het er maar bij gelaten. M.a.w. hij gaf zijn fiat en ze zouden beginnen met het breken van de vliezen. Alsnog mochten we naar wat bleek de verloskamer en het wachten was op een verloskundige die dit zou gaan doen. Tegen 11.00uur was het zover. Uiteraard geen reactie op het breken van de vliezen, behalve dan meconiumhoudend vruchtwater. Het was hoog tijd dat dit kindje zou komen. Na een uur zou het infuus gestart worden met weeënopwekkers. Maar aangezien het dan lunchtijd zou zijn mochten we wel eerst even lunchen (en zij dus ook :-)). Dat we deze lunch zelf ergens op moesten halen werd ons dan weer niet verteld. Dom, we hadden het kunnen weten, het is tenslotte wel Zweden. Bediend word je hier alleen in een sterrenrestaurant.

Rond 13.00uur werd ik aan het infuus geslingerd en dankzij het lifeblog dat Paul richting de familie stuurde kan ik nog tot op de minuut de ontwikkeling terug lezen. Hoewel ik aanvankelijk zou mogen douchen vond ik de douche en het toilet op de gang, gedeeld met andere bevallende dames minder aantrekkelijk en kon ik al gauw niet meer dan liggen. Gedurende de hele bevalling werd ik door hele prettige verloskundigen en verpleegkundigen geholpen, geen onvertogen woord hierover. Ze straalden rust uit en waren er zo nodig.

Na het flink ophogen van het infuus kwamen de weeën al gauw iedere minuut en hoewel ze relatief kort waren volgde ze elkaar in razend tempo op. Het aangeboden lachgas was een uitkomst maar toen ik na anderhalf uur al niet meer kon, voelde ik aan alles dat ik het ook dit keer niet zonder epiduraal zou redden. Ik dacht aan de weeën als golven die mij dichter bij de baby brachten maar ik verdronk er in. Kopje onder en ik kwam niet meer boven. Ik voelde mijn lijf verkrampen en voelde dat mijn baarmoeder met man en macht probeerde de aankomende uitdrijving te voorkomen. En hoewel ik wel wat vooruitging boekte was het te weinig om het nog 3-4 uur vol te houden. Ik had mij nog zo voorgenomen het dit keer zonder te kunnen. Dat ik sterker zou zijn dan de pijn. Een epiduraal voelde als een zwakte bod. Maar zo door gaan was geen optie. De epiduraal werd geplaatst door een slecht Zweeds sprekende Tjech en ik verstond werkelijk niets van wat hij zei. Maar wat hij deed was goed want met de epiduraal kreeg ik krachtigere langere voelbare weeën en tussendoor kon ik zowaar weer praten en even bij komen. Ook het ontspannen tijdens een wee lukte mij beter, nog altijd zat ik als een bezetene dat lachgas naar binnen te zuigen. Volgens Paul heb ik gedurende de bevalling ons huis nog even verkocht en zat ik op wolken door deze gezellige drug. Ik weet nergens iets van.

Binnen een uur zat ik op vrijwel volledige ontsluiting en bleek het dus een goed besluit te zijn geweest. Ik maakte mij zorgen om eventuele persweeën die ik eerder niet voelde met een epiduraal, maar dit keer voelde ik ze duidelijk. Wat een verademing en oerkracht!

De geboorte

Het werd nog even spannend want de baby kwam als een ware superwoman met haar linkerhandje eerst en de hartslag viel weg. Met wat gedruk op mijn buik, het infuus maximaal open, wat persen tussen de weeën door en een laatste krachtige perswee was ze daar om 18.06! Onze derde dochter: Cleo Renske Florisson. Wow, is wat ik dacht en zei. Ik herkende haar direct, na 42 weken dromen over hoe ze er uit zou zien. Het was er eentje van ons. Grote blauw kijkers, de vorm van haar gezicht, de frons tussen haar ogen en haar typische kinnetje. Het kinnetje van Paul, exact als haar zusjes. Wat een heerlijk meisje, wat een rijkdom. Zij, die ons gezin compleet heeft gemaakt, de laatste stoel aan tafel gevuld.

De placenta kwam al snel en na het opnemen van de schade en het nodige hechtwerk werden wij vooral met rust gelaten. De rust op de afdeling en tijdens de gehele bevalling viel op. Er was geen haast of drukte. De Zweedse geboorte-fika werd gebracht incluis het Zweeds vlaggetje! Na een hele poos werd Cleo gewogen en gecheckt en werden we naar onze verblijf voor de nacht gebracht. Cleo bleek de grootste van alledrie met haar 3744 gram schoon aan de haak! Overigens krijgt ieder kind hier direct een nummer en is er daadwerkelijk niemand die naar de naam vraagt. Er wordt slechts gerefereerd aan baby of klein meisje. Daar waar dat in Nederland juist de eerste vraag is die wordt gesteld. Paul kon ook blijven en sliep naast mij in een ziekenhuis bed en tussen ons in kleine Cleo. Aangezien het nog heerlijk vroeg op de avond was en wij nog vol adrenaline hebben we na de nodige belletjes en berichtjes naar het “thuisfront” nog heerlijk samen kunnen knuffelen met Cleo onder het genot van een serie op de iPad.

De AirBnB

Al gauw was duidelijk dat de voor ons gebruikelijke controles zoals we die vanuit Nederland gewend waren hier niet nodig zijn. Geen temperatuur check bij Cleo noch mijzelf. Geen controle van plas of poepluiers of moeders onderkantje. Het bed mochten wij zelf opdekken. De maaltijden konden wij bij de keuken ophalen. We konden bellen als we voeding voor Cleo nodig hadden en verder zochten we het zelf maar uit. De douche en toilet waren aan de overkant van de kamer en gedeeld met nog twee kraamkamers en dus bevallen bloedende vrouwen en hun partners uit alle omstreken. De lucht in de badkamer was niet te harden. Een mix van urine, ontlasting, vruchtwater en bloed. Toen ik een douche wilde nemen was het niet nodig de verpleegkundige hier over in te lichten. Er stond een ouderwetse trekker in de douche, na gebruik de boel netjes achter laten s.v.p. Deze trekker was te goor voor woorden en de kop viel ook nog eens van de stok bij gebruik. De trekkers uit mijn oude studentenkroeg waren er fris bij. Dat een net bevallen vrouw hier de kracht niet voor heeft was al snel duidelijk want werkelijk iedere keer moesten we plassen of douchen in andermans uitwerpselen, de toilet te vies om aan te raken. Ondertussen stond er wel een affiche op de deur om genoeg handenalcohol te gebruiken om dodelijke infecties te voorkomen. Toen ik de eerste nacht om 5.00uur nodig naar de toilet moest en deze bezet bleek vroeg ik of ik elders terecht kon. De verpleegkundige van dienst maande mij tot wachten tot de badkamer vrij kwam.

De volgende dag hoopten wij naar huis te kunnen aangezien wij het wel weer gehad hadden met deze matige AirBnB met weliswaar vol-pension en gedeeld sanitair. Helaas, in verband met meconiumhoudend vruchtwater werden wij geacht 48 uur te blijven (in tegenstelling tot de 8 uur in Nederland). Op een routine controle van de kinderarts diezelfde dag na was dat overigens voor onduidelijke reden want naar Cleo is verder letterlijk niet omgekeken. Naar mij overigens nog minder. Mijn ouders en de trotse zusjes kwamen gelukkig op bezoek. Ze waren niet welkom op de afdeling maar we konden elkaar treffen in een semi-gezellig hoekje in een van de gangen van het ziekenhuis. Aldaar was geen mogelijkheid tot het aanbieden van koffie, thee of limonade. Dat dan weer niet. Gelukkig brachten mijn ouders de beschuit met muisjes mee.

Happy Family of Five!

De thuiskomst

De volgende ochtend mochten we alsnog naar huis, maar dan zouden we wel de dag erna terug moeten komen voor de PKU-test, wegen en de gehoortest. Ondertussen begon mijn onderkant wat vervelend aan te voelen hetgeen ik maar weet aan het lopen naar de parkeergarage en de rit naar huis. Bij thuiskomst voelde ik mij zo vies dat ik heel graag even een douche nam in een schone badkamer. Aldaar trof ik een losgesprongen hechting aan. Iets wat ik de volgende dag maar even zou moeten navragen. Thuis wachtte de kraamzorg in tweevoud (lees pap en mam, want echte kraamzorg is er niet) op ons en werden we heerlijk in de watten gelegd. Ik kan het iedereen aanbevelen!

Op Cleo’s vierde levensdag, nog geen 72 uur oud, had ik dus een afspraak op de Kvinnokliniken, hetgeen zich letterlijk vertaalt als de vrouwenkliniek. Toen ik een vraag over mijn onderkantje wilde stellen werd ik verwezen naar de polikliniek gynaecologie de volgende dag. Wat ze dan wel doen op de kvinnoklinik is mij vandaag nog altijd niet duidelijk… Na stevig aandringen dat ik toch wel graag vandaag antwoord zou willen op mijn vraag van een deskundige en ik niet de volgende zo maar terug zou kunnen komen (lees opnieuw ruim 1 uur enkele reis onderweg zijn) ging het meisje van pak em beet 22 jaar, alsnog maar bellen. Ik kon direct terecht op de verlofafdeling.

Cleo’s eerste reis!

Paul was die dag aan het werk en ik was samen met mijn vader naar Växjö gereden. Al wachtende in de wachtkamer van de verlofafdeling werd ik twee keer te woord gestaan maar niet binnen geroepen. Ondertussen kwam er een giga stroom aan matig gepassioneerd (chagrijnig sloffend) personeel op gang en liep de verlofafdeling op en / of af. Op het scherm hebben we zeker 5 x langs zien komen hoe belangrijk het ziekenhuis het vindt om ziekenhuisgerelateerde infecties te voorkomen. Heel dubbel als je bedenkt hoe ranzig de badkamer op de afdeling was. Later zou blijken hoe cru dit voor mij werd. Na 1,5 uur wachten met een kleine Cleo op een harde stoel voelde het allemaal niet meer leuk. De enige snacks die wij bij ons hadden waren M&M,s met pinda’s en bleken pinda’s nu juist net verboden te zijn op de afdeling. Ik stond op het punt om toch maar naar huis te gaan, maar mijn vader adviseerde om toch nog maar een keer te vragen of ze mij niet vergeten waren. Inmiddels was het kraamdag vier dus met betraande ogen vroeg ik nog maar eens of ze mij nog binnen gingen roepen. Foutje, vergeten, iets mis gegaan in de overdracht. Vervolgens waren er twee verloskundigen, een specialist in opleiding en een gynaecologe voor nodig om de schade op te nemen. Lang verhaal kort: een wondinfectie. Met breed spectrum antibiotica (augmentin met flagyl) mocht ik naar huis. Wondcontrole was niet nodig. Ik mocht terug komen na 2 maanden met een verwijzing van de verloskundige als ik t.z.t niet tevreden ben met het cosmetische resultaat. Dat gaf wel vertrouwen, dat begrijp je.

Gedurende deze zwangerschap en bevalling en de nasleep ervan heb ik mij vaak afgevraagd of ik nu zo gek ben, zo veel eisend, vreemde verwachtingen heb of de zorg in Zweden gewoon niet zo goed (of dat we in een boerengat wonen met dito ziekenhuis). Benieuwd wat u, de lezer van mijn historie, er van denkt. Ik vond het een ware cultuur shock.

De samenvatting

Nu, enkele weken later, sta ik toch wel weer versteld van de genezende capaciteiten van het menselijk lichaam, ondanks dat het best een uitdaging was het down under schoon te houden terwijl je zeker twintig keer per dag naar de toilet moet vanwege de nogal hevige bijwerkingen van de antibiotica. Het wonder van de zwangerschap en geboorte en het geluk van een baby. Cleo is een heel rustig lekker meisje die heel veel slaapt en zichtbaar ontspant in onze armen. De zussen zijn super trots en willen dolgraag helpen en meedoen. Merle bood al aan op te passen zodat ik Stella van school zou kunnen halen. Goed plan, lieverd… Het afscheid van de beste kraamverzorgers denkbaar viel heel zwaar. Slaap was nog nooit zo weinig, mede ook door een intens virusje dat ons allemaal te pakken heeft gekregen en voor vele dagen koortsende kids heeft gezorgd. De eerste vier levensweken van Cleo staan in het teken van ziekte en infecties, maar Cleo komt vooralsnog goed weg. De donkere dagen voor kerst zijn oprecht heel donker en dat komt mede vooral door regenachtig weer waar de zon zich niet laat zien. Onze regio heeft 3 uur zonlicht in heel november gehad. Daarnaast worden bekende grenzen opnieuw verkend hetgeen pedagogisch heel veel vraagt van de nogal beperkte reserves die ik bezit. Maar vooral ook van heel veel familietijd, momenten van liefde voor en met elkaar, heerlijk babyknuffelen en het opsnuiven van de new born geur, het wennen aan de heerlijke babygeluidjes, sinterklaas en kerstvoorbereidingen, oneindige hoeveelheden was en makkelijke maaltijden. Een fijne bijzondere maar ook taaie kraamtijd. De emoties wisselen zich als een achtbaan af. Ik wacht nog steeds op die roze wolk, maar misschien heb ik hem al wel gemist.

Liefs,

Isabelle

Personal Blog

Can’t keep up!

Met bewondering zie ik mensen met oneindige energie (althans, zo lijkt dat) werken, bloggen, sporten, gezond eten, een huishouden met wat kinderen en / of huisdieren runnen en ook nog tijd hebben voor hobbies, vrienden etc. Mij is het duidelijk niet gelukt de afgelopen maanden, vooral het bloggen, vrienden onderhouden (sorry allemaal) en sporten schoot er bij in. Waarom laat je die dingen altijd als eerste schieten als je je even niet zo top voelt?! Of was er ook gewoon niet zo veel te vertellen sinds de laatste keer dat ik een blog schreef (feb 2019…)?

Niets is minder waar, het ontbreekt mij zelden aan woorden. Mijn publieke dagboek is overigens te lezen op instagram, oversharing is my middle name. Maar om echt even te zitten, de woorden te vinden om een interessant en leesbaar verhaal neer te zetten, vertellende foto’s te posten. Het kwam er gewoon niet van, te druk met andere dingen.

Slaapkamer

Verlof

De reden dat ik er nu wel aan toe kom? Ik heb sinds een paar dagen ouderschapsverlof (of eigenlijk nog compensatie i.v.m. te veel gewerkte uren, dan nog wat vakantie en dan pas echt “verlof”)! Say what?! Jup het is echt waar, over een kleine 4-6 weken (ik heb een track record die helaas steeds ver voorbij de uitgerekende datum gaat) komt spruit nummer drie zich hopelijk melden en daar kijken we natuurlijk enorm naar uit!

Als ik eindelijk weer eens een paar uurtjes alleen ben in huis vind ik pas de rust om weer even achter de computer te duiken. Want als je mij vraagt wat ik het allermeeste mis sinds onze verhuizing naar Zweden dan is het misschien wel dat. Gewoon heel af en toe een uurtje voor mijzelf. Geen kinderen, geen werk, geen huishouden. Iets wat in Nederland toch vaker en makkelijker te realiseren was. En hoeveel ik ook van mijn lieve druifjes houd (zoveel dat ik er zelfs nog wel eentje wilde), af en toe alleen met je eigen gedachten in eigen huis is soms erg bevrijdend. Op de uren dat ik werk na zijn de kinderen vrijwel altijd bij mij, dus dat ze nu op schooltje zijn en ik alleen thuis is oprecht iets unieks.

Naar aanleiding van het verlof leek me het wel weer een geschikt moment om even rustig op te schrijven wat er allemaal gebeurd is en wat dat precies inhoud voor mij om zwanger te zijn in Zweden.

Stella’s kamer

Verbouwen, alweer!?

Nadat de bovenverdieping eindelijk helemaal af was, vonden we het wel tijd voor het volgende project. We krijgen geregeld de vraag wat onze plannen zijn t.a.v. ons verblijf in Scandinavië. Hoe lang we in Zweden willen blijven? Heel eerlijk. We weten het echt oprecht niet. Het leven hier heeft voor- en nadelen, daar heb ik al vaker over geschreven. We kijken van jaar tot jaar en we zien het allemaal wel. Zolang we blij zijn met onze baan (en er genoeg mogelijkheden voor ontwikkeling zijn), ons huis, ons leven hier dan blijven we. Geeft de balans iets anders aan, dan zullen we die aan moeten passen en kijken wat we dan willen. Dus nee, geen 5 jaren plan, maar meer een van dag tot dag plan!

Al een aantal jaar hadden we wel het gevoel dat we heel graag ons gezin nog wat wilden verrijken, maar de tijd was er niet eerder rijp voor. Begin 2019 gingen we er na lang wikken en wegen voor en sneller dan gedacht kondigde onze lieve derde dochter zich al snel aan. Rijkdom, want het is niet zo maar iedereen gegeven.

De verbouwing van de boven etage was nog maar net af en de nieuwe verbouwplannen dienden zich al weer aan. Want hoe zouden we de kamers gaan verdelen? We sliepen nog met zijn vieren in de drie slaapkamers beneden, maar dat zou niet meer gaan als de baby er is. En ook die oude vergeelde kurkenvloer in de slaapkamers was nodig aan vervanging toe. Na al dat harde werken op zolder leek het ons logisch de dames naar boven te verhuizen, aangezien daar prachtige kamers zijn die slechts door bezoek of de natte was werden gevuld. Dus voor we het wisten verhuisden de dames naar boven vlak voor de zomer. Het is even wennen geweest. Stella ging van ledikant naar groot bed en Merle verder van ons af. Nog steeds liggen dekens wel eens verkeerd, zijn er nachtelijke toiletrondes, nachtmerries of is Merle bang voor monsters, dieren, spoken, schaduwen of geluiden. Sommige nachten mogen we er wel 4 x uit, maar ach, dan kunnen we vast wennen aan het babyritme.

Stella’s kamer
Merle’s kamer

Vervolgens gingen we aan de slag in de slaapkamers beneden: oude kasten eruit, stucen, schuren, stucen, schuren, verven van muren, houtwerk, verwarmingen en deuren, bezoekjes aan IKEA, nieuw parketvloertje erin. Maar het resultaat vinden we zelf weer verbluffend en smaakt altijd naar meer. De kamers zijn fris en wit en veel ruimer dan voorheen wegens efficiënter gebruik. De nieuwe logeerkamer is wederom BnB waardig en de baby kamer krijgt al vorm en het verlangen naar dat kleine meisje groter. De nieuwe pax kast was uiteraard in no-time gevuld.

Guestroom

Zwanger in Zweden

Met nieuwsgierigheid en belangstelling krijg ik geregeld vragen over hoe dat verlof er hier nu allemaal aan toe gaat. Ik kreeg al wat leuke vragen en ga daar proberen antwoord op te geven. Nu ben ik deels ervaringsdeskundige, deels moet ik dat nog worden, dus hoe het precies allemaal zal zijn en welke regels er precies zijn moet ook ik nog uitvinden.

Alleen de zwangerschapscontroles zijn al wat anders dan in Nederland en zo kreeg ik mijn eerste echte echo pas bij ruim 12 weken (en slechts alleen als je aanvullende diagnostiek zou willen (nekplooimeting) anders is den eerste structurele echo bij 20 weken, daar waar ik in Nederland gewend was een vroege echo (zwangerschapsweek 8-9) te krijgen). Best spannend om dan pas te horen of het daadwerkelijk een goede zwangerschap is en of het er daadwerkelijk wel eentje of toch niet stiekem twee of drie zijn. De NIPT test wordt in onze regio niet aangeboden (tenzij de nekplooi afwijkend) dus het voelde wel wat als terug in de tijd gaan aangezien we dat drie jaar geleden wel hebben laten doen. Uiteindelijk konden wij daarvoor in een kliniek in Malmö terecht (2 uur van ons huis vandaan). Zweden is op gedeeld in regio’s en het beleid verschilt per regio, best vreemd want in een andere regio krijg je dus een andere behandeling dan in de onze. Met 20 weken volgde de volgende en tevens laatste echo. Alles was gelukkig binnen de normale grenzen en dus mogen we nu ook maar hopen dat alles gezond is.

Babykamer

Bevallen in Zweden

Bevallen gebeurd overigens in het ziekenhuis. Thuisbevallingen bestaan hier (in onze regio althans) niet. Bevallingen in de auto en langs de weg of in de ambulance zijn hier overigens wel geregeld aan de orde, aangezien het ruim een uur rijden is naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis waar je ook daadwerkelijk veilig kan bevallen. Met verbazing kijk ik dan ook naar alle commotie over bevallen op Urk. De gedachte dat je ruim een uur met weeën in een auto moet zitten lijkt mij overigens niet super aantrekkelijk. Sowieso super super spannend allemaal!

Kraamzorg bestaat hier overigens ook niet. Vaak mag je nog even in het ziekenhuis blijven (meestal 48 uur) en daarna kun je het thuis allemaal zelf uitzoeken. Met 8 weken komt het equivalent van het consultatiebureau bij je langs (in mijn geval mijn directe collega’s). Mocht je tussen het ontslag uit het ziekenhuis en die 8 weken er wat aan de hand zijn kan je naar het ziekenhuis (op een uur rijden). Ook zo’n semi-leuk kraampakket ontvang je hier niet. Dus als newborn mama heb je nog geen idee van de gigantische kraamverbanden die je naderhand nodig zal hebben. Gelukkig heb ik inmiddels al de nodige ervaring en de oude Nederlandse lijstjes nog in de doos met babyspullen gevonden, dus die ben ik aan het afvinken.

Babykamer

Het verlof in Zweden

Verlof in Zweden is van een andere categorie dan in Nederland, de buitencategorie mag ik wel zeggen. In Nederland krijg je een schamele 16 weken, waarvan 4 minimaal van te voren moeten worden opgenomen. Als partner van mag je sinds 2019 blij zijn met 5 hele werkdagen.

Zweden is van oudsher veel liberaler en streeft in die zin echt naar genderequality. Het hecht veel belang aan het feit dat kinderen zeker het eerste jaar fulltime bij hun ouders zijn. Er bestaan dan ook geen (gesubsidieerde) opvangmogelijkheden voor kinderen onder de één jaar. Als ouders krijgt je beiden een evenredig aantal verlof dagen betaald door de overheid. In totaal zijn dat 480 dagen gedeeld over twee ouders. 390 dagen krijg je betaald op basis van de inkomsten voor de bevalling (details volgen later in dit blog). Overigens wel tot een bepaald plafond en van dat plafond krijg je dan weer ongeveer 80% mits je 7 dagen per week opneemt. De overige 90 dagen krijg je 180 kronen (ongeveer 15 euro) per dag. Je mag deze dagen wel aan elkaar schenken op weer 90 dagen na, die je alleen zelf mag opmaken. Volg je me nog?

Babykamer

Je kan tot 7 weken voor de bevalling je dagen beginnen op te nemen, maar dat doen overigens de meeste vrouwen niet. Die werken door tot het gaatje om vervolgens erna zo lang mogelijk thuis te kunnen zijn. Want ja 240 dagen is geen heel jaar en dus moet je wel een beetje spaarzaam zijn. Helaas vond ik deze zwangerschap vanaf een week of 30 erg zwaar. Extreem veel harde buiken en dat heeft er toe geleid dat ik al eerder wat minder ging werken en mij gedeeltelijk ziek heb moeten melden. Gelukkig heb ik nu dan echt vrij!

Overigens krijgt de partner nog 10 extra dagen rond de bevalling. Daarboven op heb je tot dat het kind 18 maanden is als ouder recht om thuis te zijn van je werk zonder dat je daarvoor dagen op hoeft te nemen. Je zou dus 18 maanden onbetaald thuis kunnen zitten en vervolgens betaalde ouderschapsverlofdagen op kunnen nemen. Ook kan je kiezen hoeveel dagen per week je uitbetaald wilt krijg om op die wijze dagen te sparen. Veel vrouwen nemen dan ook vaak maar 3 of 4 dagen per week (met vergoeding naar ratio) op om vervolgens zo lang mogelijk thuis te kunnen zijn en wel (wat) betaald te krijgen.

Gedurende het eerste jaar heb je als ouder ook recht om tegelijkertijd verlof te hebben. Van deze zogenoemde dubbeldagen krijg je er 30 (dit kost dus in totaal 60 dagen). Daar boven op kan de partner eventueel nog dagen op nemen van een ander kind en zo alsnog samen vrij zijn boven op de 30 dubbeldagen. Tegen de tijd dat het kind 4 jaar is mag je maximaal 90 dagen sparen die je vervolgens weer op moet nemen voor het kind 8 jaar oud is, anders komen ze te vervallen. Dit doen dan ook veel ouders, vandaar dat in de maanden juli en augustus er vaak amper gewerkt wordt.

Slaapkamer

Financiën in Zweden

De vraag kwam hoe dit alles gefinancierd wordt. Försäkringskassan, letterlijk “de vezekeringskassa”, zal deze vergoeding op zich nemen en is vanuit de overheid geregeld. Tot aan een plafond / maximum van 38740 kronen (ongeveer 3500 euro) aan salaris bij een werkgever per maand krijg je ongeveer 29670 kronen (ongeveer 2740 euro) bruto per maand van de verzekeringskassa. Hoeveel je krijgt wordt berekend aan de hand van het salaris 6 maanden voorafgaand aan het verlof. Dit laatste bedrag (29670 kronen maximaal per maand) is mits je 7 dagen per week ouderschapsverlof opneemt. Verdien je daarboven (dus dus dus boven de 38740 kronen per maand) dan heb je pech. In sommige gevallen betaald de werkgever nog een toelage en vult gedeeltelijk aan, maar in mijn geval is dit bedrag echt minimaal en daarvan krijg ik pas de helft als ik weer drie maanden aan het werk ben na mijn verlof. Het is dus niet zo, dat je evenveel krijgt als dat je normaal gesproken verdiend als je werkt. Iedereen weet denk ik wel dat je als arts aardig verdient en wij zullen er dan ook op achteruit gaan. Nee, ik klaag absoluut niet. Ik ben alleen eerlijk en geef aan dat het krijgen van een kind voor de meeste mensen geen vetpot is en dat het “verplicht” thuis zijn na het krijgen van een kind ook absoluut (o.a. financiële) nadelen heeft.

Hoe je het beste met deze verlofdagen om kan gaan leer ik van mijn collega’s. De gemiddelde zweed is behoorlijk slim en geslepen om deze dagen zo ideaal mogelijk in te zetten. Geld is dan ook duidelijk ondergeschikt ten opzichte van vrij zijn in de zomer!

Merle en haar bureau.

Hoe Paul en ik het zullen verdelen? We hebben nu het plannetje dat ik tot ongeveer sept 2020 vrij zal zijn. Paul zal gespreid wat daagjes opnemen (hij heeft nog 200 dagen van Stella over, die voor haar 4e verjaardag in juli 2020 nog op “moeten”). Om vervolgens vanaf mei 2020 tot november 2020 ook te mogen genieten van het vaderschapsverlof. We denken zelfs al voorzichtig na over het maken van een grote reis tijdens ons gezamenlijk verlof in het voorjaar. Maar goed, eerst maar eens kijken hoe de bevalling gaat en of baby 3 gezond is en hopelijk zo mee gaat in het gareel en geen huilbaby wordt.

Opvang voor de kinderen

Een van de grootste veranderingen voor de meisjes (naast het feit dat ze er natuurlijk een zusje bij krijgen) is overigens het feit de regels rondom de kinderopvang enigszins bijzonder zijn. Althans dat vinden wij, Nederlanders. De Zweden vinden het niet meer dan logisch! Er is in Zweden schoolplicht vanaf het jaar dat je 6 wordt ( (in het jaar dat je zes wordt ga je vanaf de zogenoemde herfst naar de voorschoolseklas). Tot en met 5 jaar zit je dan ook op de voorschool. Het aantal uren dat je als kind naar school mag hangt af van de werkzaamheden van de ouders. Zijn er werkende ouders mogen de kinderen de uren naar school dat de ouders ook daadwerkelijk werken. Ben je als ouder bijvoorbeeld met ouderschapsverlof mogen kinderen onder de 6 slechts 15 uur per week naar school (althans dat is de regel in onze gemeente, dit kan per gemeente variëren). Dit wordt meestal verdeeld over 3 dagen van 5 uur. In onze gemeente is dit van dinsdag tot en met donderdag tussen 9.00 en 14.00u. Dit in tegenstelling tot hun huidige uren (van 7.45-15.30u).

Slaapkamer

Overigens betaal je voor deze 15 uur per week een schijntje (ongeveer 100 euro per maand voor 2 kinderen) of het kan zelfs gratis vanaf 3 jaar, mits je er mee akkoord gaat dat je kinderen maximaal 515 uur per jaar naar school gaan, anders is het wat meer en mogen ze ook alle vakanties na (met uitzondering van 2 weken kerst en 4 weken zomervakantie).

Met andere woorden: je krijgt als ouder met verlof er niet alleen een baby bij, je krijgt ook je andere kinderen onder de 6 jaar weer thuis (op 15 uur per week na). Vooral dat laatste baard mij wel eens zorgen want ik zal Merle en Stella natuurlijk nooit zo veel en goed en leuk kunnen vermaken als een dag op de voorschool. Alleen al vanwege het feit dat ze thuis geen vriendjes of vriendinnetjes hebben en ik ook veel tijd met het huishouden en de baby kwijt zal zijn. Ik ben ook totaal niet creatief en heb een schurfthekel aan verven en knutselen. De muren zullen de aankomende winter vast wel eens op mij / ons afkomen, aangezien het naar buiten gaan in de vrieskou / sneeuw met een new born ook zijn limitaties heeft. Ik heb op bol.com een grote bestelling gedaan met allerlei educatieve Nederlandse boekjes, schriftjes en spelletjes want stiekem maken wij ons ook wel eens zorgen of ze geen achterstand oplopen t.o.v. kinderen op een Nederlandse school die al de hele week met 4 jaar naar school gaan.

Merle & Stella

Overigens gaat het echt super goed met Merle en Stella. Ze worden oprecht groot (5 jaar en 3 jaar) en verheugen zich erg op de komst van hun zusje. Ze willen graag flesjes geven, maar de poepluiers mag ik straks doen van ze. Dagelijks komen ze met allerlei zelf verzonnen namen hoe baby 3 mag gaan heten. Hun Zweeds is vloeiend en het Nederlands is ook goed. Alhoewel familie soms wel moeite heeft om ze goed te verstaan omdat met name Stella wel wat Zweeds door haar Nederlands mixt. Dat vinden ze overigens zelf hilarisch en halen geregeld grapjes uit met opa, maar ook met de juf op school. Hoe dat straks zal gaan is ook reuze spannend, maar ik maar me niet al te veel zorgen.

Kortom! Veel veranderingen voor de boeg! Dat houdt het leven in ieder geval avontuurlijk en we kijken uit naar de periode die komen gaat met de komst van baby 3. Het werd een wat technisch en voor mij ook ingewikkeld verhaal. Hopelijk toch wat duidelijker nu?! En heb ik een beetje kunnen antwoorden op jullie vragen en reageer vooral als je nog meer wilt weten!

Veel liefs,

Isabelle

Personal Blog

Time Flies!

Gisteren waren Paul en ik onze vakantie plannen aan het maken voor de zomer 2019 toen ik er achter kwam dat ik mijn laatste blog rond midsommar vorig jaar heb geschreven. De tijd vliegt! Nu ik volop aan het werk ben, althans 30 uur per week, die vaak uitlopen naar 35 tot 40 uur, de kindjes genoeg energie en aandacht vragen, het huishouden in een groot huis veel tijd vergt en ondanks ons voornemen geen grote projecten in 2018 te beginnen maakten we in de herfst een start met het verbouwen van de bovenetage, waardoor het bloggen er nogal bij ingeschoten is.

Uiteraard genoten we weer van een heerlijke zomer, herfst en winter. De seizoenen beleven we hier intensiever. Ieder seizoen heeft zo zijn charme. Hoewel ik uiteraard verlang naar de lange warme zomeravonden en het buitenspelen zonder jas!

Maandag had ik toch een paar uurtjes “over”, iets wat in principe nooit het geval is. Aangezien Stella ziek was en even sliep en wij daarom samen thuis waren en Merle naar school was (en Paul uiteraard aan het werk). En zo bedacht ik mij dat het wel erg fijn was om weer eens een blogje te schrijven. Met wat foto’s van de verbouwing voor degene die het proces van een afstandje hebben gevolgd. Hoezo dan vandaag wat tijd over?

Volgens mij heb ik al eens eerder verteld wat VAB (vård av barn) is. Het betaald (door de overheid) thuis zijn om voor je zieke kind te zorgen. Stella is al een kleine week niet fit en met koorts naar de opvang is een no go. Je mag het kind pas weer brengen als het 24 u koortsvrij is geweest en fit genoeg om de hele dag mee te doen. Na een buikgriep is dit 48 uur en dan mogen eventuele broers of zusjes ook niet op voorschool verschijnen. Zo leerden we dan ook van onze Zweedse lerares Zweeds dat je daarom dus ook nooit verteld aan de opvang als er een buikgriep heerst in huis. Belangrijke, nuttige informatie, dat begrijp je wel. Toch is het een mooi systeem en aangezien we hier geen op(p)a’s en oma’s in de buurt hebben moeten we het zelf oplossen en dat was onmogelijk geweest zonder de mogelijkheid van VAB. Dat er desondanks stress bij ons beide is, moge duidelijk zijn. Pauls agenda is dagelijks van 8 uur ‘s ochtends tot 17 uur ‘s avonds volgeboekt met standaard dubbele meetings die toch met enige regelmaat zeer belangrijk zijn en een hele dag alle patienten af moeten bellen voelt ook behoorlijk ruk. Gelukkig doen de secretaresses dit, niet ik zelf.

Maar als het zieke kind, in dit geval Stella, dan slaapt voelt het bijna als spijbelen. Aangezien ik alle wassen van het weekend heb gedaan (we hadden fijn bezoek, dus extra veel was), de zolder opgeruimd, de vaatwasser uit en ingeruimd en ook nog wat accreditatie punten had gehaald (i.h.k.v. mijn herregistratie als huisarts in Nederland, wat nog spannend gaat worden), had ik zowaar nog wat tijd over. Bijzonder hoeveel je eigenlijk kan doen als je geen kinderen in de buurt hebt! Jammer dat een dagje vrij zonder de kinderen er hier niet in zit. Vrij nemen terwijl je de kids naar de voorschool doet is nadrukkelijk niet de bedoeling. Of ze het echt gaan controleren weet ik niet maar ik heb het vooralsnog niet gedurfd.

Terug naar onze “verbouwing”. Toen we dit huis, nu 1,5 jaar geleden, kochten hadden we heel veel grootse plannen. Een nieuwe keuken, een tweede badkamer, nieuwe vloeren etc. Maar uiteindelijk bleken al deze plannen toch te ingewikkeld, te groot, te weinig tijd, te veel keuzes en te duur, hoewel eigenlijk vooral het laatste. Dus hebben we ons vooral op de beneden etage gericht en vele uren zelf geverfd (klik hier voor foto’s http://smalandlife.com/one-year-sweden/) . Aan de bovenetage hebben we, op het plaatsen van wat spullen die niet meer in de woonkamer mochten staan, eigenlijk nooit zoveel gedaan. De slaapkamers waren wel ingericht om het voor de gasten zo aangenaam mogelijk te maken en de meeste spullen uit dozen gehaald. Desondanks voelde het dan ook al die tijd als een ruimte die niet van ons was. Alsof de oude bewoners er nog leefden. Overal latjes en slecht afgewerkte ruimtes, onafgewerkte kasten en vieze vlekken. Laminaat met kieren. We voelden ons er gewoon niet echt prettig, het oogde hokkerig en klein, bovendien ook erg donker.

Gedurende het jaar kregen de plannen langzaam vorm. Aanvankelijk uiteraard weer zeer grootse plannen. En hoewel extra dakramen de ruimte wel veel lichter zal kunnen maken en een badkamer boven wel erg veel gemak zou kunnen geven in geval van gasten besloten we toch om voor een relatieve low cost verbouwing te gaan.

Er is een grote reorganisatie gaande binnen IOS (IKEA of Sweden) en dat maakt dat er een heleboel onduidelijkheid is maar wat zeker is is dat er veel gaat veranderen. Ook voor Paul zal dit consequenties hebben. Zijn baan zoals hij die nu heeft zal gaan verdwijnen. Er komen wel andere banen voor in de plaats en naar alle waarschijnlijkheid zal hij ook nog wel een baan behouden maar in welke vorm is vandaag de dag nog onduidelijk. Een spannende periode. Niet alleen voor ons maar voor veel mensen die hier naar toe zijn verhuisd om voor IOS te komen werken. Iets wat ik in de dagelijkse praktijk ook absoluut merk. Stress en burnouts zijn hier dan ook zeker niet ongewoon. Dit is dan ook duidelijk te merken aan de huizenmarkt, die op zijn gat ligt. Het leek het verstandigste om een beetje pas op de plaats te maken. We verkeren in de gelukkige positie waar ik natuurlijk inmiddels ook een prima baan heb, dus mocht er toch een kink in de kabel ontstaan hoeven we ons niet direct zorgen te maken. De kans dat ik, als huisarts, zonder werk kom te zitten acht ik vrij klein. Het gebrek aan opgeleide specialisten in de huisartsgeneeskunde is in heel Zweden zeer groot. Ook in Nederland lees ik over grote tekorten. Dan moet ik alleen wel mijn registratie even behouden…

Toen wij, na een zeer fijne maar ietwat verregende vakantie op Mallorca terug kwamen gingen wij met volle moed direct aan de slag. Het plan was kamer voor kamer aan de slag te gaan maar dat dit muurtje eruit moest was voor Paul duidelijk. Dat het een originele muur was (volgens Paul geen draagmuur) hadden we niet ingecalculeerd en de nodige elektriciteitskabels maakten het allemaal ietwat ingewikkeld maar slopen is Pauls nieuwe hobby, dus alles kwam gelukkig goed.

Het heeft al met al een maand of 4 gekost maar we zijn heel erg blij met het resultaat. Met een beetje hulp van mijn vader en zwager Rob, waarvoor veel dank en een dagje van de elektricien hebben we de rest zelf gedaan. Muren slopen, honderden houten latjes verwijderen, behang afkrabben, nog meer lagen behang af krabben, muurtjes plaatsen, stucen, verven en een houten vloer leggen, we kunnen dat allemaal aan onze CV toevoegen. Nu is Paul gelukkig behoorlijk handig, nauwkeurig en sterk en daar waar hij het even niet meer wist kon ik (soms) nog wel eens een natuurkundig inzicht hebben die maakt dat we eigenlijk alles zelf hebben kunnen oplossen. En wegens gebrek aan sociaal leven in het Älmhultse hadden we uiteindelijk toch behoorlijk veel tijd om in de avonduren even door te knallen.

Op zijn minst opmerkelijk was dat vrijwel overal waar wij latjes of muurtjes hebben verwijderd we de naam van de vorige eigenaar tegen kwamen. Behoorlijk apart als je het mij vraagt en wij zijn ook zo blij dat het nu echt van ons voelt. Olle is letterlijk weggepoetst. Tijdens het verven kwam er zelfs spontaan behang naar beneden en kwam bovenstaand poppetje te voorschijn. Freaky!

Het lastigste was het leggen van de vloer in de avonden aangezien het zagen, hameren en boren nogal veel lawaai maakt, dus daar hebben wij in de weekenden de tv wel af en toe als babysit gebruikt. Gelukkig vonden de meisjes het allemaal wel prima en ook wel leuk om te volgen en hielpen ook geregeld lekker mee. Dat ze nu een mega speelruimte hebben was het wachten wel waard.

Het is wel super fijn dat het zo goed als af is, aangezien de energie er wel wat af ging richting het einde. Hoe mensen jarenlang kunnen verbouwen begrijp ik werkelijk niet. Dan te bedenken dat we deze ruimte eigenlijk praktisch gezien amper gebruiken. Op het hangen van de was na. Het leuke werk is nu eindelijk begonnen en dat is met name leuke spulletjes uitzoeken en inrichten. Less is more. En leve Marie Kondo!

We hadden een strakke deadline aangezien afgelopen weekend fijne vrienden met hun kids een paar dagen langs en daarmee de B&B (voor intimi ;-)) voor het seizoen werd geopend. We hebben nog even loeihard gewerkt om het bewoonbaar en veilig te maken (denk aan zwaar gereedschap, vele dozen, losse kasten, latjes met spijkers etc). Tot en met de zomer raakt de agenda al behoorlijk vol dus heel fijn dat we ons nu heerlijk op het bezoek kunnen richten en niet meer op de verbouwing. Alhoewel er in de hal en keuken nog een vreselijk laminaat ligt en in de slaapkamers een 40 jaar oude verkleurde vloer, dus ik voel een nieuw project aan komen. Daar kunnen we dan het kopen van die hele dure de walt zaag mee vergoelijken.

De vurenhouten vloer voelt werkelijk zalig aan en de het oogt fris en licht, ondanks dat de grote tussenruimte slechts een klein raam heeft. Ooit zou een paar dakramen of beter nog een dakkapel heel tof zijn. Maar of wij de bewoners zijn die dat gaan doen, is nog maar de vraag. Dromen mag sowieso!

Eindelijk heb ik dan ook mijn eigen sportkamertje, dus vanaf nu geen excuses meer! Want eerlijk is eerlijk, ik kocht in september een spinningfiets waar ik al sinds oktober amper (lees: niet) meer op heb gefietst.

Beschouw je jezelf tot intimi en wil je ook eens gebruik maken van onze mooie B&B met gedeelde badkamer, laat het dan zeker even weten en dan vinden we vast een gaatje in de agenda!

Tot zo ver, deze update! Ik ben benieuwd wat jullie van het resultaat vinden!

Veel liefs,

Isabelle

Personal Blog

One year in Sweden!

First year!

Wow! Het eerste jaar zit er op! Een jaar rond, wat ging het rap! Vorig jaar op 26 februari vertrokken wij met ons boeltje naar Zweden om daar een “nieuw” leven te beginnen en inmiddels zijn we een heel jaar verder! In mijn vorige blog vatte ik al even samen wat er allemaal gebeurd is en het leek me leuk om in deze blog wat meer te vertellen over het dagelijks leven in Älmhult, IKEA-dorp! Hoe wij de Zweden hebben leren kennen en natuurlijk een hele boel plaatjes van ons nieuwe huis, zoals beloofd! Want helaas is het natuurlijk niet zo gemakkelijk om even op de koffie te komen, dus leek het mij leuk om jullie met behulp van de foto’s een beetje een beeld te geven van het nieuwe huis.

Het huis!

Ons huis is 168m2 groot met een mega grote tuin. We leven eigenlijk voornamelijk op de beneden verdieping. Aangezien het huis beneden een garage en carport heeft, 3 slaapkamers, een woonkamer, een ruime keuken, een gastentoilet en een badkamer. Daarnaast zit er nog een enorme zolder op het huis met twee slaapkamers, een halletje, een enorme speelruimte en 3 opberghokken. Heel veel potentie om daar iets moois van te maken, maar dat is voor latere zorg. Vooralsnog is het het domein van de was en kunnen onze gasten er in alle rust en privacy vertoeven. Er is wel mogelijkheid voor een tweede badkamer boven, maar helaas is die er nu nog niet.  We hebben afgelopen week, als laatste project van de benedenetage, de badkamer aangepakt en ook die ziet er nu netjes uit. Waar een laagje witte latex niet goed voor is!

Mijn ervaring!

Hoe heb ik het leven hier in Zweden ervaren? Ik schreef al eerder dat we de rust, de ruimte en de natuur enorm hebben leren waarderen. Het is zalig om veel bomen en weinig mensen in je omgeving te hebben. Merle is behoorlijk verrast als we in de grote stad. Ze zegt dan ook herhaaldelijk dat er heel veel mensen en heel veel auto’s zijn! Lekker wereldvreemd, maar stiekem best wel fijn!

Het normale leven!

Sinds 4 weken is voor ons gevoel het echte normale leven begonnen. Dat houdt in dat we allemaal 5 dagen in de week naar het werk of naar school (a.k.a. opvang) gaan. Inmiddels zijn we in die vier weken aardig geroutineerd geworden. Om half 7 op, douchen, kinderen wakker maken, ontbijten, tandenpoetsen en om precies half 8 sneeuwpakken en handschoenen aan, mutsen op en gaan. Ik heb al zin in de zomer want dat gaat zeker 10 minuten schelen!

Meestal brengt Paul de kids naar de opvang maar aangezien we het een beetje zielig vinden om ze met -10 in de bakfiets te zetten en het ook lijp glad is op de fiets in verband met ongeveer dagelijks een nieuw laagje sneeuw die overdag een beetje smelt en dan vervolgens ‘s nachts weer aan vriest. Om half drie probeer ik mijn werk af te ronden (maar dat wordt al steeds vaker een uitdaging) om de meisjes tegen drie uur weer op te halen. Het is ideaal dat wij allebei op 5 minuten van ons werk wonen, het scheelt zo veel verspilde tijd in openbaar vervoer of de file. Het voelt echt als een cadeau om zoveel meer tijd voor de familie over te hebben en dat gehaaste gevoel eigenlijk nooit echt meer te hoeven hebben.

Op school krijgen de meiden om 8 uur ontbijt. Dus eigenlijk zouden ze thuis niet eens hoeven eten, dus no pressure als ze een keer geen zin hebben. Krijgen ze ‘s rond half 10 in de ochtend fruit en gaan ze erna lekker naar buiten. On half 12 wordt een warme maaltijd geserveerd. Stella gaat dan (als het niet te koud is) buiten slapen en om 14.00u krijgen ze een tussenmaaltijd. Vaak is dat brood of Zweedse zure yoghurt of iets lekkers en daarna spelen ze opnieuw buiten. Om drie uur haal ik ze dus op en ‘s middags probeer ik vaak wat leuks te doen. Naar het meer, een speeltuin, spreek af met wat mammas/kindjes die we hebben leren kennen of we gaan naar het activiteitenhuis. Het laatste is veruit favoriet! Het is een soort gemeenschapshuis voor IKEA-werknemers en hun familie. Er is een grote indoorspeeltuin en ondertussen staan er voor moeders (of vaders!) een grote relaxte bank en er is een klein cafe met koffie en lekkers. Een ideale ontmoetingsplek en er wordt van alles georganiseerd. Een BBQ eens in de zoveel tijd, afterworkborrels (meestal op woensdag …), sportactiviteiten en er is genoeg te doen voor de kinderen zoals bijvoorbeeld voetbal voor kleintjes. Kortom: ik vind het eigenlijk ook een fijne plek om te komen en we komen er geregeld wat bekenden tegen. In het weekend proberen we een beetje te klussen, touren we wat rond, bezoeken een nabijgelegen stad (2 uur rijden is redelijk dicht bij, toch?) of hebben we bezoek uit Nederland.

Het dorp!

Veel mensen die ons bezoeken vinden het dorp toch een stuk groter dan verwacht. Het is in principe een gat, maar het heeft veel te bieden en het is ruim opgezet.  Wel vier verschillende supermarkten om uit te kiezen, een klein dorpsstraatje maar met een aantal kledingwinkels, een drankwinkel, bloemenwinkel en nog wat leuke winkels voor snuisterijen of retro meubels. Er is nog een grote handelsplats waar IKEA zich bevind, een bouwwinkel en een grote IKEA-koopjeshoek, de Iitala outlet en een mooie (nogal dure) designwinkel. Kortom genoeg te winkelen. Er zijn heel wat verschillende wijken waar je kan wonen en met name nieuwbouwwijk Paradiset (het Paradijs) en het wat oudere Kloxhult (beter bekend als Beverly Hult) zijn erg populair onder expats. Wij wonen in een typisch Zweeds wijkje met vooral wat ouderen maar heel relaxed en rustig! Als bonus blijken onze directe buren Nederlands roots te hebben en zij hebben o.a. een dochter die even oud is als Merle. Ik zie de dametjes al heen en weer hoppen zoals Jip en Janneke. Tijdens het eerste contact hebben de drie dames in ieder geval al leuk gespeeld!

  

De Zweden!

Hoe hebben wij de Zweden leren kennen?! Het is niet heel gemakkelijk om de Zweden te leren kennen en daar waren wij op zich al wel voor “gewaarschuwd”. Hoewel de meeste Zweden erg vriendelijk zijn, zijn ze wel erg gesloten. Een babbeltje bij de kassa is niet gewoon en hallo zeggen op straat gebeurd hier zelden. Daarnaast zijn ze erg van de regeltjes. Ze zijn er hier dan ook niet vies van je hier op te wijzen. Daar ging mijn allereerste blog in Zweden al over en dat beeld blijft bestaan. Als je aan de verkeerde kant van het knäckebröd de boter smeert zul je dat zeker horen (true story). Als je aan de verkeerde kant in een winkelcentrum loopt, ook. Als je ook nog eens aan de verkeerde kant van de straat of in de verkeerde richting parkeert krijg je een boete. Als je de spullen al van de bandageband haalt voordat ze door een poortje zijn, krijg je sowieso een opmerking. Als ze een boterham met nutella geen echte lunch vinden wordt je vriendelijk het personeelsrestaurant gewezen. Je kan er behoorlijk recalcitrant van worden! Maar op zich ligt dat niet echt in mijn aard, dus ik heb het inmiddels geaccepteerd en merk het vaak niet eens meer.

  

Wel heb ik gemerkt dat het helpt de taal te spreken. Er is dan opeens een enorme bewondering en respect voor het feit dat je de moeite neemt om de taal te leren en spreken en dan zijn ze enorm bereid te helpen. Zo veranderde toon van de overheidsinstantie ineens toen ik het gesprek in het Zweeds kon voeren. Sterker nog, toen was alles in 3 dagen geregeld, terwijl ik daar al letterlijk bijna een jaar over aan het communiceren was! Yay voor ouderschapsverlof! Het doet mij in ieder geval extra bevestigen hoe fijn het is om de taal van het land waar je woont te beheersen. Dat zou dan ook mijn tip zijn aan iedereen die gaat emigreren. Zorg dat je de taal van het land zsm onder de knie krijgt, het maakt het allemaal zo veel gemakkelijker. Niet dat ik niet nog dagelijks struggle met bepaalde woorden of formuleringen. Maar het gaat steeds makkelijker en dat is echt te gek! Het is ook zo leuk om daardoor wat beter van de cultuur en het land te begrijpen. Ik verheug mij er dan ook op om daar komend jaar wat meer oog en tijd voor te hebben.

Veiligheid!

Een hoop van de regeltjes die voor de Zweden vanzelfsprekend zijn, zijn overigens gebaseerd op de veiligheid. Veiligheid, zeker die van kinderen, is het belangrijkste wat er is. Met name in het verkeer. Het streven is nul verkeersdoden per jaar. Dat verklaart de helmen voor kinderen. Het feit dat iedereen veiligheidsvestjes en reflectoren draagt als ze bv de hond uitlaten. De eerste keer dacht ik dat de vuilnis dagelijks werd opgehaald, niets bleek minder waar! Kinderen moeten zo lang mogelijk achterstevoren in de auto. Als de maximale snelheid 40 km/uur rijden ze meestal iets van 35 km uur. Niemand heeft haast. Als automobilist stop je voor voetgangers en fietsers en het verkeer is hier lang niet zo opgehitst als in Nederland. En vanuit dat perspectief vind ik het eigenlijk wel iets moois en goeds voor de samenleving. Het is in ieder geval een stuk prettiger rijden!

Het werk!

Zweden zijn werkelijk dol op vergaderingen. Alles gebeurd in samenspraak en iedereen moet het eens zijn. Paul heeft vaak genoeg van 8-17uur vergaderingen en ook op mijn werk zijn ze er niet vies van. We komen dagelijks een kwartier met alle artsen samen. We nemen de bezetting door of soms een interessante casus. Het komt ook vaak genoeg voor dat er niet echt iets te bespreken is, maar dat maakt niet uit. Om de week komen we ook nog een uur samen met alle artsen om een medisch onderwerp te bespreken en ook om de week is er een vergadering met al het personeel. Dan gaan we met zijn alle door de bezetting, cijfers en mededelingen. Best onbegrijpelijk, in Nederland ondenkbaar, soms ook niet erg efficiënt en repetitief en behoorlijk kostbaar (40 man een uur niet aan het werk met patienten, reken maar uit). Het is wel heel goed voor het saamhorigheidsgevoel en ook wel leuk! Een prima afwisseling in een dag vol spreekuur. Het schijnt dat conflicten overigens zelden direct worden gecommuniceerd en die hoor je vaak indirect achteraf. Gelukkig hebben wij daar beide nog geen ervaring mee!

In de pauze hoor je overigens niet over werk te praten, maar hele directe vragen over thuis of het privé-leven worden ook lang niet altijd gewaardeerd. Het is soms dus even zoeken waarover dan wel gesproken mag worden. Gelukkig is het weer ook in Zweden altijd wel een goed onderwerp!

Al met al!

Samenvattend: het gezinsleven hier in Zweden is heel belangrijk is en de Zweden zorgen heel goed voor elkaar. Het is een sociaal land waar veel ruimte is voor het gezin, sport en natuur. Persoonlijk ervaren wij ook dat er veel ruimte is voor het gezinsleven, iets wat heel fijn is. Daarvoor hebben we wel een stukje sociaal leven ingeleverd.  Gelukkig is het heel fijn als er bezoek uit Nederland komt. We beleven het contact intens en het is super leuk om dan samen nieuwe avonturen te beleven. Alles heeft zijn voor en nadelen niet waar!

Volgende keer meer!?

Liefs Isabelle

Personal Blog

Winter is here!

Winter!

Winter! Echt winter! Zoals je een winter in Zweden verwacht. Koud en sneeuw! Korte dagen.  Eigenlijk geen tijd voor een nieuwe blogpost, aangezien wij hele drukke maanden achter de rug hebben en nog steeds amper stil zitten. Geen tijd om even te zitten voor een update. Maar nu is het winter, dus nu moet het onderhand echt wel, een nieuw seizoen en 4 maanden geleden dat ik een blog schreef.

VAB!

Eigenlijk zou ik nu ook helemaal geen tijd hebben om even wat te schrijven. Ik zou moeten werken vandaag. Maar vandaag ben ik thuis, thuis met en voor Stella. Ik heb namelijk vård av barn (beter bekend als vab of onder het werkwoord vabba = vabben) vandaag. Dat wil zeggen dat ik betaald (dwz door de overheid, een schijnbedrag, maar toch) thuis zit om voor Stella te zorgen. Stella is ziek, want het is namelijk winter, het is februari en dan zijn aan de lopende band kinderen ziek. De griep schijnt te heersen, ja ja die hebben we hier ook. In Zweden spreken ze dan ook niet van februari maar van vabruari. Een begrip. Dat weet je het wel. Iedereen zit lekker thuis met zieke kids.

Maar het klinkt leuker dan het is hoor: vab. Zieke kinderen in combinatie met werk gaan gewoon niet lekker samen. Ook in Zweden niet. Maar het voordeel is wel dat als ze dan eindelijk even slapen, je ook echt wat voor jezelf kan doen! Dus na weer de nodige telefoontjes aan de verschillende instanties (zucht) had ik ook nog wat tijd over! Hoogtijd voor een nieuw blog.

Huwelijk!

Want, wow, wat is er veel gebeurd sinds het vorige blog! Zoals ik vorige keer als schreef: een huwelijk, een nieuw huis, een baan, een test en het nodige fijne bezoek vanuit en in Nederland.

Jawel! Het huwelijk is voltrokken op 21-11-2017. Negen jaar na de eerste kus voor de deur van mijn ouders. Paul in zijn welbekende gele polo met blauwe broek naast zijn fiatje 500! Het was een korte maar memorabele ceremonie. Uiteraard in het Zweeds. We brachten een Zweedse vriendin mee voor eventuele vertaling en mijn ouders waren voor de gelegenheid uit Nederland over gevlogen. Kort maar krachtig met naderhand champagne, taart en een lekker diner bij de lokale brasserie. Ook de ringen kwamen van de lokale goud smit, net als de weddingcake van de lokale bakker. De lokale middenstand is goed gespekt!

Huis!

De eerste week van december kregen we de sleutel van ons nieuwe huis! Onze eerste echte grote-mensen-huis! Een echt Zweeds houten huis! Super leuk en spannend en vooral heel veel avonden schilderen. Als je eenmaal de eerste streep verf zet kan je niet meer ophouden dus uiteindelijk hebben we veel meer gedaan dan in eerste instantie gedacht. De vorige eigenaars hielden erg van klussen maar het ontbrak ze enigszins aan perfectionisme dus we hebben de nodige lelijke en scheve latjes en kasten uit het huis verwijderd. Vele gaten en kieren zijn gevuld en vele lagen wit gingen over eierschaalkleurig behang (ook van het gele bloemetjes behang in slaapkamer lieten wij niks over). Paul heeft zich tot ware stukadoor ontpopt. Vooral project toilet heeft ons een beetje genekt. Vier lagen behang die zich niet graag lieten verwijderen. Uren tussen de muur en de pot. Ach ja, het resultaat mag er best wezen!

Test!

Op 15 december maakte ik ook nog even mijn Zweedse test. Je weet wel. Die c1-test waar ik al maanden overloop te mekkeren. Hoe moeilijk het allemaal wel niet was. En het duurde even voor ik de uitslag kreeg maar hij is binnen! Yay! Wat een opluchting. Het was niet simpel. De test duurde van 10.00-18.00 en bestond uit een lees + grammatica deel, een luistertoets, schrijfopdracht en mondeling examen. Geweldig blij dat ik hem gehaald. Dat betekent dat ik nu eindelijk mijn registratie als arts in Zweden kan aanvragen. Blijkt ook nog niet zo simpel wat kennelijk had ik onvoldoende documenten toegevoegd. Volstrekt onduidelijk hoe je daar weer aan kan komen. Het kan sowieso 4 maanden duren voor dat het allemaal rond is. Lagom. Lagom.

Werk!

Ondertussen ben ik wel gewoon aan het werk. Ik werk als läkarassistent. Of, zoals een vriendinnetje zegt: lekkere assistent. Voor een assistentensalaris, maar who cares. Werk is werk en het houdt me van de straat. Ik doe gewoon mijn werk als arts, zie mijn eigen patienten op een eigen spreekuur. Maar ik kan zelf geen recepten voorschrijven en al mijn patiëntencontacten overleg ik met een collega en worden vervolgens gecontroleerd. Op zich prima omdat ik zo de weg leer kennen in het Zweedse systeem en een beetje back-up best fijn is. Het Zweeds gaat steeds beter en over het algemeen red ik mij goed. Het is leuk als ik een compliment krijg en veel patienten zijn bereid me te helpen als ik er even niet uit kom in het Zweeds. Google translate heb ik steeds minder nodig, dus dat is wel tof om te merken. Sommige dagen gaat het ook echt lekker en andere dagen voel ik me een student die niks weet omdat het allemaal anders is.

De werkzaamheden als huisarts zijn hier wel wat anders dan in Nederland. Enerzijds omdat je je als huisarts veel bezig houdt met ziekmeldingen. Mensen komen letterlijk ziektebriefjes halen, niet perse een super leuk onderdeel van het vak en het kost vooral veel tijd omdat je veel papierwerk moet doen. De andere kant is dat het vak heel wat meer inhoud heeft dan in Nederland. Je doet als huisarts heel wat meer onderzoeken voor dat je verwijst (mag verwijzen). Ik zou willen zeggen dat je in Nederland vaak verwijst voor de diagnose en hier kan je vaak pas verwijzen met een diagnose (of als je een heel sterk vermoeden van kanker hebt of er echt zelf niet uitkomt na de nodige diagnostiek). Ook zijn er mega lange wachtlijsten. Daar waar je in Nederland de zelfde dag vaak nog terecht kan voor bijvoorbeeld een röntgenfoto moet je daar hier soms wel een paar maanden op wachten als het geen echte spoed heeft. Ook is een paar maanden wachten voor je een scan krijgt of op de poli kan komen is niet ongebruikelijk. Een andere manier van werken maar wel interessant. Daar waar in Nederland de contacten korter en vaker zijn probeer je hier zoveel mogelijk in een consult af te ronden. Vervolgens krijgt de patient een brief thuis met uitkomst van het onderzoek en beleid. Dat is toch ook wel echt anders dan in Nederland, waar het vaak wat meer in samenspraak met de patient gaat. Ook hebben de verpleegkundigen hier een grote rol. Zij zien veel patienten en doen bijvoorbeeld ook het acute spreekuur. De ingewikkelde problematiek blijft voor de arts over. Vrijwel alle consulten zijn vaak behoorlijk complex en uitgebreid. Ik merk ook zeker dat ik er 8 maanden uit ben geweest. Ik heb de Nederlandse richtlijnen al  niet allemaal in mijn hoofd meer zitten, laat staan dat ik de Zweedse ken. Het kost ook best wel weer wat tijd om dat allemaal weer op te pakken. Ik werk trouwens dagelijks van 8-14.30u. Daardoor kan ik de kindjes op tijd ophalen zodat de dagen voor hen ook niet te lang worden. Ideaal wel, dat dat hier kan. Maar het welbekende gevoel dat je overal wat te kort schiet speelt zeker af en toe op.

Vakantie!

Twee hele weken vakantie hadden we rond kerst.. We zijn nog een klein weekje in Nederland geweest. Het was heel fijn om even bij familie te zijn, want helaas kregen we opnieuw beangstigende berichten uit Nederland. We zijn heerlijk verwend her en der! Elke dag een andere kersttafel en kerstboom. Super leuk en heel intensief. Echt vakantie-gevoel!? Mwah. Maar dat is kennelijk bekend onder “expats”. Vakantie in het thuisland voelt weinig als vakantie vieren. Ondertussen ook dubbel en een beetje jammer dat we lang niet iedereen hebben kunnen bezoeken. Maar wat in het vat zit…

De kindjes bleven achter bij opa en oma terwijl wij terugvlogen naar Zweden om het kluswerk af te maken en de echte verhuizing te organiseren. Ondertussen ook nog zo’n kleine 20m3 aan rotzooi afgevoerd naar de stort. Het was kei hard werken maar wel heel tof om aan eigen paleis te werken! Wij vierden Oud en Nieuw met Russische vrienden, uiteraard champagne met kaviaar en Poetin met nieuwjaar speech op de achtergrond, bijzonder interessant!

Inmiddels zitten we goed en wel in het nieuwe huis! En het ligt er prachtig bij zo in de sneeuw met vrieskou. Op twee minuten lopen zit een hele leuk stukje bos en op 3 minuten hebben we een heerlijk speeltuintje voor de kinderen. De eerste sporen van hertjes vonden we al in de tuin. Dus zodra het gaat dooien gaan we lekker veel tulpen bollen planten, ze schijnen namelijk van tulpen te houden!

Langzaamaan begint het huis te wennen. Met wat opstartproblemen hier en daar en zeker in het begin een dagelijkse eigenaardige verrassing van de vorige eigenaar.  Wat gekkigheid met lichten die ‘s nachts spontaan beginnen te branden en een onaangenaam wisselende temperatuur in huis inclusief een koude douche in de ochtend. Inmiddels maken we maar grapjes over het spook in huis. Ook stoken we ‘s avonds een fijn haardvuur om het toch aangenaam te hebben met -13 graden op de teller ‘s nachts. Echt winterskoud! In een volgend blog zal ik wat foto’s van de inrichting van het huis zetten. Voor degene die mij niet op IG volgen en benieuwd zijn! Want uiteindelijk is dat wel mijn grootste hobby. Niet het klussen zelf, maar lekker inrichten en rommelen. Uiteraard zijn er al de nodige bezoekjes aan IKEA gebracht en ik vrees ook niet dat het daarbij gaat blijven.

Het eerste jaar zit er op!

Inmiddels zit er bijna een jaar in Zweden op. Alle seizoenen een keer rond. We vertrokken 26 februari vorig jaar midden in de winter, spannend wat er allemaal op ons pad zou komen. Het voorjaar begon pas na pasen, maar was prachtig groen en zonnig. De zomer was kort en regenachtig met af en toe een uitschieter naar 24 hele graden. De herfst was mooi maar donker en winter is lang en koud. Het gebrek aan zonlicht breekt soms op maar de sneeuw maakt veel goed. Wow, wat is het hier waanzinnig mooi met sneeuw. Merle geniet er enorm van, spelen, rollen, sleeën, sneeuw eten! Stella vindt het maar koud en beweegt zich nog niet zo gemakkelijk voort in de koude sneeuw.

Het is niet niks geweest: 2 verhuizingen, heel veel uren zweedse les en thuisstudie, de zorg voor de kinderen, werk en reizen voor Paul, de zoektocht naar een baan, maken van nieuwe vrienden, een huwelijk, een eigen huis. We hebben enorm genoten van al het bezoek en voelen ons soms behoorlijk eenzaam als lieve vrienden en familie weer naar huis zijn vertrokken. Allemaal dingen waar we aan hebben moeten wennen of misschien went dat wel nooit. Wij hopen dat 2018 wat minder roerig zal zijn, maar ach, dat hoort ook wel weer bij het leven. Als het te saai wordt gaan we vast weer op zoek naar actie, een verbouwing ofzo! Sowieso genoeg te wensen.

 

Veel liefs,

Isabelle