Browsing Category

Personal Blog

Personal Blog

Fall in Sweden

Bezinning…

Vandaag heb ik een moment genomen om even alleen een wandelingetje door de natuur te maken en dat verkozen boven tijd achter de boeken. De natuur is prachtig, hoewel de herfst al ver gevorderd is. De meeste bladeren zijn al van de bomen gevallen en de eerste nachtvorst is al geweest, de winterjassen en handschoenen al lang uit de kast. Het is vaak koud en nat, maar vandaag schijnt de zon. De dagen zijn al kort, zeker als de zon zich niet laat zien. Weer een momentje van bezinning, de laatste is al weer even geleden. Zo ook dat ik een blog schreef. Dat kan betekenen dat er weinig was om over te schrijven of juist dat ik er geen tijd voor had. Het laatste is waar. Al peinzend op het bankje hierboven denk ik na over wat ik vandaag wil schrijven. Wat ik te vertellen heb. Er is namelijk genoeg om over te schrijven, want sinds mijn laatste post zijn er heel veel nieuwe ontwikkelingen. Heel veel positieve ontwikkelingen, waarover later meer. Zo veel zelfs, dat ik ze eigenlijk niet allemaal kan bolwerken, juist omdat ze zich nu allemaal tegelijkertijd aan doen. Het is ook nooit goed. Het leven zou het leven niet zijn, of althans mijn leven, zou mijn leven niet zijn als al die positieve dingen niet weer nieuwe zorgen en onzekerheden met zich mee brengen. Gisteren had ik er gewoon even geen zin meer in. Studeren, Zweeds leren, bedoel ik dan. Maar wel in weer wat schrijven, gewoon in het Nederlands. Met spelfouten en grammaticale onjuistheden, who cares! Maar vooral om mijn gedachten te orderen, alles weer even helder krijgen.

Zweeds leren!

Ik heb er gewoon even geen zin meer in. Zweeds leren. Niet nog meer voorzetsels oefenen, saaie teksten lezen om vervolgens alles fout in te vullen, luisteroefeningen niet begrijpen omdat het te snel gaat. Omdat ik elke keer meer huiswerk vraag, krijg ik ook elke keer meer van mijn lerares. Stapels kopieën. Mijn juf kan het ook amper bijbenen om weer wat nieuws te verzinnen. Maar het is nu even genoeg. Geen ideale timing aangezien ik van plan ben om half december die helse c1-test te gaan doen. Terwijl ik diep van binnen weet dat het gewoon te vroeg is, het gevraagde niveau is te hoog, te geavanceerd en nodige nuances beheers ik gewoon nog niet. En waar ik in het begin super snel ging kost alles nu gewoon veel meer tijd. Een opdracht kost denkwerk en geduld. Het moet inzinken en beklijven. Jezelf voorstellen is zo ingewikkeld nog niet en het uitbreiden van een beginnende woordenschat is goed te doen, maar ik merk dat ik nu eventjes tegen mijn maximum op loop. Het hoofd zit gewoon vol. Niet ideaal als ik over 6 weken wil slagen voor de toets. Ik hoor je denken:`Waarom leg jij jezelf die druk dan op?´ Tja, ik zou ik niet zijn als ik dat niet zou doen. Zodra ik die test heb gehaald wordt alles namelijk gewoon veel makkelijker.

Een baan!

Het eerste goede bericht  is dat ik een baan heb! `Huh? Hoe kan dat dan?´Hoor ik je opnieuw denken. `Maar je hebt die test toch nog niet gehaald?´ Dat klopt! Maar ik ben begin oktober begonnen als läkarassistent (assistent-dokter, läkare = dokter) bij het lokale gezondheidscentrum. Wat een läkarassistent nou precies doet en/of kan is mij ook niet helemaal duidelijk. Maar veel buitenlandse artsen, die om welke reden dan ook hun legitimatie in Zweden niet rond hebben, kunnen onder deze titel aan de slag. Dat wil zeggen: alles onder begeleiding. Een läkarassistent kan geen eigen verwijzingen doen of recepten voor schrijven. De ideale manier voor mij nu om het Zweedse systeem te leren kennen, nieuwe richtlijnen en protocollen, de collega’s en voorzichtig aan ook vast wat patienten te zien. En natuurlijk oefenen met de taal. Ik werk 3 x 6,5 uur en op de andere 2 dagen heb ik Zweedse les en studeer ik. Ik krijg er ook nog een beetje voor betaald en daarmee kan ik dan weer de Zweedse lessen betalen. Super fijn en reuze leuk, een echte opsteker na al die maanden. Ik ga zeker nog eens een blog schrijven over mijn werk in het nieuwe systeem, maar dat doe ik als ik net wat langer werk. Als ik wat meer afstand heb en het allemaal een beetje begin te snappen. De eerste grote verschillen zoals ik dat nu zie: meer tijd per patient, veel meer administratie, veel meer collega’s en veel meer diagnostiek dan dat ik in Nederland gewend was en niet onbelangrijk een groot tekort aan artsen. De dagen zijn heel erg intensief en nogal vermoeiend. Ik moet met iedere vezel in mijn lijf luisteren anders mis ik de helft van alle gesprekken. Vooral tijdens de koffiepauze is het lastig, veel rumoer en onverwachte gespreksonderwerpen. Iedereen is super aardig en behulpzaam, gelukkig. Wellicht begrijp je dat een rol als läkarassistent ook niet een hele gemakkelijke is. Want er is eigenlijk best wel een beetje rolonduidelijkheid (vooral bij mijzelf) over wat je al kan en mag en wat haalbaar en realistisch is. Met name verpleegkundigen, die hier de triage doen, weten mij al te vinden en ik moet direct al mijn eigen grenzen bewaken. Als ik nou die taal maar beheers, dan heb ik dat alvast gewonnen. Een stap dichter bij een baan als huisarts,  niet meer iedere avond dat geploeter en bovendien een eigen inkomen. Een niet onbelangrijke zorg blijft mijn herregistratie in Nederland als huisarts, maar gelukkig hoef ik mij in 2020 daarover pas echt druk over te maken. Maar iedere dag die het langer duurt is er eigenlijk een te veel.

De meiden!

De kinderen doen het gelukkig super goed op school. Ze gaan 5 dagen van 8-15.00 en hebben het erg naar hun zin. Vandaag hadden we een tienminuten-gesprekje en daarin gaf de juf aan dat ze hardstikke tevreden is. Ze lijken het beide naar hun zin te hebben. Met name Stella is erg populair als levende pop bij alle oudere kindjes en ook Merle heeft al een hoop vriendjes in de klas gemaakt. De taal gaat ze beide goed af en waar Stella al Zweedse woorden zegt, blijkt Merle op school ook al hele zinnen te produceren. Ze is druk met letters en leert stiekem dus al een beetje Zweeds lezen. Verder zijn ze beide absoluut eigenwijs en weten wat zij willen. Dat laatste was overigens absoluut geen nieuws voor ons!

Een huis!

Een van de andere reden dat het zo belangrijk voor mij is om de test te halen (en zsm een goed salaris te verdienen) is namelijk dat we een huis hebben gekocht! Yay! Nog meer goed nieuws! We zijn er heel blij mee. Een echt grotemensenhuis. Helemaal van ons. 164m2 met 980m2 tuin. Vrijstaand. Met een open haard. Heel Zweeds! Eindelijk een plek waar we niet weg hoeven, niet op een schopstoel zitten. Na al weer jaren in tijdelijke huurhuizen te hebben gewoond. Ook het huidige huis is tijdelijke huur. Dat we nu al wat zouden kopen, kwam ook voor ons onverwacht. Maar we werden door velen hier geadviseerd tijdig te gaan zoeken. Huizen staan hier spaarzaam te koop, zijn erg duur en behoeven heel vaak renovatie, wat veel tijd in beslag kan nemen. Meer dan een jaar op de wachtlijst van een aannemer is hier zeker niet ongewoon. Na een stuk of tien huizen te hebben bezocht kwamen wij een huis tegen dat aan heel veel voorwaarden voldeed! Dus besloten we te bieden. Dat gaat er anders aan toe dan in Nederland. Het krijgen van een hypotheek is relatief makkelijk als je een contract hebt bij IKEA. Geen eindeloos papierwerk of leuren om contracten en handtekeningen. Binnen 15 minuten hadden wij een hypotheekbelofte op zak. Het bieden op het huis gaat er ook heel anders aan toe. Het is een soort open veiling, iedereen kan bieden en je krijgt een smsje op je telefoon als je overboden bent. Nogal stressvol! Je biedt al gauw meer dan je je voorneemt. Maar desalniettemin zijn wij super blij. `Maar betekent het dan dan dat jullie daar blijven?´ Een vraag die wij best vaak gesteld krijgen. Eerlijk, wij hebben er geen antwoord op. We zien wel wat de toekomst ons brengt en als we weer weg willen dan gaat het huis weer in de verkoop. Het kwijtraken van het huis zal het probleem niet zijn als de markt blijft zo als hij nu is. Verbouwplannen (een mens mag blijven dromen) hebben wij op de lange baan geschoven en gelukkig kunnen wij er na een flinke verfbeurt zo in. De verhuizing zelf moet ik alleen nog even niet aan denken. Wij krijgen half december de sleutel.

Een huwelijk!

Aangezien Paul en ik de boel nog even juridisch goed willen regelen hebben wij besloten om deze maand nog even te trouwen. Geen romantisch aanzoek op de Utrechtse dom of naast het Colosseum in Rome, maar een praktisch en gezamenlijk besluit om ver weg te kunnen blijven van Zweedse testamenten en ingewikkeld gedoe. No big fat Greek wedding. Wel een langgekoesterde wens om elkaar het ja-woord te geven, als familie dezelfde naam te dragen en een moment om elkaar te beloven een leven lang voor elkaar te kiezen. En dat op de dag dat we 9 jaar bij elkaar zijn. Geen witte kanten jurk met sleep maar wel een nieuwe outfit, taart en ringen. Waarom ook niet!

Zo dat waren even alle nieuwsfeitjes op een rij! Iedereen weer op de hoogte!

Liefs Isabelle

    

Personal Blog

Blue Monday!

Het is weer maandag!

Een quote die mijn vader altijd gebruikte, wanneer hij ons op maandochtend naar de trein bracht voordat wij weer terugreisden naar onze studentenstad en hij naar zijn werk moest. Nu nooit meer, hij geniet van het pensioen. Maar voor ons is het weer de eerste maandag na de vakantie. Na twee zalige weken is Paul vanochtend vroeg  weer aan het werk gegaan. Ik bleef achter met de beide meisjes. Blue monday. Het is altijd even afkicken. Merle heeft 6 weken “verplicht” vrij van de voorschool en de komende weken is ze dus de hele dag thuis. De Zweedse lessen zijn gestopt vanwege de vakantie, onze oppassen zijn er niet en zodoende zal er van studeren de komende weken niet veel komen. Vanaf 7 augustus mag Merle weer naar school en die week zal Stella ook gaan starten met school, inclusief het hele ritueel van de introductieweken. De zogenoemde “inskolning”, de trouwe bloglezer inmiddels wellicht welbekend. Ik neem mij voor om er fijne weken van te maken. Wellicht is dit wel de allerlaatste keer verlof ooit geweest. Wie zal het zeggen.

Vermoeidheid

Vlak voor de vakantie had ik best wel last van vermoeidheid en weinig fut. De afgelopen 4 maanden waren een heuse uitputtingsslag. Het lijkt wellicht overdreven, want ik zat al die maanden toch gewoon thuis. Desalniettemin heeft het best veel van mij en ons allen gevergd. Ik was dan ook heel erg toe aan even niks. Tijd met zijn vieren, wat rust, de zorg voor de kinderen even kunnen en mogen delen, een andere omgeving, warmte en zon! Een moment om weer even wat energie te tanken.

Want eerlijk, het vertrekken uit Nederland, de verhuizing hierheen, alle nieuwe onzekerheden en omstandigheden, het wennen, het regelwerk, Paul zijn nieuwe werk, de school voor Merle, ik hele dagen thuis, het Zweeds, het missen van het vertrouwde, vrienden en familie, de zoektocht naar een baan voor mij. Het is niet in de koude kleren gaan zitten. De verhuizing, pas 4 maanden geleden, voelt soms als een eeuwigheid terug. Ons leven in Utrecht lijkt ver weg. Het bezoek hier, met alle drukte en gezelligheid vandien, afgewisseld met bij tijden een gevoel van eenzaamheid. Iets wat mij niet past, ik heb altijd een volle agenda. Het niet even kunnen sparren met iemand. Dan val ik overdag Paul weer lastig, maar die zit in meetings of is heel druk. Proberen bij te blijven met vrienden en familie in Nederland, maar het valt niet mee om op de hoogte te blijven. Het mij daarover weer rottig voelen. De zoektocht naar nieuwe vriendschap/contacten. Omgaan met teleurstellingen. De taalstudie, die zo abstract en lastig te meten is, de tijd en energie die het mij kost. Het huishouden, waarin ik soms verstrikt raak in de gigantische hoeveelheden was die wij dagelijks produceren. Het opzien tegen en uitkijken naar het enige uitje van mijn dag. De boodschappen en het wegbrengen en ophalen van Merle. De onzekerheid over het werk, gebrek aan eigen inkomen.

Ook Paul was toe aan vakantie, aangezien hij sinds september vorig jaar geen echte vrije tijd meer gehad en de baan hier veel van hem vergt. Het is veel en hard werken, geregeld reizen, maar gelukkig bevalt het hem erg goed. Hij is in een super inspirerende werkomgeving terecht gekomen, alwaar de lat hoog ligt. Maar dat stimuleert en leidt alleen maar tot ontwikkeling. Ook Merle was moe, dat was/is heel duidelijk te merken aan haar gedrag. Nieuwe angsten, afhankelijkheid aan mij, wisselende emoties. Ook voor haar is het een pittige tijd geweest. De enige die eigenlijk altijd blij en gezellig is, is de kleine Stella.

Stockholm

Wij maakten begin juni nog een klein tripje (slechts 5 uur rijden) naar Stockholm. Daar hadden wij een erg comfortabel en mooi appartement op Södermalm, gehuurd via AirBnB. Reizen met kinderen vind ik persoonlijk lang niet zo simpel (lees: stressvol). Expectations low. En een fijne accommodatie want je zult er hoogst waarschijnlijk toch wel wat tijd spenderen.

De reis ging uitstekend en de kids waren door het dolle bij aankomst. Het plan was om de meiden samen te laten slapen. Moet kunnen, toch!? Nope, Stella heeft eerst 1,5 uur gejankt (nogal abnormaal voor haar) en om Merle haar rust te gunnen hebben wij Stella bij ons op de kamer genomen. Vervolgens heeft zij ons drie nachten wakker gehouden (of wij haar, tis maar hoe je het bekijkt). Wij hebben uiteindelijk toch wel een goede indruk van de stad gekregen en het was echt super leuk om weer in een echte stad te zijn. Met name het zuider-eiland, waar wij ook ons onderkomen hadden, vonden wij tof. Hip, relaxed, veel ouders met kinderen en speeltuintjes (dit is tegenwoordig essentieel). Kleine leuke winkels en meer dan genoeg tof ingerichte koffietentjes / restaurants. Niet dat wij daar zoveel van mee kregen want wij besloten om voor de rust van de kids ze iedere avond op tijd naar bed te brengen. Gelukkig zat het beste Indiaase restaurant van Stockholm en een prima pizzeria onder onze airbnb alwaar wij toch het gevoel van vakantie en uit eten kregen.

Midsommar

Ondertussen kwam er onder de paar Zweden die wij leerden kennen al wat nerveusiteit rondom Midsommar. De langste dag van het jaar. Er wordt uitgebreid gespeculeerd over het weer, de prijs van de aardbeien, met wie je het zal gaan vieren. Een echte Zweedse midsommaravond vier je met je familie of vrienden. In de ochtend maak je met elkaar een meiboom, trek je je zomerste jurk aan, flans je mooie bloemen in een krans voor in je haar (voor inspiratie / ideeën check www.prchtg.nl, deze dames weten echt hoe dat moet!!) en moet iemand de verse aardappelen schoonmaken. Verder komt er haring  zonder uitjes op tafel, eet je veel van een soort slagroom/creme fraîche met dille bij je aardappel en eet je aardbeien toe. Je drinkt veel vieze zelfgemaakte snaps en / of bier, speelt naar mate de avond vordert spelletjes met elkaar. Als hoogtepunt wordt er uiteraard om een boom gedanst onderwijl je over een kleine kikker zingt. Hoewel wij dit jaar twee uiterst lieve uitnodigingen hebben gekregen om Midsommar te vieren in Malmö en Eslöv te vieren, besloten wij dit jaar in eigen dorp te blijven als gezin. Op verschillende plekken in het dorp werd het ook publiekelijk gevierd. En zo geschiedde. Wij reden naar een minidorpje hier iets vandaan. Daar dansten wij met in totaal 108 mensen om de boom (alhoewel, de meesten keken slechts toe), lazen wij later in het lokale weekblad. Merle vond het maar raar en gek, maar uiteindelijk denk ik ook wel leuk want de afgelopen weken werden wij meerdere malen (paul, ik, opa en oma) verzameld om een liedje al dansend rondom een boom te zingen.

La Douce France

Zondag 2 weken geleden vertrokken wij naar Frankrijk. Reizen met kinderen. Je zou er een blog over kunnen schrijven. Dat doet ook vrijwel iedereen, dus ik zal het laten. Onze strategie is maar gewoon afzien, blik op oneindig, iPad, speen, eten. Helaas is Stella met alles maar matig te paaien. De heenreis was top, de terugreis, mwah. De dag begon met een kotspartij, dan weet je het wel.

Tesamen met mijn ouders huurden wij een groot huis met veel slaapkamers (essentieel zo las u hier boven) in de Provence met eigen zwembad. Mega-ultra-super-de-luxe-decadent en ik wil nu nooit meer anders. Heel gezellig en heel fijn. Mijn ouders zorgden enorm goed voor ons en de kinderen. Het is super ontspannen om 4 paar ogen op twee kleine kinderen te hebben, zeker als er een zwembad in de buurt is en de kinderen niet kunnen zwemmen. Zo wordt je als ouder nog wel eens even vrijgespeeld. Merle genoot enorm van de aandacht, de wat verlegde grenzen, de gezelligheid van opa en oma en de vrijwel ongelimiteerde toegang tot het zwembad. Dat ze niet 24 uur per dag mocht zwemmen, was wel een kleine teleurstelling. Wij bezochten leuke plaatsjes, mooie velden, steden (Marseille, Aix-en-Provence) met zijn allen of met zijn tweeën, kregen bezoek van Paul’s zus en haar vriend en deden vooral ook veel niks. Voorzover dat mogelijk is met twee handenbinders. Tijd om even af te schakelen en dat heeft zeker een week geduurd. Volgend jaar moeten wij toch minstens die vier weken vakantie nemen als gezin, zoals iedere Zweed dat hier doet. Hashtag slecht geregeld. Hoe dan ook was het super en wij kunnen er weer even tegen aan.

De toekomst

Om positief af te sluiten wil ik vooral ook vertellen dat ik weer vol goede moed verder ga en er veel zin in heb om er wat van te maken hier. Wij realiseren ons heel goed dat het nu al moeilijk wordt om terug te gaan naar Nederland. Het grote huis, de grote tuin, de natuur, de vrijheid, de secundaire arbeidsvoorwaarden, de sociale voorzieningen. Daar kan je echt wel heel snel aan wennen en dat zijn wij nu dan dus ook al. Wij verheugen ons op de zoektocht naar een eigen huis (na jaren van tijdelijke huur), dromen over een Volvo XC90 wat hier bijna betaalbaar is, een leuke sommarstuga (zo een rood houten zomerhuisje) bij een meer en een bos. Het feit dat niet alle avonden en weekenden stampesvol zitten, maar dat ik zowaar weer tijd heb gevonden om te sporten. Dat wij er in de weekenden op uit kunnen trekken als gezin en dan nog tijd over houden voor klusjes of wat in de tuin kunnen rommelen. Dit, in plaats van het van hot naar her sjezen, altijd iets af moeten zeggen en je daar lullig over voelen, keuzes maken. Dat hebben wij hier nog niet en dat is stiekem heel fijn. Dus vanaf nu alleen maar vooruit. Over twee weken even me-time in Stockholm. Een soort retraite maar dan anders. Gebrainwashed in het Zweeds, ik heb er zin in!

Liefs Isabelle

    

 

Personal Blog

Language training, learning Swedish!

3 months down, a gazillion to go…

It takes eight years to learn a language. Althans, dat zegt mijn juf. Lekker bemoedigend wel. Zeker als je bedenkt dat ik pas 3 maanden echt serieus aan het studeren / oefenen ben. Tussen de bedrijven van het huishouden en de zorg van de kinderen door. Vooral omdat ik juist die taal zo hard nodig heb om hier aan de slag te kunnen als arts. Zodoende deze blog. Het leek mij wel toepasselijk om een keer te schrijven over hoe dat nu in zijn werk gaat. Althans, hoe dat bij mij in zijn werk gaat. Het leren van een nieuwe taal, mijn language-training! Ik schreef er al eerder wat over in voorafgaande blogs hier (in the ups and the downs) en hier (how we are doing).

“Zweeds leren!”

“Zweeds leren!” Het is hier in huis inmiddels een begrip geworden. Onder het mom “Zweeds leren” is alles geoorloofd. Als de rugzak er bijgepakt wordt, is het weer zover.  Paul weet al hoe laat het is. Geen gezellig avondje op de bank, maar ik zit achter de boeken. Nu is dat met het warme weer geen straf. Steeds vaker zit ik ‘s avonds in onze uterum (serre) en leest Paul daar ook een krantje. Opa’s en oma’s bewegen hemel en aarde om er voor te zorgen dat ik aan de studie kan als Paul er niet is en vliegen of rijden even op en neer.

Waar wij ons in het begin wat zorgen maakten om Merle bij de dagopvang is dat de laatste weken gelukkig helemaal goed. Want ook Merle kan ” Zweeds leren”. En dat mama dan weg moet is ook helemaal oké, want ja, mama gaat “Zweeds leren”. Merle doet er dus ook aan, “Zweeds leren”. En niet een klein beetje ook. Als een malle gaat ze. Jaloersmakend. Ik was hier al voor gewaarschuwd.  Ze weet het allemaal precies en zij lijkt het ook nog wel leuk te vinden, dat “Zweeds leren”. Super trots (zowel zij als wij) als ze tot 10 telt in het Zweeds. Het Zweedse abc komt voor bij (Het Zweedse heeft wat extra letters!). Vrolijk lachend roept zij naar de juffies en kindjes bij het ophalen op de opvang: “tack så mycket, vi ses i morgon (heel erg bedankt en tot morgen)!”! Ze heeft al wat vriendjes en vriendinnetjes gemaakt, het klasje vult zich langzaam met meerdere kindjes (overigens bij uitzondering van Zweedse afkomst) en lijkt zich goed te vermaken. De Zweedse variant van alle bekende kinderliedjes vliegen ons om de oren. Ik noem: Twinkel, twinkel, kleine ster, Hansje pansje Kevertje, schaapje schaapje heb je witte wol en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ook heeft ze de grootste lol met haar lieve juffen die zij ogenschijnlijk lijkt te begrijpen. Nu praten deze juffen ook vaak alsof je half achterlijk en doof bent inclusief gebarentaal, dus zelfs ik kan ze verstaan, maar dan nog! Geweldig leuk en ik ben super trots op haar!

Hoe het allemaal begon!

Deze blog schrijf ik voornamelijk voor mijzelf, als uitlaatklep, als herinnering, als meetpunt van wat wij allemaal hebben gedaan. Het is goed en fijn om af en toe even terug te kijken. Stil te staan bij waar je vandaan komt. Dat ik er ook nog geweldig lieve en leuke reacties op krijg doet mij erg goed. Ik stel deze dan ook enorm op prijs! Veel dank hiervoor!

Ruim een jaar geleden kwamen de gesprekken over een verhuizing naar Zweden voor het eerste op de agenda. Het leek een gek plan, niet serieus, wel leuk om er over na te denken. Ik was destijds hoog-zwanger van Stella en had bevallen als hoogste prioriteit op de agenda staan. Aan de andere kant wisten wij beide dat het nu of nooit zou worden. Het ene moment was het nu en het andere moment was het nooit. Uiteindelijk heeft de beslissing nog maanden op zich laten wachten en hebben wij half december de knoop pas doorgehakt na een “look-and-see” aan het dorp waar wij nu wonen. Vanaf dat moment ben ik het leren van de taal pas eigenlijk begonnen.

Wat heet. Niet echt hoor. Zoals ik al eerder noemde speelden wij DuoLingo. Vrij fanatiek, dat dan weer wel. Ik bestelde een ietwat taaie NHA cursus. En hoewel ik er vrij enthousiast aan ben begonnen, ben ik er net zo enthousiast weer mee gestopt. Bij het opsturen van mijn huiswerk naar de nakijker (een leraar zou too much credit zijn), kreeg ik weinig enthousiaste antwoorden terug. Ik kreeg een paar keer een onvoldoende en als ik een vraag stelde over de mail, adviseerde hij mij zijn boek te kopen. Lekker dan! Dus na 6 lessen eindigde dit avontuur en tot op de dag van vandaag staat deze cursus nog altijd in de kast te wachten. Wellicht kom ik er nog eens aan toe. Anders doe ik er wellicht t.z.t. mijn schoonvader een plezier mee en dan kan ik het nakijken! In de drie drukke maanden met de verhuizing, opnieuw werken na mijn verlof en alles afronden in Nederland heb ik dan dus ook amper Zweeds geleerd. Op wat woorden na kon ik niets.

Language-training!

De eerste gesprekjes met de buren waren dan ook echt tenenkrommend. Geen woord verstond ik van wat zij zeiden of vroegen. En zij kunnen geen Engels, dus ergens wel goed. Het dwingt mij om Zweeds te praten en de buurvrouw zit geregeld verlegen om een praatje. Dat ik inmiddels al “hele” conversaties met haar kan houden is toch wel leuk. Het gaat niet verder dan het weer of de kinderen. Niveautje vakantie-Frans. Maar toch. Ook kochten wij laatst een fiets van haar, een oude barrel, maar hij was niet zo duur en wij komen een fiets te kort als wij bezoek hebben. Win win. Wij een praatje en een fiets rijker, zij een cent verdiend en weer een babbeltje gemaakt. Ook lukt het mij steeds vaker om in een supermarkt alleen Zweeds te spreken. Hoewel het moeilijk blijft. Vooral als men andere dingen zegt dan ik verwacht. Zo vroeg ik laatst heel stoer bij de bakker, toen de dame achter de toonbank direct in het Engels overschakelde om alleen Zweeds tegen mij te spreken. Om vervolgens dingen te zeggen waar ik geen reet van verstond, waardoor ik wat ja knikkend maakte dat ik heel gauw weg kwam. Sindsdien haal ik brood in de supermarkt.

Plan van aanpak!

Een taal kan op verschillende niveaus worden aangeduid. Een manier die hier wordt gehanteerd is van A1 tot en met C2 niveau. C2 is het hoogste niveau wat je kan behalen. Hiermee beheers je de taal vloeiend en het betekent dat je op professioneel vlak alles weet en begrijpt. Het niveau wat ik aantoonbaar moet bereiken om mijn registratie als arts in Zweden aan te vragen is het C1 niveau. Dit is het equivalent van een academisch niveau waarin je je volledig moet kunnen uitdrukken in de taal op professioneel vlak, zonder dat je perfect vloeiend hoeft te zijn. Maar wel zo goed als. Er staat gemiddeld 800 uur voor. De taaleis voor buitenlandse artsen in Zweden is recentelijk (juni 2016) gewijzigd en dus veel strenger geworden. Een taaie klus.

Sinds 2 maanden heb ik ongeveer 2 x per week 1,5 uur Zweedse les. De juf is leuk en de lessen zijn snel voorbij. Ik praat over van alles en nog wat met Marie, de juf. Zij heeft zelf 3 kinderen en snapt hoe het is om thuis te zijn met kleine kinderen! Vanuit IKEA worden er 100 uur aan taallessen betaald. Normaal is dit ongeveer het aantal lessen om tot en met A2 niveau te komen, soms kan ze hier in al een start met B1 maken. Nu heb ik het eerste boek tot en met A2 al bijna af gerond en zit ik nu op een krappe 30 uur aan lessen. Best bemoedigend! In de zomer is de juf met vakantie. Vakantie blijkt hier heilig. 6 tot 8 weken lang is hier alles dicht. Even vreesde ik dus dat ik de hele zomer niks zou kunnen doen. Maar gelukkig bestaat er de optie van een intensive language course. Eind juli ga ik een week lang, alleen, naar Stockholm om daar gebrainwasht te worden in het Zweeds. Kennelijk spreek je de taal echt als je terug komt, ik ben benieuwd! Half augustus, als de boel weer tot leven komt mag  Stella naar de opvang en hoop ik een language course B2 aan de folksuniversitet te kunnen volgen en wie weet dat er tegen die tijd ook wat duidelijkheid komt omtrent een baan. Ik heb de boeken Medisch Zweeds al besteld, dus daar kan ik mij aan het zwembad in Frankrijk ook eens op storten. Daarnaast vind ik lesexpres.nl een aanrader en deze cursus doe ik naast de gewone lessen en opdrachten. Een leuke site met veel om te oefenen en te herhalen. Na les 5 betaal je iets van €1,50 per les, dus heel schappelijk! Hierdoor ga ik ook echt een stuk sneller in de gewone lessen!

De lessen zijn overigens in het Engels, net als de onderwijsboeken. Best heel apart om dus via het Engels een nieuwe taal te leren. Hierdoor spreek en lees ik de laatste tijd ook zo veel Engels, dat ook mijn Engels er op vooruit gaat. Sterker nog, ik kom soms niet eens op het Nederlandse woord  of ik merk dat ik in het Engels aan het denken ben. Een aparte gewaarwording. Ik vraag mij af of ik dit ook in het Zweeds ga krijgen en wanneer dat dan zal zijn!

Blokken, blokken, blokken!

Een talenwonder ben ik nooit geweest maar wat ik altijd goed kon is studeren en uren maken. Gewoon je best doen, dan kom je een heel eind! Dus slingeren er overal in huis stencils, koop of krijg ik allemaal fijne schriftjes om in te schrijven en knip ik woordjes uit die ik vervolgens in een gezellig Hay-doosje stop om af en toe woordjes te oefenen en te herhalen. De vulpen, kent u hem nog, is zelfs weer van zolder gehaald. Ik heb namelijk ergens gelezen dat je veel beter leert door te schrijven dan door te typen. En schrijven met een vulpen gaat het beste! Gek om weer zoveel te schrijven. Want werkelijk, wanneer schrijft een mens nu nog, anders dan een boodschappenlijstje of een briefkaartje op vakantie?

De kracht van het leren van een taal zit hem in de herhaling. Herhalen, kernwoorden die veel gebruikt worden zo gauw mogelijk leren. Steeds korte beetjes wat vaker dan een paar uur achter elkaar. Voor het slapen gaan nog wat rijtjes herhalen. Maar het belangrijkste is natuurlijk het spreken. Nu blijkt er een taalcafé te zijn in het dorp waar je met vrijwilligers Zweeds kan praten. Het is op maandag van 18.00-19.30h. Een onhandige tijd, met de kinderen, waardoor ik tot nu toch nog iedere keer een excuus wist te verzinnen om niet te gaan. Maar wellicht dat ik het binnenkort toch maar ga proberen. Wie weet tref ik er nog leuke nieuwe mensen.

Personal space!

Het bezig zijn met “Zweeds leren” is ook wel een beetje mijn redding, hier. Mijn uitje in de week. Iets waar ik naar toe kan leven en naar uit kijk, waar ik mijn best voor moet doen. Iets wat ik even helemaal alleen kan doen, zonder de kinderen. Het geeft een doel. Het geeft structuur aan mijn dag. Ik voel mij er nuttig door. Een beetje ruimte voor mijzelf. Personal Space.

Het is tegelijkertijd ook frustrerend. Ik heb nooit het gevoel dat ik genoeg doe. Het kan altijd meer, zeg maar. Ik kocht laatst een boek in het Zweeds. Bridget Jones, deel 3. Dat moet te doen zijn, dacht ik. Guess again. Ik kwam de proloog geen eens door en moest vrijwel ieder woord opzoeken. Iets te hoog gegrepen. Nog ver verwijderd van het C1 niveau. Dus toch nog harder werken aan de language-skills. Nog meer doen. Minder bloggen, minder internetten, minder tijd op Instagram. Meer studeren. Zoiets. Tot zover!

Liefs,

Isabelle

 

De trui kocht ik bij lifestyle brand Tough Cookie!  

Personal Blog

About the ups and the downs!

In gedachten verzonken

Na een heerlijke, warme, zonnige middag met de kinderen bij het meer zit ik nog heel even in de uterum in het avondzonnetje met de laptop op schoot. Opgelucht dat de beide meisjes in bed liggen en ook daadwerkelijk slapen. Het avondritueel in je eentje is toch altijd even heksen. Continue Reading

Personal Blog

How we are doing?!

Hoe gaat het hier?

Die vraag krijg ik wel eens en dan moet ik altijd even nadenken wat ik zal antwoorden. Het voelt alsof ik razend positief zou moeten zijn, alles leuk is en vanzelf gaat. Dat wij dat gewoon even doen. Want ja, hier kozen wij voor. Emigreren. Onder het mom een nieuwe baan voor allebei en ook meer familietijd! Maar eerlijk is eerlijk. Dat is het nog niet echt (of echt nog niet).  De dagen vliegen om en het is hard werken. Langzaam krijgen wij wel een beetje een ritme. Veel dingen vallen op hun plek en wij zitten nu echt in het Zweedse systeem (fijn huis check, persoonsnummer check, id-kaart check, bankrekening check, auto check). Weer een hoop nieuwe ontwikkelingen. Dat zeker! Het omschakelen naar een ander land met een andere cultuur is niet iets wat helemaal vanzelf gaat bij mij. Ook al lijkt het best wel op ons eigen koude kikkerlandje. Het kost tijd en energie en soms moet ik daar ook best een beetje over mopperen. Paul mag het soms even ontgelden als hij thuis komt. Ik weet gewoon (nog) niet hoe het hier allemaal werkt. De regelgeving ken ik niet. De taal ben ik niet machtig. Zijn wij dan ook van de prutsers, net als in “Ik vertrek”?! Die zo nodig het avontuur moesten aan gaan en geen idee hebben waar ze in zijn gestapt, die geen woord Zweeds kunnen spreken. Verwachtingen (die je eigenlijk zo min mogelijk moet hebben, maar er toch blijken te  zijn) bijstellen. Acceptatie. Het de tijd geven, maar dat vind ik best wel moeilijk. Ik wil het allemaal snel en direct! Het wat van mij afpraten (of schrijven) helpt gelukkig.  Het gaat om de weg, niet om het eindpunt. Dan probeer ik vaak maar te denken aan wat wij wel allemaal al hebben geregeld. En dat is echt al best wel veel, voor de kleine 7 weken dat wij hier zijn!

Het zijn dus behoorlijke drukke weken die zich snel vullen met weinig. Heel leuk is dat ik eindelijk mijn eerste 3 officiële taallessen Zweeds heb kunnen volgen. Na fervent DuoLingo-en tegen Paul en mijn schoonvader, wat lessen op lesexpres en een voorzichtige start met de nogal taaie NHA cursus was het echt tof om eindelijk eens “echt” les te hebben. Om naar huis te gaan met huiswerk en vervolgens rijtjes te moeten oefenen! Het brein blijkt toch een jaar of 20 ouder en minder flexibel dan toen ik voor het eerst Latijnse rijtjes moest stampen. De lerares was desalniettemin positief verrast en had nog nooit eerder in de tweede taalles al de werkwoordsvervoegingen en tijden besproken. Een leuk compliment en absoluut een opsteker, maar het staat nog altijd mijlen ver af van een conversatie in het Zweeds. Laat staan op academisch niveau Zweeds spreken als professional in de spreekkamer. Maar het begin is er, dat is het belangrijkste. Vier al je successen, of zoiets!

Merle is vorige week voor het eerst op de “dagis” geweest, het equivalent van de kinderopvang / peuterspeelzaal in Nederland. Het is allemaal best goed geregeld en in Nederland kunnen ze er nog een puntje aan zuigen. Vooral de buitenspeelterreinen zijn subliem! Ware speelparadijzen. Uiteraard is het ook hier wennen. Het is allemaal zwaar gesubsidieerd, zodoende heb je (vooralsnog althans) geen enkele inspraak. Toen ik een week van te voren belde wat dan de bedoeling was, werd mij verteld dat wij thuis een brief zouden ontvangen. Toen wij één dag voor de start de brief thuis ontvingen bleek Merle naar een andere groep te gaan dan in eerste instantie aangegeven (een verticale ipv horizontale groep). Het zogenoemde “inscholen” zou ongeveer twee weken duren en als ouder wordt je verwacht er alle tijd bij te zijn, het programma blijkt iedere dag anders. Het hoe, wat en waar is onduidelijk. Dat je verder nog andere afspraken en een ander kind hebt is irrelevant en dus ondergeschikt. En zo gaan wij al 1,5 week iedere dag braaf naar school. Merle. Stella. En ik.

Het betreft een nieuwe groep en er zitten wel vier hele kindertjes in. Twee Indiase kindjes en een Syrisch kindje en de Nederlandse Merle. Dus met dat inburgeren in Zweden komt het wel goed! De Indiase moeders spreken onverstaanbaar Engels, maar zijn dol op Stella. Stella ook op hun want ze hebben veel blinkende gouden armbanden en kettingen. Van de moeder van het Syrische meisje hoorde ik op de eerste dag al hun “verhaal”. Hoe zij gevlucht zijn, omdat de flat tegenover hun huis werd gebombardeerd, zij met een rubberbootje van Turkije naar Griekenland zijn gevaren en hoe zij naar Zweden zijn gelopen. Schrijnend. Dat relativeert wel weer even. Al met al dus lekker multiculti. Hoe gaaf het is dat wij hier zelf voor hebben kunnen kiezen. Dat wij in deze luxe positie verkeren. Wat zit je nou te zaniken!!

Geen van de kinderen spreekt Zweeds dus wat dat betreft hebben zij allen dezelfde (taal)achterstand. Het lijkt geen eens echt uit te maken. De juffen spreken rustig en duidelijk Zweeds en wat ze bedoelen is vaak snel duidelijk. De dagen zijn repetitief en voorspelbaar. Zo “moet” zij iedere dag, dat vinden zij het beste voor het kind. Best bijzonder om het zo heel gefaseerd mee te maken. Af en toe mag ik 20 minuutjes in de koffiekamer zitten, zodat Merle even alleen is met de juffies en de kindjes. In Nederland zou ik het zonde van de tijd hebben gevonden en een overdreven gedoe, maar hier gaan wij maar met de flow mee. Ik heb toch niet echt veel beters te doen en heb zo wel een goed gevoel bij.

Het gaat goed met de meisjes. Zij lijken al aardig gewend aan het nieuwe leven, het nieuwe thuisje, de grote supermarkt, mama die hele dagen beschikbaar is. Het is ook wel weer rustig en relatief relaxed.  Anders dan toen ik ook vol en onregelmatig aan het werk was. Heel dubbel want ik mis het werken echt wel.  Misschien niet eens het werk op zich, maar een plek waar je heen kan voor jezelf. Het uitkijken naar iets (het naar huis gaan dan hè!).  Dat je wat mee maakt en andere praat hebt. Het leven van een huismoeder is geen luilekkerland en om zeven uur ‘s avonds, als spul gevoederd en gebadderd in bed ligt ben ik gesloopt!

Ondertussen heeft Paul al weer “promotie” gemaakt en nadat hij net een beetje ingeburgerd was in de garderobekasten en nachttafeltjes, is hij sinds eergisteren verantwoordelijk voor de matras en boxspring in uw slaapkamer. Dat betekent opnieuw mensen leren kennen, een nieuwe business, meer verantwoordelijkheid, nog eens 30 nieuwe meeting invites op de eerste dag. Tripjes naar het buitenland. Een stevige opdracht want ze hebben kennelijk grootse plannen in de komende jaren. Heel leuk, maar ook het gevoel weer helemaal opnieuw te moeten beginnen.

De aanslag in Stockholm heeft er bij ons ingehakt. Een goede vriendin, die ons een kleine week verblijdde met haar bezoek, heeft het van dichtbij mee gemaakt. Op het verkeerde moment, in de verkeerde straat maar gelukkig kunnen ontsnappen aan deze vrachtwagen. Daarna heeft ze, voorzover mogelijk, hulp geboden aan de directe slachtoffers in de directe omgeving.  Onwerkelijk, bizar, heftig en beangstigend. Intens verdrietig dat iemand tot zoiets in staat is en daarmee heel veel mensen leed aan doet.
Het hebben van bezoek was overigens wel echt heel fijn! Het was gezellig en leuk en nodigt uit om lekker op pad te gaan. Een extra handje is zalig! Mijn ouders zijn net gearriveerd en blijven bij ons om Pasen (påsk) te vieren. Samen met Merle heb ik het huis al wat feestelijk gemaakt. Niet erg fashionable, wel heel Zweeds. Wij verheugden ons enorm en Paul is vanaf vrijdag lekker vier dagen vrij.

 

Hele fijne Pasen voor allemaal!

Isabelle

 

 

Personal Blog

Our house, our home!

De vorige post is al weer een week geleden en sindsdien houd ik mij braaf aan de regels. Voorzover die mij bekend zijn althans. Sterker nog, ik mag wel blij zijn. Dat ze de politie niet gebeld hebben. Dat is hier kennelijk zelfs heel normaal. Er bestaat zoiets als een buurtwacht en als de situatie als onveilig wordt in geschat mag de politie worden gebeld. Juist! In ieder geval maak ik mij er al weer veel minder druk over, een beetje gewend, zeg maar. Ondertussen beginnen wij steeds meer te settelen en hadden wij een fijn weekend buiten in de zon. Wij maakten zelfs een boswandeling, met zijn vieren. Ongekend, want dit is letterlijk nog nooit gebeurd.

De lente is hier dan ook eindelijk begonnen! Het weer is heerlijk, de lucht is blauw en de temperatuur is aangenaam. Nu weet je nooit hoe lang dat hier duurt, mooi weer, dus iedereen neemt het er zo veel mogelijk van. Vrijdag hebben Paul, ik en de kinderen namelijk tussen de bedrijven door samen met zijn collega’s geluncht in de buitenlucht. Bij het Aktivitetshuset van IKEA (een soort activiteitencentrum waar van alles wordt georganiseerd) was namelijk de eerste BBQ-lunch van het jaar en de mensen van het hoofdkantoor van IKEA waren uitgenodigd. Per toeval waren wij er ook omdat er ook een indoor-speeltuin is voor kinderen en ik er langs kwam op weg van de kapper naar huis. Dat zou je in Nederland niet voor mogelijk houden, toch!? De collega’s van Paul hebben mij vervolgens uitgenodigd voor een vrijdagmiddagborreltje terwijl hij thuis op de kinderen paste. Zowaar maakte ik dus nieuwe “BFFs” en had ik een avondje uit! Prioriteit is een babysit zoeken zodat wij een volgende keer samen weg kunnen.

En hoewel wij meer en meer tijd buitenshuis spenderen wordt het binnen steeds fijner en gezelliger. Het komt inmiddels zelfs voor dat wij op de bank zitten zonder het gevoel te hebben honderdduizend dingen te moeten doen of regelen. Het papierwerk is nog lang niet af en alles gaat allemaal eindeloos traag. Nog altijd mogen wij niet in de auto rijden. Een telefoontje met de overheidsinstantie die er overgaat gaf al aan dat dat ook zeker nog wel een week zal gaan duren. Overal en nergens moeten er bewijzen en papieren ingediend worden. No stress. Wij zien het allemaal wel en hopen dat het goed gaat komen. Ondertussen genieten wij gewoon van het feit dat wij lekker in en rondom huis kunnen rommelen. Natuurlijk bezochten wij ook al de lokale Loppis (kringloop) en hadden wij een aantal ware kringloopgelukjes! Rotanstoelen voor de UteRum, een geinig nachtkastje, een leuk houten boekenkastje voor de logeerkamer en een leren voetenbankje! Ons geluk kon niet op want het kost allemaal geen fluit (tenminste, het is goedkoper dan IKEA :-))! De eerste bezoekers gaan in April komen en ook daar verheugen wij ons al enorm op. Bij deze dan ook nog wat foto’s van het huisje.  Zelfs de badkamer vind ik wel gezellig geworden, hoewel het eigenlijk gewoon een oude gribus is. De kinderkamers volgen een volgende keer.

Liefs Isabelle

Personal Blog

Learning about cultural differences!

Een van de eerste dingen die mij hier zijn op gevallen en die mij eigenlijk nogal onzeker maken is dat “de kinderen” hier een gemeen goed lijken. Wat ik hier mee bedoel zal ik in dit blog proberen uit te leggen. Het zijn de eerste culturele verschillen die mij best wel een beetje raken.

In de korte tijd dat wij hier wonen ben ik namelijk al meerdere malen “terecht” gewezen door medeburgers. Geen idee of dit iets Zweeds is of dat het toeval is of dat het vooral gebeurd omdat ik in een heel klein dorpje ben gaan wonen waar een grote sociale controle is. Of misschien wel omdat ik hele abnormale dingen doe met mijn kinderen. Wellicht dat als ik in Nederland niet in Utrecht maar in Drunen had gewoond het anders was geweest. Of dat het in een grote stad als Stockholm helemaal niet zo is. Geen idee.  Maar ik beken, het voelt niet echt heel prettig en maakt dat ik mij af en toe een hele slechte onvoorzichtige onoplettende moeder voel. En dat is best heel tegenstrijdig omdat ik juist over het algemeen heel erg overdreven voorzichtig ben voor de kids. Daarnaast ben ik echt een brave trien dus ik zal niet gauw iets doen wat niet mag of niet hoort. Ik zal er dus heel snel aan moeten wennen dat het er hier zo aan toe gaat en gauw uit vogelen wat dan wel oke is. Natuurlijk, ik kan mij er ook geen reet van aan trekken en lekker doen wat mij goed dunkt, maar of dat the way to go is, betwijfel ik.
Momenteel ben ik, behalve dat ik kan wandelen (geen ideale optie voor langere afstanden of een snelle boodschap), voornamelijk aangewezen op de bakfiets om mijzelf en de kinderen te vervoeren. Het importeren van de auto bleek toch allemaal veel meer tijd te kosten dan wij hadden verwacht. Aangezien wij nu onverzekerd en illegaal rond zouden rijden met de auto kiezen wij er voor om hem maar onder de carport te laten staan. Hopelijk krijgen wij dit voor het eind van de week nog rond, maar ze hebben hier niet echt haast met administratieve zaken. Zo kreeg ik laatst een lege envelop toegestuurd van een verzekeringsmaatschappij. Weer drie dagen verder voor je iets kan afhandelen. Overigens als je er dan vervolgens over belt is iedereen reuze vriendelijk en behulpzaam en men spreekt perfect Engels. Dat dan weer wel.

Het is goed om te weten dat wij in Nederland in Utrecht woonden, een nogal dichtbevolkte stad. Wij woonden letterlijk aan de gevaarlijkste straat van de Nederland, namelijk de Amsterdamsestraatweg (onze oude straat grenst aan de straatweg). Nou geloof mij, daar kan je je kind inderdaad geen seconde uit het oog verliezen want er rijden alleen maar idioten in Volkswagen Golfjes met 80 km per uur of van die thuisbezorgd.nl-types op levensgevaarlijke geruisloze opgevoerde scooters. Iedereen steekt er lukraak over, keert even zijn auto zonder op of om te kijken en geen enkele fietser rijdt er niet door rood.

Eens even kijken of ik een beeld van de situatie hier kan schetsen.  Zodra je bij ons de oprit afloopt kom je terecht op het fiets/wandelpad, vervolgens is er een flinke stenen rij van een centimeter of vijftig en dan pas is de autoweg /straat. Deze is ruim tweebaans en er rijden ongeveer 2 autos per minuut. Dat is misschien al wel ruim geschat. Ook wordt het fietspad niet veelvuldig gebruikt door fietsers want de meeste mensen lopen. Overal zijn er kleine bosjes met bomen en gras. In het dorp is  1 stoplicht en het is echt not done om door rood te lopen / fietsen. Iedere auto stopt voor fietsers en wandelaars en mensen rijden heel relaxed en rustig. Een geruststellende gedachte voor de kinderen, niet waar. Natuurlijk moet je altijd op blijven letten, maar toch. Zweden streeft er dan ook naar om geen enkele verkeersdoden te hebben. Paul en ik maken ook geregeld een gniffel als wij nadrukkelijk tegen Merle zeggen dat ze op de stoep moet lopen en niet zomaar mag over steken hier. Er rijdt werkelijk amper een auto door de straat dus er zal niet zomaar iets gebeuren.


Merle vindt het te gek om door plassen te lopen en het liefst om er in te stampen. Lucky her, want de laatste dagen heeft het flink geregend. Deze plassen verzamelen zich vaak aan de zijkant van het fietspad richting de stenenrij naar de straat. Als wij een stukje wandelen zul je haar hier zeker vinden. Vrijwel altijd als zij banjert door deze plassen wordt er getoeterd omdat ze te dicht langs de weg zou lopen. Zeker als zij niet in mijn directe nabijheid is maar een meter of 5 achter mij wandelt. Fail mommy. Fail! Terwijl dit vaak juist mijn strategie is, omdat ze anders helemaal niet vooruit te branden is. Of ik daag haar uit om te rennen, zodat ze vijf meter voor mij rent en wij tenminste opschieten.

Het fietsen met kinderen mag in Zweden alleen met een helm op. In Stella`s maat is er überhaupt geen fatsoenlijke helm te vinden en in de maxicosi of het bakje van de bakfiets is dit echt geen doen. Ook voor Merle is een helm in onze bakfiets super irritant. Het past namelijk dan allemaal net niet met het dekje/tentje dat wij erbij hebben gekocht. Dat dekje is wel heel prettig, want het regent hier veel en beschermt de meisjes ook voor de nodige wind (door Merle winter genoemd). Een van de eerste keren dat ik ging fietsen met de bakfiets en ik Merle (per ongeluk expres na een giga scene, ja, zij won) geen helm had opgedaan, ben ik direct door meerdere mensen hierover aan gesproken. Fail Mommy. Fail! Dat zal ik dus voortaan maar uit mijn hoofd laten.

Vandaag liepen wij na een leuke ochtend in het familie centrum terug naar huis. Een plek waar je een aantal keer per week naar toe kan om andere moeders en kindjes te ontmoeten. Merle had geen zin om in de bakfiets te zitten op de terug weg (want ja, dan moet je zo`n akelige helm op).  Aangezien het niet zo ver lopen is en de zon heerlijk scheen gingen wij wandelend terug. Stella zat wel in de bakfiets en de route was langs een leuk bosje. Merle verdween hier al vlug in en terwijl ik Stella even uit de zon parkeerde om met Merle door het bosje te struinen op zoek naar takken, stenen en eikeltjes werd ik al weer aangesproken. Ik kon haar namelijk niet direct zien en ik werd door een passant aangesproken over het feit dat het een gevaarlijk bosje was want er reden ook auto´s. Wat ik wel niet dacht. Ik kon haar daar niet zomaar laten spelen. Let wel tussen de autobaan en het bos was een flink hek en zeker nog 20 meter afstand. Fail mommy. Fail! Even slikken.

Er lijkt hier meer niet te mogen dan wel. Want zo zijn er nog wel wat meer voorbeelden te bedenken maar ik houd mijzelf voor dat ik mij er maar niet te druk over moet maken. Dit is kennelijk hoe het hier is en daar moet ik nog even een aanpassing voor zien te vinden. Het is iets wat ik ook gewoon echt niet gewend ben vanuit Nederland. In onze vorige woonplaats was iedereen vooral druk met zichzelf en als iemand zich al over mijn kids bekommerde was het meestal vooral om te zeggen dat ze zo schattig zijn. Zo zijn er al meermaals Marokkaanse moeders of oude omaatjes geweest die kleine dametjes wel mee naar huis wilden nemen. Tja,wellicht dat ik dat een beetje mis. In plaats van dat men wat aardigs zegt of een leuk praatje maakt, krijg je een opmerking over het feit dat je iets verkeerd doet. Een van de vele dingen waar ik aan moet wennen in dit nieuwe land.

Liefs Isabelle

 

 

Personal Blog

Living the Smålandlife!

Stay-at-home-mommy!

Vorige week had Paul zijn allereerste werkdag. Hij werkt vanaf nu weer 40u/week. Dat is voor ons beide best even wennen. Enerzijds omdat Paul al jaren 36u/week heeft gewerkt en ik weer de hele week thuis ben. Mijn eerste week als staying-at-home-mom zit er al weer op. Eerlijk is eerlijk, hij vloog voorbij. Uiteindelijk ben ik een heel groot deel van de tijd bezig met de eetmomenten van de kinderen, tijdig voor slaapjes zorgen, flesjes klaar maken, vieze billen verschonen, speelgoed opruimen etc. Tussendoor ben ik druk met de was, beetje poetsen, koken en moeten er ergens boodschappen gedaan worden. Niet echt anders dan in Nederland. In het beetje tijd dat er over is probeer ik de laatste dozen weg te werken, nog wat kasten in elkaar te zetten en in te ruimen, wat kleine schilderijtjes op te hangen, mailen/administratie/papierwerk en wat Zweedse les. Merle wil met alles helpen en dat maakt dat het totaal niet opschiet. Stella gaat als een malle en heeft ontdekt dat ze naast tijgeren ook kan kruipen en zit tegen het zelf gaan zitten en staan aan. Zij is het liefst waar mama ook is en voor het eerst in maanden heb ik de draagzak weer gebruikt. Natuurlijk probeer ik af en toe echt even te gaan zitten om met de kids te spelen en er iedere dag even uit te gaan, maar de tijd vliegt voor bij.  Met andere woorden, de agenda is weliswaar nog leeg, maar de dag snel gevuld. In de avonden gaat het net zo hard door met klusjes en administratie van dingen waar ik overdag niet aan toe kom of waar ik Paul bij nodig heb.

Happy Birthday!

Afgelopen woensdag vierde ik mijn verjaardag. Ja ja, drieëndertig al weer. De dag begon heel leuk want Paul had als speciale verrassing een lekkernij met een kaarsje op bed en een super grote prinsesstårta geregeld.  Dit schijnt een Zweedse traditie te zijn. Voor het eerst in jaren bakte ik geen eigen taart. Enerzijds omdat wij toch geen bezoek verwachtten en anderszijds omdat de taart voor 12 personen was (er was niet kleiner te krijgen). Mierzoet! Tevens had hij voor het avondeten gezorgd met een heuse smorgåstårta! Dit is een sandwichtaart met garnaaltjes, tonijn en heel veel mayo! MMM!

De dag zelf was, op de lieve kaartjes, smsjes en FaceTime gesprekken na,  eigenlijk maar matig leuk. Ik miste wat gezelligheid en bezoek. Daarnaast had Merle heel veel protest en verzet in zich en besloot dat precies deze dag te projecteren op mij. M.a.w. het was nogal een taaie dag.

Gelukkig was de rest van de week veel beter en was het protest heel wat minder. Er werd zowaar een hapje van een boontje gegeten en zoals velen weten is dat voor ons een hele overwinning. Het allerfijnste hier, is dat wij er heerlijk op uit kunnen (op de driekwartier voorbereidingstijd om weg te komen na)!  Het nodigt hier ook meer uit om naar buiten te gaan dan in Utrecht-city. Wij gingen op ontdekking naar het meer. Een magnifieke plek met rust en ruimte en genoeg te spelen en te scharrelen voor Merle en straks ook voor Stella. Eindelijk is ze groot genoeg om te snappen het niet oké is om helemaal het water in te gaan als het vriest. Rommelen aan de waterkant blijft wel favoriet natuurlijk. Wij genoten van de sneeuw die deze week nog viel. Maar ook was er dit weekend een voorjaarszonnetje die de sneeuw deed verdwijnen! Een speeltuintje in de buurt werd ontdekt en natuurlijk gingen wij nog even naar IKEA.

Vrijdag ging ik met de kinderen (uiteraard) naar de grote stad Växjö (lees: formaat Waalwijk) op een klein uur rijden.  Niet voor mijn plezier, maar om een ID-card en een ouderschapsuitkering aan te vragen. Er was mij geadviseerd om op tijd te gaan want het zou druk kunnen worden. Er zijn vrijwel altijd lange wachtrijen. Niets bleek minder waar, want ondanks dat wij 10 min voor openingstijd in de rij stonden, waren er al vele (niet Zweeds uitziende mensen) voor mij. Het leken in eerste instantie Afrikaanse praktijken maar eigenlijk was ik super snel aan de beurt. Binnen een uur had ik allerlei papieren ingevuld, werden er foto’s gemaakt en is mijn lengte opgemeten. Ik heb een dik pak met papier ingeleverd en ik hoop nu dat ik daadwerkelijk deze uitkering zal gaan krijgen. Daarna heb ik Merle en mij getrakteerd op een Fika in het enige koffietentje dat ik vinden kon. De kids hebben het perfect gedaan en het viel alles mee. Beetje jammer dat ik binnenkort weer terug mag om de ID-card op te halen. Ja, zeker ook in Zweden kunnen ze wat van bureaucratie en tel je pas mee als je bekend bent bij de belastingdienst.

Het boodschappen doen is hier een hele belevenis aangezien alle supermarkten zo groot zijn als de Albert Heijn XL. Stiekem waren wij best gehecht aan het kleine AHtje om de hoek waar je alles direct wist te vinden en binnen 10 minuten weer buiten stond met een volle mand boodschappen. Zelfs Merle vraagt om de “kleine winkel”. Hoewel, nu ze ontdekt heeft dat ze bij de ICA Maxi om de hoek ook speelgoed en boekjes hebben is ze er niet meer weg te slaan. Het voelt een beetje als op vakantie. Wat natuurlijk super leuk is, een avontuur met allerlei leuke nieuwe dingen ontdekken en uitproberen. Eerlijk is eerlijk, als je gewoon even snel je boodschappen wilt doen is het niet echt handig. Daarnaast is het ook echt super kostbaar allemaal dus wij proberen weer op de kleintjes te gaan letten. Fijn als aan het eind van de maand Paul zijn eerste salaris krijgt, want oei het vliegt er uit op het moment!

Pictures speak louder than words.

Zo een klein beetje klaagzang, dat lucht op! Maar al met al hebben wij het hardstikke goed! Ik geniet enorm van ons huis. Het wordt zo fijn en is gezellig.De dagen worden langer, de deur kan al lekker open af en toe en ook zaten wij heerlijk in onze uterum (buitenkamer). De mooie nieuwe eettafel werd gisteren, veel eerder dan verwacht, geleverd en het slapen gaat ook steeds beter (als de kids het toelaten). Ik kan al in het Zweeds een brood en een kledingroede bestellen en wordt alles langzaamaan een beetje normaal. Aangezien foto’s meer vertellen dan woorden heb ik vooral ook lekker veel plaatjes gepost dit keer.

 

Liefs Isabelle

Personal Blog

Goodbyes and new beginnings!

Wow, wat een rollercoaster!

Wat een hectische, drukke, pittige weken sinds de laatste post. Het is maar een kleine 2,5 week geweest, maar het voelt als een “lifetime”.

Na de terugkomst vanuit Zweden zijn wij non-stop bezig geweest met van alles en nog wat. Er zijn heel veel kilometers op en neer naar opa’s en oma’s gereden. Ik moest wat dagen werken. Er was heel veel papierwerk. Wij hadden nog een aantal laatste gezellige afspraakjes om gedag te zeggen. De nodige items op marktplaats zijn verkocht en Paul bracht ze zelfs naar driehoog op verzoek. Uiteindelijk hebben wij voornamelijk onnoemelijk hard geklust. Ondanks dat al het echte verhuizen werd gedaan door 4 grote, sterke, stoere mannen, hebben wij heel veel gedaan in de voorbereiding en afronding ervan. Alleen al het iedere dag om 7.45 u aanwezig zijn en alles aansturen is al erg vermoeiend. Het oude huis wilden wij heel graag goed opleveren, aangezien het verkocht gaat worden dus daar zaten nog heel wat uurtjes in. De vrijdag voor vertrek hadden wij een kleine lastminute afscheidsborrel georganiseerd. Heel waardevol, gezellig en vreemd. Ik was ook zo kei moe, dat het een beetje langs mij heen ging, maar ik was heel blij om persoonlijk afscheid te kunnen nemen van onze fijne lieve vrienden. Thanks for being there for us!!! Mijn motto is dan ook: wij zijn niet weg, alleen een beetje verder weg…

De reis

Zaterdag hadden wij een klein pre-verjaardags/afscheidsdinertje met mijn ouders en op zondag hebben wij al heel vroeg de auto ingeladen en zijn wij vertrokken. Het begon uiteraard met een klein stressmomentje waarop er een portemonnee met rijbewijs en creditcard werd vermist. Vrij essentieel als je 1000 km gaat rijden. Maar 45 min later dan gepland konden wij dan alsnog weg rijden, gelukkig met gevonden portemonnee! Op naar ons nieuwe “eigen thuisje”, ons nieuwe land, nieuw werk en een groot onbekend avontuur. Als gezin!

De reis verliep echt heel erg (bovenverwachting) goed. Wij hadden het ook wel goed voorbereid. Met lekkere broodjes ei door mijn moeder om 6.00uur s ochtends gebakken en de iPad in geval van nood. De meiden hebben het perfect gedaan en de boot was een ideale en leuke afleiding. Ik vertelde er al eerder over. Merle vond het te gek en wilde dan ook liever op de boot blijven dan de auto weer in. Na ongeveer 12 uur kwamen wij eindelijk aan!

Merle was razend enthousiast over het nieuwe huis en heeft zeker een uur rondjes gerend roepende dat zij een motor was. Ook Stella was blij, voornamelijk denk ik, omdat ze verlost was van het autozitje. Na wat eten hebben wij de kids op bed gelegd en niet lang daarna onszelf ook, aangezien de verhuizers al vroeg op de stoep zouden staan.

De verhuizing 

De volgende ochtend na het ontwaken en het naar buiten kijken om 7,15u stond de verhuiswagen er al. Pff, echt geen moment rust! Om 7,30uur gingen twee mannen los en om 13.00 uur stond alles binnen. Onvoorstelbaar. Wat een bende, wat een zooi. Opeens leek 30kuub aan spullen zo gigantisch veel. Voor Paul en mij was het de vierde verhuizing samen en wij weten inmiddels dat wij geen stoppen kennen als het hier op aankomt. Een challenge om maar door te willen werken en ook de meisjes tevreden te houden. Men zegt dat je geen haast hebt om alles af te krijgen, dat het prima is om op een later moment dozen uit te pakken of peertjes te vervangen. Maar dat is niet onze stijl. Het moet allemaal opgeruimd worden. Meteen. Dezelfde dag. Direct. As we speak. Tot de laatste doos moet alles weg en zsm een plek krijgen. Waarom?

A. Het is super ongezellig om tegen dozen aan te kijken, of geen bank hebt om op te zitten.

B. Je bent altijd alles kwijt wat je net nodig hebt. Zoals dat ene badmatje, omdat merle direct al uitgleed op de badkamervloer. Of het broodmes, omdat ze hier vooral ongesneden vers brood verkopen. Of die dingetjes die je ter beveiliging in stopcontacten stopt aangezien alle stopcontacten op tijgerhoogte zitten en Stella tegenwoordig overal bij kan komen.

C. Het super gevaarlijk is voor twee kleine kinderen wanneer er overal spullen staan die scherp of giftig kunnen zijn of nog belangrijker op ze kunnen vallen.

D. Het heel veel voldoening geeft je kledingkast KonMari in te richten!

E. Lelijk behang in de slaapkamer en een gigantische klok in de woonkamer heel erg snel weggepoetst moeten worden. Ik kan het aanzicht ervan gewoon niet verdragen.

F. Pas als alles is uitgepakt is, je weet wat je nodig hebt en op zoek kan gaan naar nieuwe spulletjes.

G. Wij het graag “eigen” willen maken voor de meisjes.

H. Zo kan ik nog wel even doorgaan…

I. KEA

Dat dus! Een kleine week later zijn wij al een heel eind. Natuurlijk ga ik nog eindeloos blijven schuiven en koop het liefst allemaal nieuwe spullen. Bij voorkeur niet van IKEA, ik ben heel tegenstrijdig in mijn gevoelens over IKEA, haha. De eerste internetbestellingen zijn al gedaan. Zo is Rumba (Roomba) onze nieuwe huisgenoot, hemels, maar Merle is doodsbenauwd voor dit gevaarte. Ik ben dol blij, want ik hoef ik niet meer los na iedere broodmaaltijd op het vloerkleed. Een nieuwe eettafel van HAY wordt ook verwacht, maar heeft nog wat levertijd. Maar toen Paul donderdag zijn IKEA-pasje op mocht halen was ik euforisch. Eindelijk lekker kopen, kopen. En stiekem heeft IKEA echt heel veel leuks en is het ook betaalbaar.

De IKEA-expierence was toch ietsjes anders dan ik mij had voorgesteld. Natuurlijk niet gek met een tweeënhalf-jarige die het fan-tas-tisch vond om eindelijk eens te zien wat KEA (inderdaad zonder I) nu eigenlijk is. Dat is namelijk de plek waar papa dagelijks heen gaat. Het was zo leuk, dat zij zich achter ieder gordijn wilde verstoppen en alleen op showroom al 8x keer haar schoenen uit deed om in de bedjes te gaan liggen. Dat in combinatie met een een baby die het super saai vond om weer in de wagen vast te moeten zitten en wachten tot haar grote zus een keer mee wilde naar de volgende afdeling. De shoppinglist was ietwat enthousiast waardoor  wij uiteindelijk way past Stella’s flesje met 3 grote zware karren en een kinderwagen met huilende baby de auto hebben volgeladen. Ik ben met Stella naar huis gerend, terwijl Paul met doorgezakt auto en Merle voorin naar huis reed. Te gek wel, dat ik gewoon van IKEA naar huis kan lopen/rennen. En ik krijg als partner van ook een kortingspas, yay!!! Alsnog zijn wij de helft vergeten, dus ik denk dat ik nog wel eens terug ga. Ik moet toch wat de komende maanden.

Door de moeheid hebben wij een kast tot 3 keer toe opnieuw in elkaar moeten zetten, maar op de studeer/logeerkamer, de schuur en het betere boor en ophangwerk na zijn wij echt al heel ver.  Naast het sjouwwerk begint nu ook het papierwerk. Vandaag vroegen wij ons persoonsnummer aan, zonder dit nummer kun je niets. Niet eens een simpele bonuskaart aanvragen bij de lokale supermarkt. Moe maar voldaan typ ik dan ook aan dit blog. Morgen hebben wij ons voorgenomen om niks te klussen of op te ruimen. Gewoon een dagje rustig aan, chillen en spelen met de meisjes, naar een speeltuintje, een rondje naar het meer en op zoek naar een kringloop (Loppis) want die schijnen hier te gek te zijn. De Zweden houden namelijk wel van Scandinavisch design. Dus ik verheug mij nu al! Zo trots op onze meisjes! Ze doen het geweldig hier.

Natuurlijk heb ik nog heel veel meer te vertellen, maar het epistel is inmiddels wel lang genoeg! Zie de plaatjes voor een indruk van onze eerste week in het nieuwe huis!

 

Liefs Isabelle