Personal Blog

Fall in Sweden

Bezinning…

Vandaag heb ik een moment genomen om even alleen een wandelingetje door de natuur te maken en dat verkozen boven tijd achter de boeken. De natuur is prachtig, hoewel de herfst al ver gevorderd is. De meeste bladeren zijn al van de bomen gevallen en de eerste nachtvorst is al geweest, de winterjassen en handschoenen al lang uit de kast. Het is vaak koud en nat, maar vandaag schijnt de zon. De dagen zijn al kort, zeker als de zon zich niet laat zien. Weer een momentje van bezinning, de laatste is al weer even geleden. Zo ook dat ik een blog schreef. Dat kan betekenen dat er weinig was om over te schrijven of juist dat ik er geen tijd voor had. Het laatste is waar. Al peinzend op het bankje hierboven denk ik na over wat ik vandaag wil schrijven. Wat ik te vertellen heb. Er is namelijk genoeg om over te schrijven, want sinds mijn laatste post zijn er heel veel nieuwe ontwikkelingen. Heel veel positieve ontwikkelingen, waarover later meer. Zo veel zelfs, dat ik ze eigenlijk niet allemaal kan bolwerken, juist omdat ze zich nu allemaal tegelijkertijd aan doen. Het is ook nooit goed. Het leven zou het leven niet zijn, of althans mijn leven, zou mijn leven niet zijn als al die positieve dingen niet weer nieuwe zorgen en onzekerheden met zich mee brengen. Gisteren had ik er gewoon even geen zin meer in. Studeren, Zweeds leren, bedoel ik dan. Maar wel in weer wat schrijven, gewoon in het Nederlands. Met spelfouten en grammaticale onjuistheden, who cares! Maar vooral om mijn gedachten te orderen, alles weer even helder krijgen.

Zweeds leren!

Ik heb er gewoon even geen zin meer in. Zweeds leren. Niet nog meer voorzetsels oefenen, saaie teksten lezen om vervolgens alles fout in te vullen, luisteroefeningen niet begrijpen omdat het te snel gaat. Omdat ik elke keer meer huiswerk vraag, krijg ik ook elke keer meer van mijn lerares. Stapels kopieën. Mijn juf kan het ook amper bijbenen om weer wat nieuws te verzinnen. Maar het is nu even genoeg. Geen ideale timing aangezien ik van plan ben om half december die helse c1-test te gaan doen. Terwijl ik diep van binnen weet dat het gewoon te vroeg is, het gevraagde niveau is te hoog, te geavanceerd en nodige nuances beheers ik gewoon nog niet. En waar ik in het begin super snel ging kost alles nu gewoon veel meer tijd. Een opdracht kost denkwerk en geduld. Het moet inzinken en beklijven. Jezelf voorstellen is zo ingewikkeld nog niet en het uitbreiden van een beginnende woordenschat is goed te doen, maar ik merk dat ik nu eventjes tegen mijn maximum op loop. Het hoofd zit gewoon vol. Niet ideaal als ik over 6 weken wil slagen voor de toets. Ik hoor je denken:`Waarom leg jij jezelf die druk dan op?´ Tja, ik zou ik niet zijn als ik dat niet zou doen. Zodra ik die test heb gehaald wordt alles namelijk gewoon veel makkelijker.

Een baan!

Het eerste goede bericht  is dat ik een baan heb! `Huh? Hoe kan dat dan?´Hoor ik je opnieuw denken. `Maar je hebt die test toch nog niet gehaald?´ Dat klopt! Maar ik ben begin oktober begonnen als läkarassistent (assistent-dokter, läkare = dokter) bij het lokale gezondheidscentrum. Wat een läkarassistent nou precies doet en/of kan is mij ook niet helemaal duidelijk. Maar veel buitenlandse artsen, die om welke reden dan ook hun legitimatie in Zweden niet rond hebben, kunnen onder deze titel aan de slag. Dat wil zeggen: alles onder begeleiding. Een läkarassistent kan geen eigen verwijzingen doen of recepten voor schrijven. De ideale manier voor mij nu om het Zweedse systeem te leren kennen, nieuwe richtlijnen en protocollen, de collega’s en voorzichtig aan ook vast wat patienten te zien. En natuurlijk oefenen met de taal. Ik werk 3 x 6,5 uur en op de andere 2 dagen heb ik Zweedse les en studeer ik. Ik krijg er ook nog een beetje voor betaald en daarmee kan ik dan weer de Zweedse lessen betalen. Super fijn en reuze leuk, een echte opsteker na al die maanden. Ik ga zeker nog eens een blog schrijven over mijn werk in het nieuwe systeem, maar dat doe ik als ik net wat langer werk. Als ik wat meer afstand heb en het allemaal een beetje begin te snappen. De eerste grote verschillen zoals ik dat nu zie: meer tijd per patient, veel meer administratie, veel meer collega’s en veel meer diagnostiek dan dat ik in Nederland gewend was en niet onbelangrijk een groot tekort aan artsen. De dagen zijn heel erg intensief en nogal vermoeiend. Ik moet met iedere vezel in mijn lijf luisteren anders mis ik de helft van alle gesprekken. Vooral tijdens de koffiepauze is het lastig, veel rumoer en onverwachte gespreksonderwerpen. Iedereen is super aardig en behulpzaam, gelukkig. Wellicht begrijp je dat een rol als läkarassistent ook niet een hele gemakkelijke is. Want er is eigenlijk best wel een beetje rolonduidelijkheid (vooral bij mijzelf) over wat je al kan en mag en wat haalbaar en realistisch is. Met name verpleegkundigen, die hier de triage doen, weten mij al te vinden en ik moet direct al mijn eigen grenzen bewaken. Als ik nou die taal maar beheers, dan heb ik dat alvast gewonnen. Een stap dichter bij een baan als huisarts,  niet meer iedere avond dat geploeter en bovendien een eigen inkomen. Een niet onbelangrijke zorg blijft mijn herregistratie in Nederland als huisarts, maar gelukkig hoef ik mij in 2020 daarover pas echt druk over te maken. Maar iedere dag die het langer duurt is er eigenlijk een te veel.

De meiden!

De kinderen doen het gelukkig super goed op school. Ze gaan 5 dagen van 8-15.00 en hebben het erg naar hun zin. Vandaag hadden we een tienminuten-gesprekje en daarin gaf de juf aan dat ze hardstikke tevreden is. Ze lijken het beide naar hun zin te hebben. Met name Stella is erg populair als levende pop bij alle oudere kindjes en ook Merle heeft al een hoop vriendjes in de klas gemaakt. De taal gaat ze beide goed af en waar Stella al Zweedse woorden zegt, blijkt Merle op school ook al hele zinnen te produceren. Ze is druk met letters en leert stiekem dus al een beetje Zweeds lezen. Verder zijn ze beide absoluut eigenwijs en weten wat zij willen. Dat laatste was overigens absoluut geen nieuws voor ons!

Een huis!

Een van de andere reden dat het zo belangrijk voor mij is om de test te halen (en zsm een goed salaris te verdienen) is namelijk dat we een huis hebben gekocht! Yay! Nog meer goed nieuws! We zijn er heel blij mee. Een echt grotemensenhuis. Helemaal van ons. 164m2 met 980m2 tuin. Vrijstaand. Met een open haard. Heel Zweeds! Eindelijk een plek waar we niet weg hoeven, niet op een schopstoel zitten. Na al weer jaren in tijdelijke huurhuizen te hebben gewoond. Ook het huidige huis is tijdelijke huur. Dat we nu al wat zouden kopen, kwam ook voor ons onverwacht. Maar we werden door velen hier geadviseerd tijdig te gaan zoeken. Huizen staan hier spaarzaam te koop, zijn erg duur en behoeven heel vaak renovatie, wat veel tijd in beslag kan nemen. Meer dan een jaar op de wachtlijst van een aannemer is hier zeker niet ongewoon. Na een stuk of tien huizen te hebben bezocht kwamen wij een huis tegen dat aan heel veel voorwaarden voldeed! Dus besloten we te bieden. Dat gaat er anders aan toe dan in Nederland. Het krijgen van een hypotheek is relatief makkelijk als je een contract hebt bij IKEA. Geen eindeloos papierwerk of leuren om contracten en handtekeningen. Binnen 15 minuten hadden wij een hypotheekbelofte op zak. Het bieden op het huis gaat er ook heel anders aan toe. Het is een soort open veiling, iedereen kan bieden en je krijgt een smsje op je telefoon als je overboden bent. Nogal stressvol! Je biedt al gauw meer dan je je voorneemt. Maar desalniettemin zijn wij super blij. `Maar betekent het dan dan dat jullie daar blijven?´ Een vraag die wij best vaak gesteld krijgen. Eerlijk, wij hebben er geen antwoord op. We zien wel wat de toekomst ons brengt en als we weer weg willen dan gaat het huis weer in de verkoop. Het kwijtraken van het huis zal het probleem niet zijn als de markt blijft zo als hij nu is. Verbouwplannen (een mens mag blijven dromen) hebben wij op de lange baan geschoven en gelukkig kunnen wij er na een flinke verfbeurt zo in. De verhuizing zelf moet ik alleen nog even niet aan denken. Wij krijgen half december de sleutel.

Een huwelijk!

Aangezien Paul en ik de boel nog even juridisch goed willen regelen hebben wij besloten om deze maand nog even te trouwen. Geen romantisch aanzoek op de Utrechtse dom of naast het Colosseum in Rome, maar een praktisch en gezamenlijk besluit om ver weg te kunnen blijven van Zweedse testamenten en ingewikkeld gedoe. No big fat Greek wedding. Wel een langgekoesterde wens om elkaar het ja-woord te geven, als familie dezelfde naam te dragen en een moment om elkaar te beloven een leven lang voor elkaar te kiezen. En dat op de dag dat we 9 jaar bij elkaar zijn. Geen witte kanten jurk met sleep maar wel een nieuwe outfit, taart en ringen. Waarom ook niet!

Zo dat waren even alle nieuwsfeitjes op een rij! Iedereen weer op de hoogte!

Liefs Isabelle

    

You Might Also Like

15 Comments

  • Reply
    Annemarie
    6 November 2017 at 22:12

    wow
    dikke kus, am

    • Reply
      smålandlife
      9 November 2017 at 11:18

      Weinig dieren maar wel heel mooie herfst hier! xxx

  • Reply
    Carlijn
    6 November 2017 at 22:47

    Liefie!!!! Wat n mooi verhaal! Kende de strekking natuurlijk al wel, maar fijn al t goede nieuws nog eens zo op n rij te zien.
    Zoooo tof van t huis, t huwelijk én de baan. Eerlijk, ik zou inderdaad even n break nemen van t zweeds, 1 uur, 1 wandeling, 1 dag, 1 week of zo lang je wil; even je hersens de boel laten verwerken. Hou vol en super zin je snel te zien!!!!!

    Dikke kus

    • Reply
      Carlijn
      6 November 2017 at 22:48

      Ps super toffe foto’s! Hele mooi kleuren en plaatjes!

    • Reply
      smålandlife
      9 November 2017 at 11:17

      Thanks babe. Deze week inderdaad echt even nodig, lukt ook niet om nog te studeren. Vol hoofd. Zin in kerst! xx

  • Reply
    Marieke
    6 November 2017 at 23:27

    Wat een fijne ontwikkelingen! 💕

    • Reply
      smålandlife
      9 November 2017 at 11:16

      Heel fijn! Ook een beetje veel, dus we leven even bij de dag! X

  • Reply
    Eline
    7 November 2017 at 09:39

    Zo, de conclusie is in ieder geval dat je niet stil zit! Doe Paul en de dames de groeten. En ik neem aan dat de volgende blog een foto van de semi-jurk laat zien ;-). Zet hem op, studiebol! X

    • Reply
      smålandlife
      9 November 2017 at 11:15

      Haha we will see, jij krijgt er sowieso een op de snapchat, beloofd. x

  • Reply
    Yvonne
    7 November 2017 at 11:39

    Wat een ontwikkelingen zeg! Even rust is ook wel eens fijn. Daarna gaat het leren vast weer beter. Gefeliciteerd met jullie huwelijk en nieuwe huis! Benieuwd naar hoe het huis eruit ziet 🙂

    • Reply
      smålandlife
      9 November 2017 at 11:15

      Dank je wel Yvonne! Fotos volgens vast snel in het nieuwe jaar. Moet natuurlijk wel eerst fotowaardig zijn :-)! Liefs Isabelle

  • Reply
    Sytske
    7 November 2017 at 13:37

    Ten eerst; van harte gefeliciteerd met alle nieuwe leuke dingen! Huwelijk – huis – baan; de meeste van ins doen daar een paar jaar over 😂! Wat fijn voor jullie!!

    Verder vind ik je blog super leuk om te lezen! Fijn dat de meiden hun draai goed kunnen vinden en wat knap van je dat je een taalstudie combineert met werk en moederschap. Petje af!

    Houd je taai en vergeet ook niet te genieten van de leuke dingen die komen gaan in alle drukte van alledag.

    Groetjes Sytske (wopke4)

    • Reply
      smålandlife
      9 November 2017 at 11:14

      Hej Sytske, super leuk te lezen! Dank je wel! En wijze woorden, ik zal mij best doen. Deze week iig al een stuk rustiger aan gedaan! Even een break! Liefs Isabelle

  • Reply
    John
    7 November 2017 at 18:51

    Gefeliciteerd met alles! Wat een stormachtig leven leiden jullie; klinkt absoluut niet saai!
    Jouw blogs kun je later bundelen tot een boek! Liefs John en Hetty

    • Reply
      smålandlife
      9 November 2017 at 11:13

      Haha nee saai is het zeker niet. Hoewel wij wel uitkijken naar een ‘saai’ 2018! Groet Paul en Isabelle

    Leave a Reply