Browsing Category

Personal Blog

Personal Blog

One year in Sweden!

First year!

Wow! Het eerste jaar zit er op! Een jaar rond, wat ging het rap! Vorig jaar op 26 februari vertrokken wij met ons boeltje naar Zweden om daar een “nieuw” leven te beginnen en inmiddels zijn we een heel jaar verder! In mijn vorige blog vatte ik al even samen wat er allemaal gebeurd is en het leek me leuk om in deze blog wat meer te vertellen over het dagelijks leven in Älmhult, IKEA-dorp! Hoe wij de Zweden hebben leren kennen en natuurlijk een hele boel plaatjes van ons nieuwe huis, zoals beloofd! Want helaas is het natuurlijk niet zo gemakkelijk om even op de koffie te komen, dus leek het mij leuk om jullie met behulp van de foto’s een beetje een beeld te geven van het nieuwe huis.

Het huis!

Ons huis is 168m2 groot met een mega grote tuin. We leven eigenlijk voornamelijk op de beneden verdieping. Aangezien het huis beneden een garage en carport heeft, 3 slaapkamers, een woonkamer, een ruime keuken, een gastentoilet en een badkamer. Daarnaast zit er nog een enorme zolder op het huis met twee slaapkamers, een halletje, een enorme speelruimte en 3 opberghokken. Heel veel potentie om daar iets moois van te maken, maar dat is voor latere zorg. Vooralsnog is het het domein van de was en kunnen onze gasten er in alle rust en privacy vertoeven. Er is wel mogelijkheid voor een tweede badkamer boven, maar helaas is die er nu nog niet.  We hebben afgelopen week, als laatste project van de benedenetage, de badkamer aangepakt en ook die ziet er nu netjes uit. Waar een laagje witte latex niet goed voor is!

Mijn ervaring!

Hoe heb ik het leven hier in Zweden ervaren? Ik schreef al eerder dat we de rust, de ruimte en de natuur enorm hebben leren waarderen. Het is zalig om veel bomen en weinig mensen in je omgeving te hebben. Merle is behoorlijk verrast als we in de grote stad. Ze zegt dan ook herhaaldelijk dat er heel veel mensen en heel veel auto’s zijn! Lekker wereldvreemd, maar stiekem best wel fijn!

Het normale leven!

Sinds 4 weken is voor ons gevoel het echte normale leven begonnen. Dat houdt in dat we allemaal 5 dagen in de week naar het werk of naar school (a.k.a. opvang) gaan. Inmiddels zijn we in die vier weken aardig geroutineerd geworden. Om half 7 op, douchen, kinderen wakker maken, ontbijten, tandenpoetsen en om precies half 8 sneeuwpakken en handschoenen aan, mutsen op en gaan. Ik heb al zin in de zomer want dat gaat zeker 10 minuten schelen!

Meestal brengt Paul de kids naar de opvang maar aangezien we het een beetje zielig vinden om ze met -10 in de bakfiets te zetten en het ook lijp glad is op de fiets in verband met ongeveer dagelijks een nieuw laagje sneeuw die overdag een beetje smelt en dan vervolgens ‘s nachts weer aan vriest. Om half drie probeer ik mijn werk af te ronden (maar dat wordt al steeds vaker een uitdaging) om de meisjes tegen drie uur weer op te halen. Het is ideaal dat wij allebei op 5 minuten van ons werk wonen, het scheelt zo veel verspilde tijd in openbaar vervoer of de file. Het voelt echt als een cadeau om zoveel meer tijd voor de familie over te hebben en dat gehaaste gevoel eigenlijk nooit echt meer te hoeven hebben.

Op school krijgen de meiden om 8 uur ontbijt. Dus eigenlijk zouden ze thuis niet eens hoeven eten, dus no pressure als ze een keer geen zin hebben. Krijgen ze ‘s rond half 10 in de ochtend fruit en gaan ze erna lekker naar buiten. On half 12 wordt een warme maaltijd geserveerd. Stella gaat dan (als het niet te koud is) buiten slapen en om 14.00u krijgen ze een tussenmaaltijd. Vaak is dat brood of Zweedse zure yoghurt of iets lekkers en daarna spelen ze opnieuw buiten. Om drie uur haal ik ze dus op en ‘s middags probeer ik vaak wat leuks te doen. Naar het meer, een speeltuin, spreek af met wat mammas/kindjes die we hebben leren kennen of we gaan naar het activiteitenhuis. Het laatste is veruit favoriet! Het is een soort gemeenschapshuis voor IKEA-werknemers en hun familie. Er is een grote indoorspeeltuin en ondertussen staan er voor moeders (of vaders!) een grote relaxte bank en er is een klein cafe met koffie en lekkers. Een ideale ontmoetingsplek en er wordt van alles georganiseerd. Een BBQ eens in de zoveel tijd, afterworkborrels (meestal op woensdag …), sportactiviteiten en er is genoeg te doen voor de kinderen zoals bijvoorbeeld voetbal voor kleintjes. Kortom: ik vind het eigenlijk ook een fijne plek om te komen en we komen er geregeld wat bekenden tegen. In het weekend proberen we een beetje te klussen, touren we wat rond, bezoeken een nabijgelegen stad (2 uur rijden is redelijk dicht bij, toch?) of hebben we bezoek uit Nederland.

Het dorp!

Veel mensen die ons bezoeken vinden het dorp toch een stuk groter dan verwacht. Het is in principe een gat, maar het heeft veel te bieden en het is ruim opgezet.  Wel vier verschillende supermarkten om uit te kiezen, een klein dorpsstraatje maar met een aantal kledingwinkels, een drankwinkel, bloemenwinkel en nog wat leuke winkels voor snuisterijen of retro meubels. Er is nog een grote handelsplats waar IKEA zich bevind, een bouwwinkel en een grote IKEA-koopjeshoek, de Iitala outlet en een mooie (nogal dure) designwinkel. Kortom genoeg te winkelen. Er zijn heel wat verschillende wijken waar je kan wonen en met name nieuwbouwwijk Paradiset (het Paradijs) en het wat oudere Kloxhult (beter bekend als Beverly Hult) zijn erg populair onder expats. Wij wonen in een typisch Zweeds wijkje met vooral wat ouderen maar heel relaxed en rustig! Als bonus blijken onze directe buren Nederlands roots te hebben en zij hebben o.a. een dochter die even oud is als Merle. Ik zie de dametjes al heen en weer hoppen zoals Jip en Janneke. Tijdens het eerste contact hebben de drie dames in ieder geval al leuk gespeeld!

  

De Zweden!

Hoe hebben wij de Zweden leren kennen?! Het is niet heel gemakkelijk om de Zweden te leren kennen en daar waren wij op zich al wel voor “gewaarschuwd”. Hoewel de meeste Zweden erg vriendelijk zijn, zijn ze wel erg gesloten. Een babbeltje bij de kassa is niet gewoon en hallo zeggen op straat gebeurd hier zelden. Daarnaast zijn ze erg van de regeltjes. Ze zijn er hier dan ook niet vies van je hier op te wijzen. Daar ging mijn allereerste blog in Zweden al over en dat beeld blijft bestaan. Als je aan de verkeerde kant van het knäckebröd de boter smeert zul je dat zeker horen (true story). Als je aan de verkeerde kant in een winkelcentrum loopt, ook. Als je ook nog eens aan de verkeerde kant van de straat of in de verkeerde richting parkeert krijg je een boete. Als je de spullen al van de bandageband haalt voordat ze door een poortje zijn, krijg je sowieso een opmerking. Als ze een boterham met nutella geen echte lunch vinden wordt je vriendelijk het personeelsrestaurant gewezen. Je kan er behoorlijk recalcitrant van worden! Maar op zich ligt dat niet echt in mijn aard, dus ik heb het inmiddels geaccepteerd en merk het vaak niet eens meer.

  

Wel heb ik gemerkt dat het helpt de taal te spreken. Er is dan opeens een enorme bewondering en respect voor het feit dat je de moeite neemt om de taal te leren en spreken en dan zijn ze enorm bereid te helpen. Zo veranderde toon van de overheidsinstantie ineens toen ik het gesprek in het Zweeds kon voeren. Sterker nog, toen was alles in 3 dagen geregeld, terwijl ik daar al letterlijk bijna een jaar over aan het communiceren was! Yay voor ouderschapsverlof! Het doet mij in ieder geval extra bevestigen hoe fijn het is om de taal van het land waar je woont te beheersen. Dat zou dan ook mijn tip zijn aan iedereen die gaat emigreren. Zorg dat je de taal van het land zsm onder de knie krijgt, het maakt het allemaal zo veel gemakkelijker. Niet dat ik niet nog dagelijks struggle met bepaalde woorden of formuleringen. Maar het gaat steeds makkelijker en dat is echt te gek! Het is ook zo leuk om daardoor wat beter van de cultuur en het land te begrijpen. Ik verheug mij er dan ook op om daar komend jaar wat meer oog en tijd voor te hebben.

Veiligheid!

Een hoop van de regeltjes die voor de Zweden vanzelfsprekend zijn, zijn overigens gebaseerd op de veiligheid. Veiligheid, zeker die van kinderen, is het belangrijkste wat er is. Met name in het verkeer. Het streven is nul verkeersdoden per jaar. Dat verklaart de helmen voor kinderen. Het feit dat iedereen veiligheidsvestjes en reflectoren draagt als ze bv de hond uitlaten. De eerste keer dacht ik dat de vuilnis dagelijks werd opgehaald, niets bleek minder waar! Kinderen moeten zo lang mogelijk achterstevoren in de auto. Als de maximale snelheid 40 km/uur rijden ze meestal iets van 35 km uur. Niemand heeft haast. Als automobilist stop je voor voetgangers en fietsers en het verkeer is hier lang niet zo opgehitst als in Nederland. En vanuit dat perspectief vind ik het eigenlijk wel iets moois en goeds voor de samenleving. Het is in ieder geval een stuk prettiger rijden!

Het werk!

Zweden zijn werkelijk dol op vergaderingen. Alles gebeurd in samenspraak en iedereen moet het eens zijn. Paul heeft vaak genoeg van 8-17uur vergaderingen en ook op mijn werk zijn ze er niet vies van. We komen dagelijks een kwartier met alle artsen samen. We nemen de bezetting door of soms een interessante casus. Het komt ook vaak genoeg voor dat er niet echt iets te bespreken is, maar dat maakt niet uit. Om de week komen we ook nog een uur samen met alle artsen om een medisch onderwerp te bespreken en ook om de week is er een vergadering met al het personeel. Dan gaan we met zijn alle door de bezetting, cijfers en mededelingen. Best onbegrijpelijk, in Nederland ondenkbaar, soms ook niet erg efficiënt en repetitief en behoorlijk kostbaar (40 man een uur niet aan het werk met patienten, reken maar uit). Het is wel heel goed voor het saamhorigheidsgevoel en ook wel leuk! Een prima afwisseling in een dag vol spreekuur. Het schijnt dat conflicten overigens zelden direct worden gecommuniceerd en die hoor je vaak indirect achteraf. Gelukkig hebben wij daar beide nog geen ervaring mee!

In de pauze hoor je overigens niet over werk te praten, maar hele directe vragen over thuis of het privé-leven worden ook lang niet altijd gewaardeerd. Het is soms dus even zoeken waarover dan wel gesproken mag worden. Gelukkig is het weer ook in Zweden altijd wel een goed onderwerp!

Al met al!

Samenvattend: het gezinsleven hier in Zweden is heel belangrijk is en de Zweden zorgen heel goed voor elkaar. Het is een sociaal land waar veel ruimte is voor het gezin, sport en natuur. Persoonlijk ervaren wij ook dat er veel ruimte is voor het gezinsleven, iets wat heel fijn is. Daarvoor hebben we wel een stukje sociaal leven ingeleverd.  Gelukkig is het heel fijn als er bezoek uit Nederland komt. We beleven het contact intens en het is super leuk om dan samen nieuwe avonturen te beleven. Alles heeft zijn voor en nadelen niet waar!

Volgende keer meer!?

Liefs Isabelle

Personal Blog

Winter is here!

Winter!

Winter! Echt winter! Zoals je een winter in Zweden verwacht. Koud en sneeuw! Korte dagen.  Eigenlijk geen tijd voor een nieuwe blogpost, aangezien wij hele drukke maanden achter de rug hebben en nog steeds amper stil zitten. Geen tijd om even te zitten voor een update. Maar nu is het winter, dus nu moet het onderhand echt wel, een nieuw seizoen en 4 maanden geleden dat ik een blog schreef.

VAB!

Eigenlijk zou ik nu ook helemaal geen tijd hebben om even wat te schrijven. Ik zou moeten werken vandaag. Maar vandaag ben ik thuis, thuis met en voor Stella. Ik heb namelijk vård av barn (beter bekend als vab of onder het werkwoord vabba = vabben) vandaag. Dat wil zeggen dat ik betaald (dwz door de overheid, een schijnbedrag, maar toch) thuis zit om voor Stella te zorgen. Stella is ziek, want het is namelijk winter, het is februari en dan zijn aan de lopende band kinderen ziek. De griep schijnt te heersen, ja ja die hebben we hier ook. In Zweden spreken ze dan ook niet van februari maar van vabruari. Een begrip. Dat weet je het wel. Iedereen zit lekker thuis met zieke kids.

Maar het klinkt leuker dan het is hoor: vab. Zieke kinderen in combinatie met werk gaan gewoon niet lekker samen. Ook in Zweden niet. Maar het voordeel is wel dat als ze dan eindelijk even slapen, je ook echt wat voor jezelf kan doen! Dus na weer de nodige telefoontjes aan de verschillende instanties (zucht) had ik ook nog wat tijd over! Hoogtijd voor een nieuw blog.

Huwelijk!

Want, wow, wat is er veel gebeurd sinds het vorige blog! Zoals ik vorige keer als schreef: een huwelijk, een nieuw huis, een baan, een test en het nodige fijne bezoek vanuit en in Nederland.

Jawel! Het huwelijk is voltrokken op 21-11-2017. Negen jaar na de eerste kus voor de deur van mijn ouders. Paul in zijn welbekende gele polo met blauwe broek naast zijn fiatje 500! Het was een korte maar memorabele ceremonie. Uiteraard in het Zweeds. We brachten een Zweedse vriendin mee voor eventuele vertaling en mijn ouders waren voor de gelegenheid uit Nederland over gevlogen. Kort maar krachtig met naderhand champagne, taart en een lekker diner bij de lokale brasserie. Ook de ringen kwamen van de lokale goud smit, net als de weddingcake van de lokale bakker. De lokale middenstand is goed gespekt!

Huis!

De eerste week van december kregen we de sleutel van ons nieuwe huis! Onze eerste echte grote-mensen-huis! Een echt Zweeds houten huis! Super leuk en spannend en vooral heel veel avonden schilderen. Als je eenmaal de eerste streep verf zet kan je niet meer ophouden dus uiteindelijk hebben we veel meer gedaan dan in eerste instantie gedacht. De vorige eigenaars hielden erg van klussen maar het ontbrak ze enigszins aan perfectionisme dus we hebben de nodige lelijke en scheve latjes en kasten uit het huis verwijderd. Vele gaten en kieren zijn gevuld en vele lagen wit gingen over eierschaalkleurig behang (ook van het gele bloemetjes behang in slaapkamer lieten wij niks over). Paul heeft zich tot ware stukadoor ontpopt. Vooral project toilet heeft ons een beetje genekt. Vier lagen behang die zich niet graag lieten verwijderen. Uren tussen de muur en de pot. Ach ja, het resultaat mag er best wezen!

Test!

Op 15 december maakte ik ook nog even mijn Zweedse test. Je weet wel. Die c1-test waar ik al maanden overloop te mekkeren. Hoe moeilijk het allemaal wel niet was. En het duurde even voor ik de uitslag kreeg maar hij is binnen! Yay! Wat een opluchting. Het was niet simpel. De test duurde van 10.00-18.00 en bestond uit een lees + grammatica deel, een luistertoets, schrijfopdracht en mondeling examen. Geweldig blij dat ik hem gehaald. Dat betekent dat ik nu eindelijk mijn registratie als arts in Zweden kan aanvragen. Blijkt ook nog niet zo simpel wat kennelijk had ik onvoldoende documenten toegevoegd. Volstrekt onduidelijk hoe je daar weer aan kan komen. Het kan sowieso 4 maanden duren voor dat het allemaal rond is. Lagom. Lagom.

Werk!

Ondertussen ben ik wel gewoon aan het werk. Ik werk als läkarassistent. Of, zoals een vriendinnetje zegt: lekkere assistent. Voor een assistentensalaris, maar who cares. Werk is werk en het houdt me van de straat. Ik doe gewoon mijn werk als arts, zie mijn eigen patienten op een eigen spreekuur. Maar ik kan zelf geen recepten voorschrijven en al mijn patiëntencontacten overleg ik met een collega en worden vervolgens gecontroleerd. Op zich prima omdat ik zo de weg leer kennen in het Zweedse systeem en een beetje back-up best fijn is. Het Zweeds gaat steeds beter en over het algemeen red ik mij goed. Het is leuk als ik een compliment krijg en veel patienten zijn bereid me te helpen als ik er even niet uit kom in het Zweeds. Google translate heb ik steeds minder nodig, dus dat is wel tof om te merken. Sommige dagen gaat het ook echt lekker en andere dagen voel ik me een student die niks weet omdat het allemaal anders is.

De werkzaamheden als huisarts zijn hier wel wat anders dan in Nederland. Enerzijds omdat je je als huisarts veel bezig houdt met ziekmeldingen. Mensen komen letterlijk ziektebriefjes halen, niet perse een super leuk onderdeel van het vak en het kost vooral veel tijd omdat je veel papierwerk moet doen. De andere kant is dat het vak heel wat meer inhoud heeft dan in Nederland. Je doet als huisarts heel wat meer onderzoeken voor dat je verwijst (mag verwijzen). Ik zou willen zeggen dat je in Nederland vaak verwijst voor de diagnose en hier kan je vaak pas verwijzen met een diagnose (of als je een heel sterk vermoeden van kanker hebt of er echt zelf niet uitkomt na de nodige diagnostiek). Ook zijn er mega lange wachtlijsten. Daar waar je in Nederland de zelfde dag vaak nog terecht kan voor bijvoorbeeld een röntgenfoto moet je daar hier soms wel een paar maanden op wachten als het geen echte spoed heeft. Ook is een paar maanden wachten voor je een scan krijgt of op de poli kan komen is niet ongebruikelijk. Een andere manier van werken maar wel interessant. Daar waar in Nederland de contacten korter en vaker zijn probeer je hier zoveel mogelijk in een consult af te ronden. Vervolgens krijgt de patient een brief thuis met uitkomst van het onderzoek en beleid. Dat is toch ook wel echt anders dan in Nederland, waar het vaak wat meer in samenspraak met de patient gaat. Ook hebben de verpleegkundigen hier een grote rol. Zij zien veel patienten en doen bijvoorbeeld ook het acute spreekuur. De ingewikkelde problematiek blijft voor de arts over. Vrijwel alle consulten zijn vaak behoorlijk complex en uitgebreid. Ik merk ook zeker dat ik er 8 maanden uit ben geweest. Ik heb de Nederlandse richtlijnen al  niet allemaal in mijn hoofd meer zitten, laat staan dat ik de Zweedse ken. Het kost ook best wel weer wat tijd om dat allemaal weer op te pakken. Ik werk trouwens dagelijks van 8-14.30u. Daardoor kan ik de kindjes op tijd ophalen zodat de dagen voor hen ook niet te lang worden. Ideaal wel, dat dat hier kan. Maar het welbekende gevoel dat je overal wat te kort schiet speelt zeker af en toe op.

Vakantie!

Twee hele weken vakantie hadden we rond kerst.. We zijn nog een klein weekje in Nederland geweest. Het was heel fijn om even bij familie te zijn, want helaas kregen we opnieuw beangstigende berichten uit Nederland. We zijn heerlijk verwend her en der! Elke dag een andere kersttafel en kerstboom. Super leuk en heel intensief. Echt vakantie-gevoel!? Mwah. Maar dat is kennelijk bekend onder “expats”. Vakantie in het thuisland voelt weinig als vakantie vieren. Ondertussen ook dubbel en een beetje jammer dat we lang niet iedereen hebben kunnen bezoeken. Maar wat in het vat zit…

De kindjes bleven achter bij opa en oma terwijl wij terugvlogen naar Zweden om het kluswerk af te maken en de echte verhuizing te organiseren. Ondertussen ook nog zo’n kleine 20m3 aan rotzooi afgevoerd naar de stort. Het was kei hard werken maar wel heel tof om aan eigen paleis te werken! Wij vierden Oud en Nieuw met Russische vrienden, uiteraard champagne met kaviaar en Poetin met nieuwjaar speech op de achtergrond, bijzonder interessant!

Inmiddels zitten we goed en wel in het nieuwe huis! En het ligt er prachtig bij zo in de sneeuw met vrieskou. Op twee minuten lopen zit een hele leuk stukje bos en op 3 minuten hebben we een heerlijk speeltuintje voor de kinderen. De eerste sporen van hertjes vonden we al in de tuin. Dus zodra het gaat dooien gaan we lekker veel tulpen bollen planten, ze schijnen namelijk van tulpen te houden!

Langzaamaan begint het huis te wennen. Met wat opstartproblemen hier en daar en zeker in het begin een dagelijkse eigenaardige verrassing van de vorige eigenaar.  Wat gekkigheid met lichten die ‘s nachts spontaan beginnen te branden en een onaangenaam wisselende temperatuur in huis inclusief een koude douche in de ochtend. Inmiddels maken we maar grapjes over het spook in huis. Ook stoken we ‘s avonds een fijn haardvuur om het toch aangenaam te hebben met -13 graden op de teller ‘s nachts. Echt winterskoud! In een volgend blog zal ik wat foto’s van de inrichting van het huis zetten. Voor degene die mij niet op IG volgen en benieuwd zijn! Want uiteindelijk is dat wel mijn grootste hobby. Niet het klussen zelf, maar lekker inrichten en rommelen. Uiteraard zijn er al de nodige bezoekjes aan IKEA gebracht en ik vrees ook niet dat het daarbij gaat blijven.

Het eerste jaar zit er op!

Inmiddels zit er bijna een jaar in Zweden op. Alle seizoenen een keer rond. We vertrokken 26 februari vorig jaar midden in de winter, spannend wat er allemaal op ons pad zou komen. Het voorjaar begon pas na pasen, maar was prachtig groen en zonnig. De zomer was kort en regenachtig met af en toe een uitschieter naar 24 hele graden. De herfst was mooi maar donker en winter is lang en koud. Het gebrek aan zonlicht breekt soms op maar de sneeuw maakt veel goed. Wow, wat is het hier waanzinnig mooi met sneeuw. Merle geniet er enorm van, spelen, rollen, sleeën, sneeuw eten! Stella vindt het maar koud en beweegt zich nog niet zo gemakkelijk voort in de koude sneeuw.

Het is niet niks geweest: 2 verhuizingen, heel veel uren zweedse les en thuisstudie, de zorg voor de kinderen, werk en reizen voor Paul, de zoektocht naar een baan, maken van nieuwe vrienden, een huwelijk, een eigen huis. We hebben enorm genoten van al het bezoek en voelen ons soms behoorlijk eenzaam als lieve vrienden en familie weer naar huis zijn vertrokken. Allemaal dingen waar we aan hebben moeten wennen of misschien went dat wel nooit. Wij hopen dat 2018 wat minder roerig zal zijn, maar ach, dat hoort ook wel weer bij het leven. Als het te saai wordt gaan we vast weer op zoek naar actie, een verbouwing ofzo! Sowieso genoeg te wensen.

 

Veel liefs,

Isabelle

 

 

Personal Blog

Fall in Sweden

Bezinning…

Vandaag heb ik een moment genomen om even alleen een wandelingetje door de natuur te maken en dat verkozen boven tijd achter de boeken. De natuur is prachtig, hoewel de herfst al ver gevorderd is. De meeste bladeren zijn al van de bomen gevallen en de eerste nachtvorst is al geweest, de winterjassen en handschoenen al lang uit de kast. Het is vaak koud en nat, maar vandaag schijnt de zon. De dagen zijn al kort, zeker als de zon zich niet laat zien. Weer een momentje van bezinning, de laatste is al weer even geleden. Zo ook dat ik een blog schreef. Dat kan betekenen dat er weinig was om over te schrijven of juist dat ik er geen tijd voor had. Het laatste is waar. Al peinzend op het bankje hierboven denk ik na over wat ik vandaag wil schrijven. Wat ik te vertellen heb. Er is namelijk genoeg om over te schrijven, want sinds mijn laatste post zijn er heel veel nieuwe ontwikkelingen. Heel veel positieve ontwikkelingen, waarover later meer. Zo veel zelfs, dat ik ze eigenlijk niet allemaal kan bolwerken, juist omdat ze zich nu allemaal tegelijkertijd aan doen. Het is ook nooit goed. Het leven zou het leven niet zijn, of althans mijn leven, zou mijn leven niet zijn als al die positieve dingen niet weer nieuwe zorgen en onzekerheden met zich mee brengen. Gisteren had ik er gewoon even geen zin meer in. Studeren, Zweeds leren, bedoel ik dan. Maar wel in weer wat schrijven, gewoon in het Nederlands. Met spelfouten en grammaticale onjuistheden, who cares! Maar vooral om mijn gedachten te orderen, alles weer even helder krijgen.

Zweeds leren!

Ik heb er gewoon even geen zin meer in. Zweeds leren. Niet nog meer voorzetsels oefenen, saaie teksten lezen om vervolgens alles fout in te vullen, luisteroefeningen niet begrijpen omdat het te snel gaat. Omdat ik elke keer meer huiswerk vraag, krijg ik ook elke keer meer van mijn lerares. Stapels kopieën. Mijn juf kan het ook amper bijbenen om weer wat nieuws te verzinnen. Maar het is nu even genoeg. Geen ideale timing aangezien ik van plan ben om half december die helse c1-test te gaan doen. Terwijl ik diep van binnen weet dat het gewoon te vroeg is, het gevraagde niveau is te hoog, te geavanceerd en nodige nuances beheers ik gewoon nog niet. En waar ik in het begin super snel ging kost alles nu gewoon veel meer tijd. Een opdracht kost denkwerk en geduld. Het moet inzinken en beklijven. Jezelf voorstellen is zo ingewikkeld nog niet en het uitbreiden van een beginnende woordenschat is goed te doen, maar ik merk dat ik nu eventjes tegen mijn maximum op loop. Het hoofd zit gewoon vol. Niet ideaal als ik over 6 weken wil slagen voor de toets. Ik hoor je denken:`Waarom leg jij jezelf die druk dan op?´ Tja, ik zou ik niet zijn als ik dat niet zou doen. Zodra ik die test heb gehaald wordt alles namelijk gewoon veel makkelijker.

Een baan!

Het eerste goede bericht  is dat ik een baan heb! `Huh? Hoe kan dat dan?´Hoor ik je opnieuw denken. `Maar je hebt die test toch nog niet gehaald?´ Dat klopt! Maar ik ben begin oktober begonnen als läkarassistent (assistent-dokter, läkare = dokter) bij het lokale gezondheidscentrum. Wat een läkarassistent nou precies doet en/of kan is mij ook niet helemaal duidelijk. Maar veel buitenlandse artsen, die om welke reden dan ook hun legitimatie in Zweden niet rond hebben, kunnen onder deze titel aan de slag. Dat wil zeggen: alles onder begeleiding. Een läkarassistent kan geen eigen verwijzingen doen of recepten voor schrijven. De ideale manier voor mij nu om het Zweedse systeem te leren kennen, nieuwe richtlijnen en protocollen, de collega’s en voorzichtig aan ook vast wat patienten te zien. En natuurlijk oefenen met de taal. Ik werk 3 x 6,5 uur en op de andere 2 dagen heb ik Zweedse les en studeer ik. Ik krijg er ook nog een beetje voor betaald en daarmee kan ik dan weer de Zweedse lessen betalen. Super fijn en reuze leuk, een echte opsteker na al die maanden. Ik ga zeker nog eens een blog schrijven over mijn werk in het nieuwe systeem, maar dat doe ik als ik net wat langer werk. Als ik wat meer afstand heb en het allemaal een beetje begin te snappen. De eerste grote verschillen zoals ik dat nu zie: meer tijd per patient, veel meer administratie, veel meer collega’s en veel meer diagnostiek dan dat ik in Nederland gewend was en niet onbelangrijk een groot tekort aan artsen. De dagen zijn heel erg intensief en nogal vermoeiend. Ik moet met iedere vezel in mijn lijf luisteren anders mis ik de helft van alle gesprekken. Vooral tijdens de koffiepauze is het lastig, veel rumoer en onverwachte gespreksonderwerpen. Iedereen is super aardig en behulpzaam, gelukkig. Wellicht begrijp je dat een rol als läkarassistent ook niet een hele gemakkelijke is. Want er is eigenlijk best wel een beetje rolonduidelijkheid (vooral bij mijzelf) over wat je al kan en mag en wat haalbaar en realistisch is. Met name verpleegkundigen, die hier de triage doen, weten mij al te vinden en ik moet direct al mijn eigen grenzen bewaken. Als ik nou die taal maar beheers, dan heb ik dat alvast gewonnen. Een stap dichter bij een baan als huisarts,  niet meer iedere avond dat geploeter en bovendien een eigen inkomen. Een niet onbelangrijke zorg blijft mijn herregistratie in Nederland als huisarts, maar gelukkig hoef ik mij in 2020 daarover pas echt druk over te maken. Maar iedere dag die het langer duurt is er eigenlijk een te veel.

De meiden!

De kinderen doen het gelukkig super goed op school. Ze gaan 5 dagen van 8-15.00 en hebben het erg naar hun zin. Vandaag hadden we een tienminuten-gesprekje en daarin gaf de juf aan dat ze hardstikke tevreden is. Ze lijken het beide naar hun zin te hebben. Met name Stella is erg populair als levende pop bij alle oudere kindjes en ook Merle heeft al een hoop vriendjes in de klas gemaakt. De taal gaat ze beide goed af en waar Stella al Zweedse woorden zegt, blijkt Merle op school ook al hele zinnen te produceren. Ze is druk met letters en leert stiekem dus al een beetje Zweeds lezen. Verder zijn ze beide absoluut eigenwijs en weten wat zij willen. Dat laatste was overigens absoluut geen nieuws voor ons!

Een huis!

Een van de andere reden dat het zo belangrijk voor mij is om de test te halen (en zsm een goed salaris te verdienen) is namelijk dat we een huis hebben gekocht! Yay! Nog meer goed nieuws! We zijn er heel blij mee. Een echt grotemensenhuis. Helemaal van ons. 164m2 met 980m2 tuin. Vrijstaand. Met een open haard. Heel Zweeds! Eindelijk een plek waar we niet weg hoeven, niet op een schopstoel zitten. Na al weer jaren in tijdelijke huurhuizen te hebben gewoond. Ook het huidige huis is tijdelijke huur. Dat we nu al wat zouden kopen, kwam ook voor ons onverwacht. Maar we werden door velen hier geadviseerd tijdig te gaan zoeken. Huizen staan hier spaarzaam te koop, zijn erg duur en behoeven heel vaak renovatie, wat veel tijd in beslag kan nemen. Meer dan een jaar op de wachtlijst van een aannemer is hier zeker niet ongewoon. Na een stuk of tien huizen te hebben bezocht kwamen wij een huis tegen dat aan heel veel voorwaarden voldeed! Dus besloten we te bieden. Dat gaat er anders aan toe dan in Nederland. Het krijgen van een hypotheek is relatief makkelijk als je een contract hebt bij IKEA. Geen eindeloos papierwerk of leuren om contracten en handtekeningen. Binnen 15 minuten hadden wij een hypotheekbelofte op zak. Het bieden op het huis gaat er ook heel anders aan toe. Het is een soort open veiling, iedereen kan bieden en je krijgt een smsje op je telefoon als je overboden bent. Nogal stressvol! Je biedt al gauw meer dan je je voorneemt. Maar desalniettemin zijn wij super blij. `Maar betekent het dan dan dat jullie daar blijven?´ Een vraag die wij best vaak gesteld krijgen. Eerlijk, wij hebben er geen antwoord op. We zien wel wat de toekomst ons brengt en als we weer weg willen dan gaat het huis weer in de verkoop. Het kwijtraken van het huis zal het probleem niet zijn als de markt blijft zo als hij nu is. Verbouwplannen (een mens mag blijven dromen) hebben wij op de lange baan geschoven en gelukkig kunnen wij er na een flinke verfbeurt zo in. De verhuizing zelf moet ik alleen nog even niet aan denken. Wij krijgen half december de sleutel.

Een huwelijk!

Aangezien Paul en ik de boel nog even juridisch goed willen regelen hebben wij besloten om deze maand nog even te trouwen. Geen romantisch aanzoek op de Utrechtse dom of naast het Colosseum in Rome, maar een praktisch en gezamenlijk besluit om ver weg te kunnen blijven van Zweedse testamenten en ingewikkeld gedoe. No big fat Greek wedding. Wel een langgekoesterde wens om elkaar het ja-woord te geven, als familie dezelfde naam te dragen en een moment om elkaar te beloven een leven lang voor elkaar te kiezen. En dat op de dag dat we 9 jaar bij elkaar zijn. Geen witte kanten jurk met sleep maar wel een nieuwe outfit, taart en ringen. Waarom ook niet!

Zo dat waren even alle nieuwsfeitjes op een rij! Iedereen weer op de hoogte!

Liefs Isabelle

    

Personal Blog

Blue Monday!

Het is weer maandag!

Een quote die mijn vader altijd gebruikte, wanneer hij ons op maandochtend naar de trein bracht voordat wij weer terugreisden naar onze studentenstad en hij naar zijn werk moest. Nu nooit meer, hij geniet van het pensioen. Maar voor ons is het weer de eerste maandag na de vakantie. Na twee zalige weken is Paul vanochtend vroeg  weer aan het werk gegaan. Ik bleef achter met de beide meisjes. Blue monday. Het is altijd even afkicken. Merle heeft 6 weken “verplicht” vrij van de voorschool en de komende weken is ze dus de hele dag thuis. De Zweedse lessen zijn gestopt vanwege de vakantie, onze oppassen zijn er niet en zodoende zal er van studeren de komende weken niet veel komen. Vanaf 7 augustus mag Merle weer naar school en die week zal Stella ook gaan starten met school, inclusief het hele ritueel van de introductieweken. De zogenoemde “inskolning”, de trouwe bloglezer inmiddels wellicht welbekend. Ik neem mij voor om er fijne weken van te maken. Wellicht is dit wel de allerlaatste keer verlof ooit geweest. Wie zal het zeggen.

Vermoeidheid

Vlak voor de vakantie had ik best wel last van vermoeidheid en weinig fut. De afgelopen 4 maanden waren een heuse uitputtingsslag. Het lijkt wellicht overdreven, want ik zat al die maanden toch gewoon thuis. Desalniettemin heeft het best veel van mij en ons allen gevergd. Ik was dan ook heel erg toe aan even niks. Tijd met zijn vieren, wat rust, de zorg voor de kinderen even kunnen en mogen delen, een andere omgeving, warmte en zon! Een moment om weer even wat energie te tanken.

Want eerlijk, het vertrekken uit Nederland, de verhuizing hierheen, alle nieuwe onzekerheden en omstandigheden, het wennen, het regelwerk, Paul zijn nieuwe werk, de school voor Merle, ik hele dagen thuis, het Zweeds, het missen van het vertrouwde, vrienden en familie, de zoektocht naar een baan voor mij. Het is niet in de koude kleren gaan zitten. De verhuizing, pas 4 maanden geleden, voelt soms als een eeuwigheid terug. Ons leven in Utrecht lijkt ver weg. Het bezoek hier, met alle drukte en gezelligheid vandien, afgewisseld met bij tijden een gevoel van eenzaamheid. Iets wat mij niet past, ik heb altijd een volle agenda. Het niet even kunnen sparren met iemand. Dan val ik overdag Paul weer lastig, maar die zit in meetings of is heel druk. Proberen bij te blijven met vrienden en familie in Nederland, maar het valt niet mee om op de hoogte te blijven. Het mij daarover weer rottig voelen. De zoektocht naar nieuwe vriendschap/contacten. Omgaan met teleurstellingen. De taalstudie, die zo abstract en lastig te meten is, de tijd en energie die het mij kost. Het huishouden, waarin ik soms verstrikt raak in de gigantische hoeveelheden was die wij dagelijks produceren. Het opzien tegen en uitkijken naar het enige uitje van mijn dag. De boodschappen en het wegbrengen en ophalen van Merle. De onzekerheid over het werk, gebrek aan eigen inkomen.

Ook Paul was toe aan vakantie, aangezien hij sinds september vorig jaar geen echte vrije tijd meer gehad en de baan hier veel van hem vergt. Het is veel en hard werken, geregeld reizen, maar gelukkig bevalt het hem erg goed. Hij is in een super inspirerende werkomgeving terecht gekomen, alwaar de lat hoog ligt. Maar dat stimuleert en leidt alleen maar tot ontwikkeling. Ook Merle was moe, dat was/is heel duidelijk te merken aan haar gedrag. Nieuwe angsten, afhankelijkheid aan mij, wisselende emoties. Ook voor haar is het een pittige tijd geweest. De enige die eigenlijk altijd blij en gezellig is, is de kleine Stella.

Stockholm

Wij maakten begin juni nog een klein tripje (slechts 5 uur rijden) naar Stockholm. Daar hadden wij een erg comfortabel en mooi appartement op Södermalm, gehuurd via AirBnB. Reizen met kinderen vind ik persoonlijk lang niet zo simpel (lees: stressvol). Expectations low. En een fijne accommodatie want je zult er hoogst waarschijnlijk toch wel wat tijd spenderen.

De reis ging uitstekend en de kids waren door het dolle bij aankomst. Het plan was om de meiden samen te laten slapen. Moet kunnen, toch!? Nope, Stella heeft eerst 1,5 uur gejankt (nogal abnormaal voor haar) en om Merle haar rust te gunnen hebben wij Stella bij ons op de kamer genomen. Vervolgens heeft zij ons drie nachten wakker gehouden (of wij haar, tis maar hoe je het bekijkt). Wij hebben uiteindelijk toch wel een goede indruk van de stad gekregen en het was echt super leuk om weer in een echte stad te zijn. Met name het zuider-eiland, waar wij ook ons onderkomen hadden, vonden wij tof. Hip, relaxed, veel ouders met kinderen en speeltuintjes (dit is tegenwoordig essentieel). Kleine leuke winkels en meer dan genoeg tof ingerichte koffietentjes / restaurants. Niet dat wij daar zoveel van mee kregen want wij besloten om voor de rust van de kids ze iedere avond op tijd naar bed te brengen. Gelukkig zat het beste Indiaase restaurant van Stockholm en een prima pizzeria onder onze airbnb alwaar wij toch het gevoel van vakantie en uit eten kregen.

Midsommar

Ondertussen kwam er onder de paar Zweden die wij leerden kennen al wat nerveusiteit rondom Midsommar. De langste dag van het jaar. Er wordt uitgebreid gespeculeerd over het weer, de prijs van de aardbeien, met wie je het zal gaan vieren. Een echte Zweedse midsommaravond vier je met je familie of vrienden. In de ochtend maak je met elkaar een meiboom, trek je je zomerste jurk aan, flans je mooie bloemen in een krans voor in je haar (voor inspiratie / ideeën check www.prchtg.nl, deze dames weten echt hoe dat moet!!) en moet iemand de verse aardappelen schoonmaken. Verder komt er haring  zonder uitjes op tafel, eet je veel van een soort slagroom/creme fraîche met dille bij je aardappel en eet je aardbeien toe. Je drinkt veel vieze zelfgemaakte snaps en / of bier, speelt naar mate de avond vordert spelletjes met elkaar. Als hoogtepunt wordt er uiteraard om een boom gedanst onderwijl je over een kleine kikker zingt. Hoewel wij dit jaar twee uiterst lieve uitnodigingen hebben gekregen om Midsommar te vieren in Malmö en Eslöv te vieren, besloten wij dit jaar in eigen dorp te blijven als gezin. Op verschillende plekken in het dorp werd het ook publiekelijk gevierd. En zo geschiedde. Wij reden naar een minidorpje hier iets vandaan. Daar dansten wij met in totaal 108 mensen om de boom (alhoewel, de meesten keken slechts toe), lazen wij later in het lokale weekblad. Merle vond het maar raar en gek, maar uiteindelijk denk ik ook wel leuk want de afgelopen weken werden wij meerdere malen (paul, ik, opa en oma) verzameld om een liedje al dansend rondom een boom te zingen.

La Douce France

Zondag 2 weken geleden vertrokken wij naar Frankrijk. Reizen met kinderen. Je zou er een blog over kunnen schrijven. Dat doet ook vrijwel iedereen, dus ik zal het laten. Onze strategie is maar gewoon afzien, blik op oneindig, iPad, speen, eten. Helaas is Stella met alles maar matig te paaien. De heenreis was top, de terugreis, mwah. De dag begon met een kotspartij, dan weet je het wel.

Tesamen met mijn ouders huurden wij een groot huis met veel slaapkamers (essentieel zo las u hier boven) in de Provence met eigen zwembad. Mega-ultra-super-de-luxe-decadent en ik wil nu nooit meer anders. Heel gezellig en heel fijn. Mijn ouders zorgden enorm goed voor ons en de kinderen. Het is super ontspannen om 4 paar ogen op twee kleine kinderen te hebben, zeker als er een zwembad in de buurt is en de kinderen niet kunnen zwemmen. Zo wordt je als ouder nog wel eens even vrijgespeeld. Merle genoot enorm van de aandacht, de wat verlegde grenzen, de gezelligheid van opa en oma en de vrijwel ongelimiteerde toegang tot het zwembad. Dat ze niet 24 uur per dag mocht zwemmen, was wel een kleine teleurstelling. Wij bezochten leuke plaatsjes, mooie velden, steden (Marseille, Aix-en-Provence) met zijn allen of met zijn tweeën, kregen bezoek van Paul’s zus en haar vriend en deden vooral ook veel niks. Voorzover dat mogelijk is met twee handenbinders. Tijd om even af te schakelen en dat heeft zeker een week geduurd. Volgend jaar moeten wij toch minstens die vier weken vakantie nemen als gezin, zoals iedere Zweed dat hier doet. Hashtag slecht geregeld. Hoe dan ook was het super en wij kunnen er weer even tegen aan.

De toekomst

Om positief af te sluiten wil ik vooral ook vertellen dat ik weer vol goede moed verder ga en er veel zin in heb om er wat van te maken hier. Wij realiseren ons heel goed dat het nu al moeilijk wordt om terug te gaan naar Nederland. Het grote huis, de grote tuin, de natuur, de vrijheid, de secundaire arbeidsvoorwaarden, de sociale voorzieningen. Daar kan je echt wel heel snel aan wennen en dat zijn wij nu dan dus ook al. Wij verheugen ons op de zoektocht naar een eigen huis (na jaren van tijdelijke huur), dromen over een Volvo XC90 wat hier bijna betaalbaar is, een leuke sommarstuga (zo een rood houten zomerhuisje) bij een meer en een bos. Het feit dat niet alle avonden en weekenden stampesvol zitten, maar dat ik zowaar weer tijd heb gevonden om te sporten. Dat wij er in de weekenden op uit kunnen trekken als gezin en dan nog tijd over houden voor klusjes of wat in de tuin kunnen rommelen. Dit, in plaats van het van hot naar her sjezen, altijd iets af moeten zeggen en je daar lullig over voelen, keuzes maken. Dat hebben wij hier nog niet en dat is stiekem heel fijn. Dus vanaf nu alleen maar vooruit. Over twee weken even me-time in Stockholm. Een soort retraite maar dan anders. Gebrainwashed in het Zweeds, ik heb er zin in!

Liefs Isabelle

    

 

Personal Blog

Language training, learning Swedish!

3 months down, a gazillion to go…

It takes eight years to learn a language. Althans, dat zegt mijn juf. Lekker bemoedigend wel. Zeker als je bedenkt dat ik pas 3 maanden echt serieus aan het studeren / oefenen ben. Tussen de bedrijven van het huishouden en de zorg van de kinderen door. Vooral omdat ik juist die taal zo hard nodig heb om hier aan de slag te kunnen als arts. Zodoende deze blog. Het leek mij wel toepasselijk om een keer te schrijven over hoe dat nu in zijn werk gaat. Althans, hoe dat bij mij in zijn werk gaat. Het leren van een nieuwe taal, mijn language-training! Ik schreef er al eerder wat over in voorafgaande blogs hier (in the ups and the downs) en hier (how we are doing).

“Zweeds leren!”

“Zweeds leren!” Het is hier in huis inmiddels een begrip geworden. Onder het mom “Zweeds leren” is alles geoorloofd. Als de rugzak er bijgepakt wordt, is het weer zover.  Paul weet al hoe laat het is. Geen gezellig avondje op de bank, maar ik zit achter de boeken. Nu is dat met het warme weer geen straf. Steeds vaker zit ik ‘s avonds in onze uterum (serre) en leest Paul daar ook een krantje. Opa’s en oma’s bewegen hemel en aarde om er voor te zorgen dat ik aan de studie kan als Paul er niet is en vliegen of rijden even op en neer.

Waar wij ons in het begin wat zorgen maakten om Merle bij de dagopvang is dat de laatste weken gelukkig helemaal goed. Want ook Merle kan ” Zweeds leren”. En dat mama dan weg moet is ook helemaal oké, want ja, mama gaat “Zweeds leren”. Merle doet er dus ook aan, “Zweeds leren”. En niet een klein beetje ook. Als een malle gaat ze. Jaloersmakend. Ik was hier al voor gewaarschuwd.  Ze weet het allemaal precies en zij lijkt het ook nog wel leuk te vinden, dat “Zweeds leren”. Super trots (zowel zij als wij) als ze tot 10 telt in het Zweeds. Het Zweedse abc komt voor bij (Het Zweedse heeft wat extra letters!). Vrolijk lachend roept zij naar de juffies en kindjes bij het ophalen op de opvang: “tack så mycket, vi ses i morgon (heel erg bedankt en tot morgen)!”! Ze heeft al wat vriendjes en vriendinnetjes gemaakt, het klasje vult zich langzaam met meerdere kindjes (overigens bij uitzondering van Zweedse afkomst) en lijkt zich goed te vermaken. De Zweedse variant van alle bekende kinderliedjes vliegen ons om de oren. Ik noem: Twinkel, twinkel, kleine ster, Hansje pansje Kevertje, schaapje schaapje heb je witte wol en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ook heeft ze de grootste lol met haar lieve juffen die zij ogenschijnlijk lijkt te begrijpen. Nu praten deze juffen ook vaak alsof je half achterlijk en doof bent inclusief gebarentaal, dus zelfs ik kan ze verstaan, maar dan nog! Geweldig leuk en ik ben super trots op haar!

Hoe het allemaal begon!

Deze blog schrijf ik voornamelijk voor mijzelf, als uitlaatklep, als herinnering, als meetpunt van wat wij allemaal hebben gedaan. Het is goed en fijn om af en toe even terug te kijken. Stil te staan bij waar je vandaan komt. Dat ik er ook nog geweldig lieve en leuke reacties op krijg doet mij erg goed. Ik stel deze dan ook enorm op prijs! Veel dank hiervoor!

Ruim een jaar geleden kwamen de gesprekken over een verhuizing naar Zweden voor het eerste op de agenda. Het leek een gek plan, niet serieus, wel leuk om er over na te denken. Ik was destijds hoog-zwanger van Stella en had bevallen als hoogste prioriteit op de agenda staan. Aan de andere kant wisten wij beide dat het nu of nooit zou worden. Het ene moment was het nu en het andere moment was het nooit. Uiteindelijk heeft de beslissing nog maanden op zich laten wachten en hebben wij half december de knoop pas doorgehakt na een “look-and-see” aan het dorp waar wij nu wonen. Vanaf dat moment ben ik het leren van de taal pas eigenlijk begonnen.

Wat heet. Niet echt hoor. Zoals ik al eerder noemde speelden wij DuoLingo. Vrij fanatiek, dat dan weer wel. Ik bestelde een ietwat taaie NHA cursus. En hoewel ik er vrij enthousiast aan ben begonnen, ben ik er net zo enthousiast weer mee gestopt. Bij het opsturen van mijn huiswerk naar de nakijker (een leraar zou too much credit zijn), kreeg ik weinig enthousiaste antwoorden terug. Ik kreeg een paar keer een onvoldoende en als ik een vraag stelde over de mail, adviseerde hij mij zijn boek te kopen. Lekker dan! Dus na 6 lessen eindigde dit avontuur en tot op de dag van vandaag staat deze cursus nog altijd in de kast te wachten. Wellicht kom ik er nog eens aan toe. Anders doe ik er wellicht t.z.t. mijn schoonvader een plezier mee en dan kan ik het nakijken! In de drie drukke maanden met de verhuizing, opnieuw werken na mijn verlof en alles afronden in Nederland heb ik dan dus ook amper Zweeds geleerd. Op wat woorden na kon ik niets.

Language-training!

De eerste gesprekjes met de buren waren dan ook echt tenenkrommend. Geen woord verstond ik van wat zij zeiden of vroegen. En zij kunnen geen Engels, dus ergens wel goed. Het dwingt mij om Zweeds te praten en de buurvrouw zit geregeld verlegen om een praatje. Dat ik inmiddels al “hele” conversaties met haar kan houden is toch wel leuk. Het gaat niet verder dan het weer of de kinderen. Niveautje vakantie-Frans. Maar toch. Ook kochten wij laatst een fiets van haar, een oude barrel, maar hij was niet zo duur en wij komen een fiets te kort als wij bezoek hebben. Win win. Wij een praatje en een fiets rijker, zij een cent verdiend en weer een babbeltje gemaakt. Ook lukt het mij steeds vaker om in een supermarkt alleen Zweeds te spreken. Hoewel het moeilijk blijft. Vooral als men andere dingen zegt dan ik verwacht. Zo vroeg ik laatst heel stoer bij de bakker, toen de dame achter de toonbank direct in het Engels overschakelde om alleen Zweeds tegen mij te spreken. Om vervolgens dingen te zeggen waar ik geen reet van verstond, waardoor ik wat ja knikkend maakte dat ik heel gauw weg kwam. Sindsdien haal ik brood in de supermarkt.

Plan van aanpak!

Een taal kan op verschillende niveaus worden aangeduid. Een manier die hier wordt gehanteerd is van A1 tot en met C2 niveau. C2 is het hoogste niveau wat je kan behalen. Hiermee beheers je de taal vloeiend en het betekent dat je op professioneel vlak alles weet en begrijpt. Het niveau wat ik aantoonbaar moet bereiken om mijn registratie als arts in Zweden aan te vragen is het C1 niveau. Dit is het equivalent van een academisch niveau waarin je je volledig moet kunnen uitdrukken in de taal op professioneel vlak, zonder dat je perfect vloeiend hoeft te zijn. Maar wel zo goed als. Er staat gemiddeld 800 uur voor. De taaleis voor buitenlandse artsen in Zweden is recentelijk (juni 2016) gewijzigd en dus veel strenger geworden. Een taaie klus.

Sinds 2 maanden heb ik ongeveer 2 x per week 1,5 uur Zweedse les. De juf is leuk en de lessen zijn snel voorbij. Ik praat over van alles en nog wat met Marie, de juf. Zij heeft zelf 3 kinderen en snapt hoe het is om thuis te zijn met kleine kinderen! Vanuit IKEA worden er 100 uur aan taallessen betaald. Normaal is dit ongeveer het aantal lessen om tot en met A2 niveau te komen, soms kan ze hier in al een start met B1 maken. Nu heb ik het eerste boek tot en met A2 al bijna af gerond en zit ik nu op een krappe 30 uur aan lessen. Best bemoedigend! In de zomer is de juf met vakantie. Vakantie blijkt hier heilig. 6 tot 8 weken lang is hier alles dicht. Even vreesde ik dus dat ik de hele zomer niks zou kunnen doen. Maar gelukkig bestaat er de optie van een intensive language course. Eind juli ga ik een week lang, alleen, naar Stockholm om daar gebrainwasht te worden in het Zweeds. Kennelijk spreek je de taal echt als je terug komt, ik ben benieuwd! Half augustus, als de boel weer tot leven komt mag  Stella naar de opvang en hoop ik een language course B2 aan de folksuniversitet te kunnen volgen en wie weet dat er tegen die tijd ook wat duidelijkheid komt omtrent een baan. Ik heb de boeken Medisch Zweeds al besteld, dus daar kan ik mij aan het zwembad in Frankrijk ook eens op storten. Daarnaast vind ik lesexpres.nl een aanrader en deze cursus doe ik naast de gewone lessen en opdrachten. Een leuke site met veel om te oefenen en te herhalen. Na les 5 betaal je iets van €1,50 per les, dus heel schappelijk! Hierdoor ga ik ook echt een stuk sneller in de gewone lessen!

De lessen zijn overigens in het Engels, net als de onderwijsboeken. Best heel apart om dus via het Engels een nieuwe taal te leren. Hierdoor spreek en lees ik de laatste tijd ook zo veel Engels, dat ook mijn Engels er op vooruit gaat. Sterker nog, ik kom soms niet eens op het Nederlandse woord  of ik merk dat ik in het Engels aan het denken ben. Een aparte gewaarwording. Ik vraag mij af of ik dit ook in het Zweeds ga krijgen en wanneer dat dan zal zijn!

Blokken, blokken, blokken!

Een talenwonder ben ik nooit geweest maar wat ik altijd goed kon is studeren en uren maken. Gewoon je best doen, dan kom je een heel eind! Dus slingeren er overal in huis stencils, koop of krijg ik allemaal fijne schriftjes om in te schrijven en knip ik woordjes uit die ik vervolgens in een gezellig Hay-doosje stop om af en toe woordjes te oefenen en te herhalen. De vulpen, kent u hem nog, is zelfs weer van zolder gehaald. Ik heb namelijk ergens gelezen dat je veel beter leert door te schrijven dan door te typen. En schrijven met een vulpen gaat het beste! Gek om weer zoveel te schrijven. Want werkelijk, wanneer schrijft een mens nu nog, anders dan een boodschappenlijstje of een briefkaartje op vakantie?

De kracht van het leren van een taal zit hem in de herhaling. Herhalen, kernwoorden die veel gebruikt worden zo gauw mogelijk leren. Steeds korte beetjes wat vaker dan een paar uur achter elkaar. Voor het slapen gaan nog wat rijtjes herhalen. Maar het belangrijkste is natuurlijk het spreken. Nu blijkt er een taalcafé te zijn in het dorp waar je met vrijwilligers Zweeds kan praten. Het is op maandag van 18.00-19.30h. Een onhandige tijd, met de kinderen, waardoor ik tot nu toch nog iedere keer een excuus wist te verzinnen om niet te gaan. Maar wellicht dat ik het binnenkort toch maar ga proberen. Wie weet tref ik er nog leuke nieuwe mensen.

Personal space!

Het bezig zijn met “Zweeds leren” is ook wel een beetje mijn redding, hier. Mijn uitje in de week. Iets waar ik naar toe kan leven en naar uit kijk, waar ik mijn best voor moet doen. Iets wat ik even helemaal alleen kan doen, zonder de kinderen. Het geeft een doel. Het geeft structuur aan mijn dag. Ik voel mij er nuttig door. Een beetje ruimte voor mijzelf. Personal Space.

Het is tegelijkertijd ook frustrerend. Ik heb nooit het gevoel dat ik genoeg doe. Het kan altijd meer, zeg maar. Ik kocht laatst een boek in het Zweeds. Bridget Jones, deel 3. Dat moet te doen zijn, dacht ik. Guess again. Ik kwam de proloog geen eens door en moest vrijwel ieder woord opzoeken. Iets te hoog gegrepen. Nog ver verwijderd van het C1 niveau. Dus toch nog harder werken aan de language-skills. Nog meer doen. Minder bloggen, minder internetten, minder tijd op Instagram. Meer studeren. Zoiets. Tot zover!

Liefs,

Isabelle

 

De trui kocht ik bij lifestyle brand Tough Cookie!  

Personal Blog

About the ups and the downs!

In gedachten verzonken

Na een heerlijke, warme, zonnige middag met de kinderen bij het meer zit ik nog heel even in de uterum in het avondzonnetje met de laptop op schoot. Opgelucht dat de beide meisjes in bed liggen en ook daadwerkelijk slapen. Het avondritueel in je eentje is toch altijd even heksen. Continue Reading

Personal Blog

How we are doing?!

Hoe gaat het hier?

Die vraag krijg ik wel eens en dan moet ik altijd even nadenken wat ik zal antwoorden. Het voelt alsof ik razend positief zou moeten zijn, alles leuk is en vanzelf gaat. Dat wij dat gewoon even doen. Want ja, hier kozen wij voor. Emigreren. Onder het mom een nieuwe baan voor allebei en ook meer familietijd! Maar eerlijk is eerlijk. Dat is het nog niet echt (of echt nog niet).  De dagen vliegen om en het is hard werken. Langzaam krijgen wij wel een beetje een ritme. Veel dingen vallen op hun plek en wij zitten nu echt in het Zweedse systeem (fijn huis check, persoonsnummer check, id-kaart check, bankrekening check, auto check). Weer een hoop nieuwe ontwikkelingen. Dat zeker! Het omschakelen naar een ander land met een andere cultuur is niet iets wat helemaal vanzelf gaat bij mij. Ook al lijkt het best wel op ons eigen koude kikkerlandje. Het kost tijd en energie en soms moet ik daar ook best een beetje over mopperen. Paul mag het soms even ontgelden als hij thuis komt. Ik weet gewoon (nog) niet hoe het hier allemaal werkt. De regelgeving ken ik niet. De taal ben ik niet machtig. Zijn wij dan ook van de prutsers, net als in “Ik vertrek”?! Die zo nodig het avontuur moesten aan gaan en geen idee hebben waar ze in zijn gestapt, die geen woord Zweeds kunnen spreken. Verwachtingen (die je eigenlijk zo min mogelijk moet hebben, maar er toch blijken te  zijn) bijstellen. Acceptatie. Het de tijd geven, maar dat vind ik best wel moeilijk. Ik wil het allemaal snel en direct! Het wat van mij afpraten (of schrijven) helpt gelukkig.  Het gaat om de weg, niet om het eindpunt. Dan probeer ik vaak maar te denken aan wat wij wel allemaal al hebben geregeld. En dat is echt al best wel veel, voor de kleine 7 weken dat wij hier zijn!

Het zijn dus behoorlijke drukke weken die zich snel vullen met weinig. Heel leuk is dat ik eindelijk mijn eerste 3 officiële taallessen Zweeds heb kunnen volgen. Na fervent DuoLingo-en tegen Paul en mijn schoonvader, wat lessen op lesexpres en een voorzichtige start met de nogal taaie NHA cursus was het echt tof om eindelijk eens “echt” les te hebben. Om naar huis te gaan met huiswerk en vervolgens rijtjes te moeten oefenen! Het brein blijkt toch een jaar of 20 ouder en minder flexibel dan toen ik voor het eerst Latijnse rijtjes moest stampen. De lerares was desalniettemin positief verrast en had nog nooit eerder in de tweede taalles al de werkwoordsvervoegingen en tijden besproken. Een leuk compliment en absoluut een opsteker, maar het staat nog altijd mijlen ver af van een conversatie in het Zweeds. Laat staan op academisch niveau Zweeds spreken als professional in de spreekkamer. Maar het begin is er, dat is het belangrijkste. Vier al je successen, of zoiets!

Merle is vorige week voor het eerst op de “dagis” geweest, het equivalent van de kinderopvang / peuterspeelzaal in Nederland. Het is allemaal best goed geregeld en in Nederland kunnen ze er nog een puntje aan zuigen. Vooral de buitenspeelterreinen zijn subliem! Ware speelparadijzen. Uiteraard is het ook hier wennen. Het is allemaal zwaar gesubsidieerd, zodoende heb je (vooralsnog althans) geen enkele inspraak. Toen ik een week van te voren belde wat dan de bedoeling was, werd mij verteld dat wij thuis een brief zouden ontvangen. Toen wij één dag voor de start de brief thuis ontvingen bleek Merle naar een andere groep te gaan dan in eerste instantie aangegeven (een verticale ipv horizontale groep). Het zogenoemde “inscholen” zou ongeveer twee weken duren en als ouder wordt je verwacht er alle tijd bij te zijn, het programma blijkt iedere dag anders. Het hoe, wat en waar is onduidelijk. Dat je verder nog andere afspraken en een ander kind hebt is irrelevant en dus ondergeschikt. En zo gaan wij al 1,5 week iedere dag braaf naar school. Merle. Stella. En ik.

Het betreft een nieuwe groep en er zitten wel vier hele kindertjes in. Twee Indiase kindjes en een Syrisch kindje en de Nederlandse Merle. Dus met dat inburgeren in Zweden komt het wel goed! De Indiase moeders spreken onverstaanbaar Engels, maar zijn dol op Stella. Stella ook op hun want ze hebben veel blinkende gouden armbanden en kettingen. Van de moeder van het Syrische meisje hoorde ik op de eerste dag al hun “verhaal”. Hoe zij gevlucht zijn, omdat de flat tegenover hun huis werd gebombardeerd, zij met een rubberbootje van Turkije naar Griekenland zijn gevaren en hoe zij naar Zweden zijn gelopen. Schrijnend. Dat relativeert wel weer even. Al met al dus lekker multiculti. Hoe gaaf het is dat wij hier zelf voor hebben kunnen kiezen. Dat wij in deze luxe positie verkeren. Wat zit je nou te zaniken!!

Geen van de kinderen spreekt Zweeds dus wat dat betreft hebben zij allen dezelfde (taal)achterstand. Het lijkt geen eens echt uit te maken. De juffen spreken rustig en duidelijk Zweeds en wat ze bedoelen is vaak snel duidelijk. De dagen zijn repetitief en voorspelbaar. Zo “moet” zij iedere dag, dat vinden zij het beste voor het kind. Best bijzonder om het zo heel gefaseerd mee te maken. Af en toe mag ik 20 minuutjes in de koffiekamer zitten, zodat Merle even alleen is met de juffies en de kindjes. In Nederland zou ik het zonde van de tijd hebben gevonden en een overdreven gedoe, maar hier gaan wij maar met de flow mee. Ik heb toch niet echt veel beters te doen en heb zo wel een goed gevoel bij.

Het gaat goed met de meisjes. Zij lijken al aardig gewend aan het nieuwe leven, het nieuwe thuisje, de grote supermarkt, mama die hele dagen beschikbaar is. Het is ook wel weer rustig en relatief relaxed.  Anders dan toen ik ook vol en onregelmatig aan het werk was. Heel dubbel want ik mis het werken echt wel.  Misschien niet eens het werk op zich, maar een plek waar je heen kan voor jezelf. Het uitkijken naar iets (het naar huis gaan dan hè!).  Dat je wat mee maakt en andere praat hebt. Het leven van een huismoeder is geen luilekkerland en om zeven uur ‘s avonds, als spul gevoederd en gebadderd in bed ligt ben ik gesloopt!

Ondertussen heeft Paul al weer “promotie” gemaakt en nadat hij net een beetje ingeburgerd was in de garderobekasten en nachttafeltjes, is hij sinds eergisteren verantwoordelijk voor de matras en boxspring in uw slaapkamer. Dat betekent opnieuw mensen leren kennen, een nieuwe business, meer verantwoordelijkheid, nog eens 30 nieuwe meeting invites op de eerste dag. Tripjes naar het buitenland. Een stevige opdracht want ze hebben kennelijk grootse plannen in de komende jaren. Heel leuk, maar ook het gevoel weer helemaal opnieuw te moeten beginnen.

De aanslag in Stockholm heeft er bij ons ingehakt. Een goede vriendin, die ons een kleine week verblijdde met haar bezoek, heeft het van dichtbij mee gemaakt. Op het verkeerde moment, in de verkeerde straat maar gelukkig kunnen ontsnappen aan deze vrachtwagen. Daarna heeft ze, voorzover mogelijk, hulp geboden aan de directe slachtoffers in de directe omgeving.  Onwerkelijk, bizar, heftig en beangstigend. Intens verdrietig dat iemand tot zoiets in staat is en daarmee heel veel mensen leed aan doet.
Het hebben van bezoek was overigens wel echt heel fijn! Het was gezellig en leuk en nodigt uit om lekker op pad te gaan. Een extra handje is zalig! Mijn ouders zijn net gearriveerd en blijven bij ons om Pasen (påsk) te vieren. Samen met Merle heb ik het huis al wat feestelijk gemaakt. Niet erg fashionable, wel heel Zweeds. Wij verheugden ons enorm en Paul is vanaf vrijdag lekker vier dagen vrij.

 

Hele fijne Pasen voor allemaal!

Isabelle

 

 

Personal Blog

Our house, our home!

De vorige post is al weer een week geleden en sindsdien houd ik mij braaf aan de regels. Voorzover die mij bekend zijn althans. Sterker nog, ik mag wel blij zijn. Dat ze de politie niet gebeld hebben. Dat is hier kennelijk zelfs heel normaal. Er bestaat zoiets als een buurtwacht en als de situatie als onveilig wordt in geschat mag de politie worden gebeld. Juist! In ieder geval maak ik mij er al weer veel minder druk over, een beetje gewend, zeg maar. Ondertussen beginnen wij steeds meer te settelen en hadden wij een fijn weekend buiten in de zon. Wij maakten zelfs een boswandeling, met zijn vieren. Ongekend, want dit is letterlijk nog nooit gebeurd.

De lente is hier dan ook eindelijk begonnen! Het weer is heerlijk, de lucht is blauw en de temperatuur is aangenaam. Nu weet je nooit hoe lang dat hier duurt, mooi weer, dus iedereen neemt het er zo veel mogelijk van. Vrijdag hebben Paul, ik en de kinderen namelijk tussen de bedrijven door samen met zijn collega’s geluncht in de buitenlucht. Bij het Aktivitetshuset van IKEA (een soort activiteitencentrum waar van alles wordt georganiseerd) was namelijk de eerste BBQ-lunch van het jaar en de mensen van het hoofdkantoor van IKEA waren uitgenodigd. Per toeval waren wij er ook omdat er ook een indoor-speeltuin is voor kinderen en ik er langs kwam op weg van de kapper naar huis. Dat zou je in Nederland niet voor mogelijk houden, toch!? De collega’s van Paul hebben mij vervolgens uitgenodigd voor een vrijdagmiddagborreltje terwijl hij thuis op de kinderen paste. Zowaar maakte ik dus nieuwe “BFFs” en had ik een avondje uit! Prioriteit is een babysit zoeken zodat wij een volgende keer samen weg kunnen.

En hoewel wij meer en meer tijd buitenshuis spenderen wordt het binnen steeds fijner en gezelliger. Het komt inmiddels zelfs voor dat wij op de bank zitten zonder het gevoel te hebben honderdduizend dingen te moeten doen of regelen. Het papierwerk is nog lang niet af en alles gaat allemaal eindeloos traag. Nog altijd mogen wij niet in de auto rijden. Een telefoontje met de overheidsinstantie die er overgaat gaf al aan dat dat ook zeker nog wel een week zal gaan duren. Overal en nergens moeten er bewijzen en papieren ingediend worden. No stress. Wij zien het allemaal wel en hopen dat het goed gaat komen. Ondertussen genieten wij gewoon van het feit dat wij lekker in en rondom huis kunnen rommelen. Natuurlijk bezochten wij ook al de lokale Loppis (kringloop) en hadden wij een aantal ware kringloopgelukjes! Rotanstoelen voor de UteRum, een geinig nachtkastje, een leuk houten boekenkastje voor de logeerkamer en een leren voetenbankje! Ons geluk kon niet op want het kost allemaal geen fluit (tenminste, het is goedkoper dan IKEA :-))! De eerste bezoekers gaan in April komen en ook daar verheugen wij ons al enorm op. Bij deze dan ook nog wat foto’s van het huisje.  Zelfs de badkamer vind ik wel gezellig geworden, hoewel het eigenlijk gewoon een oude gribus is. De kinderkamers volgen een volgende keer.

Liefs Isabelle