Personal Blog

Hoe is het nu met?

Daar was ze weer! Een frequente blogger ben ik niet, maar soms zitten de woorden zo in mijn hoofd dat ik niet anders kan dan ze even opschrijven. Deze bizarre periode, die de meesten zich waarschijnlijk hun hele leven zullen blijven herinneren. Wat moet je er over schrijven? Er wordt sowieso heel veel over geschreven en gesproken. De kinderen kunnen het woord corona niet meer horen. Hoe zullen we het ons later herinneren? Hoe lang zal dit nog gaan duren? Hoeveel verliezen gaan er nog vallen? Niet alleen door dat mensen overlijden, maar ook veel economische verliezen. Die langzaam nog belangrijker lijken te worden dan mensenlevens. Hoe bizar. Iedereen zal er min of meer mee te maken krijgen. Herinneren we het later als een periode waarin de wereld even stil stond? De natuur even terrein won? Een periode met schizofrene gevoelens. Of misschien meer bipolaire gevoelens. Niet dat ik echt weet hoe het is om een dergelijke psychiatrisch aandoening te hebben. Ik wil al helemaal niemand voor het hoofd stoten met deze opmerking. Maar zo voelt het soms. Dat de emoties van nul naar 100 kunnen gaan binnen een seconde. Positief maar ook in periodes negatief. Mixed feelings en dat als een soort achtbaan terwijl je leven zich in de woonkamer en de achtertuin afspeelt.

Het leven in Zweden geeft mij sowieso altijd al wel veel dubbele – ‘schizofrene’ – gevoelens, wat vast uit mijn blog al wel eerder bleek. Maar de coronacrisis, de postpartum periode, de negen maanden op negen maanden af doen die gevoelens nog eens extra versterken. In sommige opzichten is het geweldig om hier te wonen. Onbetaalbare momenten met elkaar. Die we in Nederland nooit zo op deze manier voor elkaar hadden kunnen krijgen of kunnen beleven. De rust, de ruimte, de natuur. Het is heerlijk. Maar soms ga ik ook stuk van de saaiheid. De eentonigheid van het verlof. Het bos dat er al maanden ongeveer hetzelfde uit ziet en dan ineens komen er knoppen aan de takken, verschijnen er licht groene blaadjes aan de bomen, fladderen er de hele dag gele vlinders om je heen en fluiten de vogeltjes weer vrolijk terwijl ze in onze tuin nestjes bouwen. Langzaam komen de Zweden weer buiten, worden de tuinen weer aangepakt, wordt het weer het wat drukker op “straat”. Als groot contrast tegen de lege pleinen in alle grote steden van de wereld. Het leven in dit nogal saaie dorp, waar nooit echt iets gebeurd. Waar de buurman nauwlettend in de gaten houdt waar je gaat of staat en wie er op bezoek komt. Maar tegelijkertijd ook vriendelijk dagelijks een praatje maakt, een oogje in het zeil houdt en je op de hoogte stelt van diefstal in de wijk of de hertjes in onze tuin (die we helaas niet zagen, omdat we nog op een oor lagen).

Het ene moment is het ongelooflijk genieten van de onbetaalbare rijkdom van onze drie prachtige gezonde dochters. Het andere moment echt willen vluchten om even, al was het maar 5 minuten, niet het woord mama te hoeven horen of de bende te zien. Het geluk van ons heerlijke huis met dito grote tuin. De mazzel dat we nu niet op driehoog-achter in Amsterdam met een frans balkonnetje zitten en waar restaurants toch gesloten zijn. Maar tegelijkertijd overal klussen zien en rommel die 24/7 wordt gecreëerd. Waar ik vaak niet tegen opgewassen lijk. Het in en uit rennen van kinderen met modderpoten, de deuren die continu dicht klappen omdat ze tegen elkaar open staan.

De relaxede manier van opstaan in de morgen, het precies doen waar we er zelf zin in hebben tegen het eeuwige gehaast in de ochtend. Hoewel de ochtendroutine hier in Zweden al 100 keer relaxter was dan die destijds in Nederland, zelfs toen we nog geen kinderen hadden. Nooit meer in de file staan (tenzij we naar Nederland rijden) afgezet tegen het altijd minstens een uur moeten rijden om in een grote stad te komen.

Het oneindige verlof met eindeloos babyknuffelen maar ook het gevoel van gebrek aan vrijheid omdat je er geen keuze in hebt en dus echt niet kan werken. Het gemis om je nuttig te voelen tegen er altijd voor je kinderen kunnen zijn. Die luxe om ongelooflijk veel samen te zijn in een cruciale periode van hun jeugd tegen het gevoel ze desondanks toch te kort te doen omdat ze niet zoveel met vriendjes kunnen spelen. Het trotse gevoel bij Merle als het haar steeds beter lukt om woordjes te lezen tegen de frustratie bij ons beide als we elkaar niet goed begrijpen. De heerlijke verkleedpartijen van Stella, het om 12 uur nog in pyjama zitten tegen het missen van een goede routine. Het gebrek aan pedagogische skills versus het feit dat we alle schoolwerkjes overboord kunnen en mogen gooien omdat er toch geen verwachtingen zijn.

Het gemis van familie, waardevolle vriendschappen maar er ‘s avonds ook weinig puf voor hebben en onvoldoende tijd voor maken om deze vriendschappen te onderhouden op een manier die ik eigenlijk wel zou willen. Nooit eerder sinds we in Zweden wonen had ik zoveel afspraken voor Zoom gesprekken in de avond. Ineens waren Paul en ik weer onderdeel van een stukje van ons leven dat we in Nederland hadden. Whatsapp ontploft en er zijn nog meer ongelezen berichten dan toen we voor de derde keer ouders werden, een bizarre stroom aan informatie die op ons af komt. Nu worden we ineens ‘s avonds gebeld en wordt gevraagd hoe het met ons is? Ik ben eigenlijk helemaal geen beller, maar het is toch wel heel leuk zo, iedereen even zien, horen hoe het met hen is. Zijn we zo weer even onderdeel van ons oude leventje, zou het straks stand houden als het leven weer “normaal” is? Hoe het echt in Nederland is weten wij niet. Hoe het is om de kinderen normaal fulltime naar school te brengen en dan weer met zijn allen thuis te zijn. We herkennen het wel, maar het is niet hetzelfde en het is deels inherent aan ons leven hier. Hoewel thuiswerkende Paul wel echt ongewoon is. Ook voor hem! Wij vinden het wel heel erg gezellig maar tegelijkertijd is hij overdag vaak heel druk en niet bereikbaar voor ons. Als de kinderen en ik klaar zitten met ons fruitje horen we hem nog druk praten en krijgen we een sms’je dat hij de Fika pauze niet zal redden. Hij is er wel, maar hij is niet beschikbaar.

Er worden ook veel wisselende verhalen over het Zweedse beleid geschreven. Sommigen vinden het verstandig, anderen vinden het te idioot voor woorden. Alles is hier in feite nog open, maar wel op een lager pitje. Zweden zijn al wat socially distant van zichzelf. Opiniestukken in de media die haaks op elkaar staan. Zoals ik al zei is er wel een hoop belangstelling. Hoe is het dan met ons? Voelen we ons veilig en prettig in Zweden? Moeilijke vragen. Ik heb eigenlijk geen goed antwoord, ik weet het vaak gewoon niet. Het verlof is wel heel anders dan verwacht. Onze trip naar USA gaat definitief niet door. Het zou een geweldige afsluiting van mijn verlof en geweldig begin van Pauls verlof moeten worden maar we werden veroordeeld tot 8 weken Zweden. Of Paul dan niet gewoon blijft doorwerken? Nee. We gaan echt genieten van 8 weken samen zijn. Zolang waren we eerder niet met elkaar vrij. Daarna zal Paul alleen met de kids thuis zijn en ga ik weer aan het werk. Door gunstige CAO regelingen bij IKEA zullen we er notabene nog meer geld aan overhouden dat hij thuis zit en ik werk!

Inmiddels ben ik dus al zes maanden thuis. Hoe zal ik er later op terugkijken? Hoe kijk ik er nu op terug? Over iets meer dan 2 maanden zal ik weer gaan werken en dat lijkt ver weg maar gaat ook in eens super snel. Ik wilde een hele relaxte mama (proberen te) zijn en veel tijd met de kinderen doorbrengen. Dat is deels gelukt. Soms is het ook gewoon best wel taai. De periode voor Cleo’s komst waar ik mij fysiek niet top voelde, het lange wachten, de bevalling, de naweeën, de geweldige trip naar Nederland, de kater, de routine gevonden hebben om vervolgens thuis te komen zitten door corona. De eerste 12 weken met een new born zijn ergens ook een kwestie van een beetje overleven. Ondanks dat Cleo echt werelds beste baby is. Zo gemakkelijk en gezellig. Slaapt zoals ze moet. Drinkt en eet zoals het hoort. Ik ben misschien ook nooit helemaal tevreden. Altijd wel onzeker of ik het goed (genoeg) doe. Daar heb ik altijd al wel last van gehad en die onzekerheid pusht mij ergens ook verder. Om te blijven proberen, om mij te blijven ontwikkelen, te veranderen waar mogelijk. Het heeft me nooit echt weer houden om dingen, om die reden niet te doen. Maar heb ik er nu alles uit wat er in zit? Ik hoop het. Ik hoop dat de meisjes dat ook zo voelen. Van de 7 dagen zijn er 4 heel goed, 2 gewoon en 1 gewoon niet top en dan twijfel ik even aan alles. Ik heb het sporten weer opgepakt, de kids en ik zijn veel buiten, ik probeer iets gezonder eten (want toen ik weer 4 kilo zwaarder was dan 2 weken na de bevalling ging er toch iets heel erg mis).

Deze week brachten we de kinderen weer de 15-uur naar de förskola (opvang). Het dringende advies van onze gemeente was om de kinderen thuis te houden. De kinderen van ouders die thuis zijn met verlof of vanwege het feit dat ze geen baan hebben werden vriendelijk doch dringend verzocht niet te komen om spreiding van het virus te voorkomen en de druk op de pedagogische medewerkers te ontlasten. Na 5 weken thuis, scholen in Denemarken en Nederland die weer open gaan, vroegen wij ons eigenlijk af waarom. Waarom zijn het onze kinderen, die al zo weinig mogen, die thuis moeten blijven terwijl de rest van Zweden wel doordraait? Meermaals vroegen de meisjes wanneer ze weer mochten. Dus deze week brachten we ze toch vanwege het veelvuldige verzoek weer naar school te willen. Ik vond dat moreel best lastig. Maar Paul vond het duidelijk, we volgen het verzoek van de kinderen en het is niet verboden. Uiteindelijk waren er 3 kinderen op 3 leraren. Dus van overbelasting is zeker geen sprake. Van risico op besmetting ook niet als je bedenkt dat er amper 200 gevallen bekend zijn in onze regio (hoewel dat waarschijnlijk komt door het gebrek aan testmogelijkheid). We kijken nu een beetje van dag tot dag wat we doen.

Maar ook dat naar school brengen gaat weer met van die ongelooflijke gemixte emoties gepaard. Want we hadden het eigenlijk super gezellig zo saampjes. Het ging eigenlijk heel goed. Gebrek aan ruis van anderen, om het zo maar te zeggen. We hadden alle tijd voor leuke knutsels, werkbladen en spelletjes samen. De dagen vlogen best wel voor bij. Geen stress of haast want we gingen toch nergens heen. Kindjes konden ook heerlijk samen spelen en rommelen. We hielden ons aan Nederlandse coronaregels, terwijl we in Zweden wonen. Schizofreen. En nu zijn de kinderen doodop bij thuiskomst van een dagje school. Weten zich weer niet zo goed zelf te vermaken. Stress in de ochtend. Slapen ze minder goed en het naar bed breng ritueel duurt op eens weer veel langer. En bij het afzetten op school willen ze in eens niet meer dat ik wegga of weer mee naar huis. Voor wie bracht ik ze nu ook al weer?

Dus ja, zo gaat het hier. Met mij. Nog 2,5 week. Dan is Paul vrij en hoeven we echt even niks, 8 weken lang. Het wordt geen legendarische reis maar we maken er vast het beste van. We hopen toch nog ergens in the middle of nowhere een huisje aan een of ander meertje of in een bos te boeken om toch even een ander uitzicht te hebben. Al is het maar voor een paar dagen. Een andere plek om even niet te hoeven poetsen of klussen. Op zich is de mogelijkheid je te isoleren in Zweden een stuk gemakkelijker dan elders in Europa dus ik hoop dat het nog wel gaat lukken! Wat we verder al die weken zullen doen? Uiteraard: toch klussen! Want toen de reis definitief niet doorging is Paul het volgende klusproject al weer begonnen en gaan we onze “altan” (wooden deck buiten) vernieuwen en vergroten.

Veel Liefs,

Isabelle

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply
    Eline
    28 April 2020 at 12:13

    Ha jongens!

    Woow wat worden de dames groot. En dan vooral Merle!

    Tja, deze tijden zijn echt heel gek en Zweden klinkt in ieder geval heel veilig. En, saai, dat is het ook overal.. Leuk stuk weer en 8 weken samen klinkt heel goed!

    Groeten vanaf de Bossche keukentafel, op weg naar een volgend Zoom overleg.

    x!

  • Reply
    John Sandee
    22 June 2020 at 14:30

    Late reactie van mij (ons) lieve familie! Ook ik (John) had een andere start verwacht van mijn pensioen, mijn wereldje veranderde van dynamisch naar ongewilde rust! Natuurlijk is het wennen vanuit je werkzame leven, maar veel binnenzitten is toch wel het laatste wat ik had verwacht. Maar het wennen aan mijn en ons nieuwe leven begint stabiele vormen te krijgen. Jammer is dat wij onze lieve en trouwe viervoeter -na bijna 17 jaar- hebben moeten laten inslapen. Haar gemis is nog dagelijks voelbaar! Terug naar je blog, niets menselijks is jullie vreemd en zo te lezen doen jullie het hartstikke goed. Streven naar perfectie kun je met zo’n pracht gezin beter bij streven laten. 4 van de 7 dagen is toch een mooie score;-) Zoals ik al eerder heb geschreven, count your blessings! We zijn benieuwd naar je werkervaring Isabelle! Groeten aan allen en take care! Gloria sine labore nulla

    • Reply
      smålandlife
      11 July 2020 at 20:10

      Jeetje dat kan ik mij goed voorstellen John! Een ander pensioen dan gedacht! gecondoleerd nog met jullie hond, zon beestje is toch onderdeel van het gezin! Wie weet dat jullie nog energie vinden voor een nieuw gezinslid. Pauls ouders hebben hun hondje ook in juni in moeten laten slapen. Het was een fijn beestje en wordt ook echt gemist! We tellen zeker onze zegeningen! Hopelijk is het contact met jullie mooie kleinkinders inmiddels weer aan de orde van de dag! Liefs van uit Zweden!

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.