Personal Blog

Learning about cultural differences!

Een van de eerste dingen die mij hier zijn op gevallen en die mij eigenlijk nogal onzeker maken is dat “de kinderen” hier een gemeen goed lijken. Wat ik hier mee bedoel zal ik in dit blog proberen uit te leggen. Het zijn de eerste culturele verschillen die mij best wel een beetje raken.

In de korte tijd dat wij hier wonen ben ik namelijk al meerdere malen “terecht” gewezen door medeburgers. Geen idee of dit iets Zweeds is of dat het toeval is of dat het vooral gebeurd omdat ik in een heel klein dorpje ben gaan wonen waar een grote sociale controle is. Of misschien wel omdat ik hele abnormale dingen doe met mijn kinderen. Wellicht dat als ik in Nederland niet in Utrecht maar in Drunen had gewoond het anders was geweest. Of dat het in een grote stad als Stockholm helemaal niet zo is. Geen idee.  Maar ik beken, het voelt niet echt heel prettig en maakt dat ik mij af en toe een hele slechte onvoorzichtige onoplettende moeder voel. En dat is best heel tegenstrijdig omdat ik juist over het algemeen heel erg overdreven voorzichtig ben voor de kids. Daarnaast ben ik echt een brave trien dus ik zal niet gauw iets doen wat niet mag of niet hoort. Ik zal er dus heel snel aan moeten wennen dat het er hier zo aan toe gaat en gauw uit vogelen wat dan wel oke is. Natuurlijk, ik kan mij er ook geen reet van aan trekken en lekker doen wat mij goed dunkt, maar of dat the way to go is, betwijfel ik.
Momenteel ben ik, behalve dat ik kan wandelen (geen ideale optie voor langere afstanden of een snelle boodschap), voornamelijk aangewezen op de bakfiets om mijzelf en de kinderen te vervoeren. Het importeren van de auto bleek toch allemaal veel meer tijd te kosten dan wij hadden verwacht. Aangezien wij nu onverzekerd en illegaal rond zouden rijden met de auto kiezen wij er voor om hem maar onder de carport te laten staan. Hopelijk krijgen wij dit voor het eind van de week nog rond, maar ze hebben hier niet echt haast met administratieve zaken. Zo kreeg ik laatst een lege envelop toegestuurd van een verzekeringsmaatschappij. Weer drie dagen verder voor je iets kan afhandelen. Overigens als je er dan vervolgens over belt is iedereen reuze vriendelijk en behulpzaam en men spreekt perfect Engels. Dat dan weer wel.

Het is goed om te weten dat wij in Nederland in Utrecht woonden, een nogal dichtbevolkte stad. Wij woonden letterlijk aan de gevaarlijkste straat van de Nederland, namelijk de Amsterdamsestraatweg (onze oude straat grenst aan de straatweg). Nou geloof mij, daar kan je je kind inderdaad geen seconde uit het oog verliezen want er rijden alleen maar idioten in Volkswagen Golfjes met 80 km per uur of van die thuisbezorgd.nl-types op levensgevaarlijke geruisloze opgevoerde scooters. Iedereen steekt er lukraak over, keert even zijn auto zonder op of om te kijken en geen enkele fietser rijdt er niet door rood.

Eens even kijken of ik een beeld van de situatie hier kan schetsen.  Zodra je bij ons de oprit afloopt kom je terecht op het fiets/wandelpad, vervolgens is er een flinke stenen rij van een centimeter of vijftig en dan pas is de autoweg /straat. Deze is ruim tweebaans en er rijden ongeveer 2 autos per minuut. Dat is misschien al wel ruim geschat. Ook wordt het fietspad niet veelvuldig gebruikt door fietsers want de meeste mensen lopen. Overal zijn er kleine bosjes met bomen en gras. In het dorp is  1 stoplicht en het is echt not done om door rood te lopen / fietsen. Iedere auto stopt voor fietsers en wandelaars en mensen rijden heel relaxed en rustig. Een geruststellende gedachte voor de kinderen, niet waar. Natuurlijk moet je altijd op blijven letten, maar toch. Zweden streeft er dan ook naar om geen enkele verkeersdoden te hebben. Paul en ik maken ook geregeld een gniffel als wij nadrukkelijk tegen Merle zeggen dat ze op de stoep moet lopen en niet zomaar mag over steken hier. Er rijdt werkelijk amper een auto door de straat dus er zal niet zomaar iets gebeuren.


Merle vindt het te gek om door plassen te lopen en het liefst om er in te stampen. Lucky her, want de laatste dagen heeft het flink geregend. Deze plassen verzamelen zich vaak aan de zijkant van het fietspad richting de stenenrij naar de straat. Als wij een stukje wandelen zul je haar hier zeker vinden. Vrijwel altijd als zij banjert door deze plassen wordt er getoeterd omdat ze te dicht langs de weg zou lopen. Zeker als zij niet in mijn directe nabijheid is maar een meter of 5 achter mij wandelt. Fail mommy. Fail! Terwijl dit vaak juist mijn strategie is, omdat ze anders helemaal niet vooruit te branden is. Of ik daag haar uit om te rennen, zodat ze vijf meter voor mij rent en wij tenminste opschieten.

Het fietsen met kinderen mag in Zweden alleen met een helm op. In Stella`s maat is er überhaupt geen fatsoenlijke helm te vinden en in de maxicosi of het bakje van de bakfiets is dit echt geen doen. Ook voor Merle is een helm in onze bakfiets super irritant. Het past namelijk dan allemaal net niet met het dekje/tentje dat wij erbij hebben gekocht. Dat dekje is wel heel prettig, want het regent hier veel en beschermt de meisjes ook voor de nodige wind (door Merle winter genoemd). Een van de eerste keren dat ik ging fietsen met de bakfiets en ik Merle (per ongeluk expres na een giga scene, ja, zij won) geen helm had opgedaan, ben ik direct door meerdere mensen hierover aan gesproken. Fail Mommy. Fail! Dat zal ik dus voortaan maar uit mijn hoofd laten.

Vandaag liepen wij na een leuke ochtend in het familie centrum terug naar huis. Een plek waar je een aantal keer per week naar toe kan om andere moeders en kindjes te ontmoeten. Merle had geen zin om in de bakfiets te zitten op de terug weg (want ja, dan moet je zo`n akelige helm op).  Aangezien het niet zo ver lopen is en de zon heerlijk scheen gingen wij wandelend terug. Stella zat wel in de bakfiets en de route was langs een leuk bosje. Merle verdween hier al vlug in en terwijl ik Stella even uit de zon parkeerde om met Merle door het bosje te struinen op zoek naar takken, stenen en eikeltjes werd ik al weer aangesproken. Ik kon haar namelijk niet direct zien en ik werd door een passant aangesproken over het feit dat het een gevaarlijk bosje was want er reden ook auto´s. Wat ik wel niet dacht. Ik kon haar daar niet zomaar laten spelen. Let wel tussen de autobaan en het bos was een flink hek en zeker nog 20 meter afstand. Fail mommy. Fail! Even slikken.

Er lijkt hier meer niet te mogen dan wel. Want zo zijn er nog wel wat meer voorbeelden te bedenken maar ik houd mijzelf voor dat ik mij er maar niet te druk over moet maken. Dit is kennelijk hoe het hier is en daar moet ik nog even een aanpassing voor zien te vinden. Het is iets wat ik ook gewoon echt niet gewend ben vanuit Nederland. In onze vorige woonplaats was iedereen vooral druk met zichzelf en als iemand zich al over mijn kids bekommerde was het meestal vooral om te zeggen dat ze zo schattig zijn. Zo zijn er al meermaals Marokkaanse moeders of oude omaatjes geweest die kleine dametjes wel mee naar huis wilden nemen. Tja,wellicht dat ik dat een beetje mis. In plaats van dat men wat aardigs zegt of een leuk praatje maakt, krijg je een opmerking over het feit dat je iets verkeerd doet. Een van de vele dingen waar ik aan moet wennen in dit nieuwe land.

Liefs Isabelle

 

 

You Might Also Like

13 Comments

  • Reply
    Marianne
    22 March 2017 at 22:50

    Oh meis, wat een verhaal!! Kan me helemaal voorstellen dat je hier gruwelijk van baalt. Je wilt gewoon ff een leuk compliment over je kindjes en niet altijd betweterige opmerkingen! Lieve Isabelle, trek het je niet aan! Je kan het niet voorkomen, je moet het aanhoren, of je wilt of niet, maar steek het alsjeblieft niet in je kop! Hoor het aan en vergeet weer wat je wilt vergeten! Wordt hier nooit onzeker door want oprecht; je bent een Top mommy! Hup, kin omhoog, borst vooruit: jij flikt heg daar maar even met je mooie gezin! ♡

    • Reply
      smålandlife
      22 March 2017 at 22:56

      Een lieverd ben je! En gelijk heb je. Ga mijn best doen de eerst volgende keer (vast morgen :-))! X

  • Reply
    Geesje
    23 March 2017 at 08:38

    Lieve Ies,

    Heb je wel gezien wat een prachtige dochters je hebt? Die Zweedse bemoeizucht is vast goed bedoeld. Ze zijn nou eenmaal ook een kei in het goed voor elkaar hebben met kinderen (lees ouderschapsverlof, gezondheidszorg, etc), dus het past helemaal in het plaatje dat ze zuinig zijn op de medemens, en daar horen jullie nu ook bij!
    Ik lees dat de Zweden over het algemeen wat stug kunnen zijn, en direct, en pas later (niet in eerste contact) ook lief en open….maw je moet gewoon wat vaker dezelfde mensen tegenkomen die zich met plassen-stampende-Merle bemoeien om te horen dat ze een toppertje is…want dat is ze. Of ze complimenteren voor de tips en bedanken voor hun interesse in jouw prachtige kids ;)!

    Laat je niet helemaal verZweden, maar blijf bij je eigen normen en waarden, (plassen stampen is heel leuk en een helm in de bakfiets??? Ze zitten toch vast? Hoe in hemelsnaam moet je vallen met de bakfiets, dat Merle op haar hoofd kan vallen???). Over die Hollandse normen en waarden kan je dan een Zweeds sausje heen gieten: Hoe dik en krachtig dat sausje mag zijn, kan je de komende tijd gaan bedenken/ ervaren….;)

    Tot onze volgende FF (facetime-fika)!

    Liefs

    • Reply
      smålandlife
      23 March 2017 at 21:21

      Serieus een helm in de bakfiets daar zouden wij een hele ff aan kunnen wijden! Raar! Dank voor jouw immer lieve medeleven en berichtjes 💋💋

  • Reply
    Fleur
    23 March 2017 at 20:05

    Ik moet zo denken aan de aflevering van Casper en Emma waarin Casper voor het eerst naar school gaat. Je ziet daar de moeder van Emma die terecht gewezen wordt door de kleuterjuf omdat ze geen fietshelm droeg ‘en ze toch echt wel het goede voorbeeld moet geven, dus neem mijn helm maar voor de terugweg’. Weliswaar in Noorwegen, maar hé, vast één pot nat daar in Scandinavië hahaha! Het klinkt echt niet-Nederlands en kan als ‘dorpse’ beamen dat het hier ook niet zo gaat hoor. Slikken, weglachen, bedanken voor de bemoeienis en door. Zoiets? Succes lieverd! X

    • Reply
      smålandlife
      23 March 2017 at 21:26

      Haha casper en Emma heb ik echt al 1000 keer meegekeken maar kennelijk nooit echt goed opgelet! Kreeg van irene een berichtje dat Esther hier in Denemarken ook het een en ander van mee kreeg, dus vast iets Scandinavisch idd! En wat je zegt: slikken, lachen, bedankje en door! Komt vast goed, er even je hart over luchten helpt al enorm en die lieve reacties nog meer! 💋

  • Reply
    Tiffany
    23 March 2017 at 20:16

    Oh poeh… I feel you!!!! Ik zou dat ook super lastig vinden…
    Hang in there! Het gaat vast wennen enneh… jij weet het als mama van merle en Stella het beste voor merle en Stella!

    • Reply
      smålandlife
      23 March 2017 at 21:27

      Zo is het maar net! Hopelijk gauw aan gewend en tot die tijd even slikken en weer doorgaan! 💋

  • Reply
    Stella
    24 March 2017 at 19:25

    Och, ze bedoelen het goed maar leuk om zo direct aan te worden gesproken in een dorp waar je net woont… Nah.
    Weet je? Ik woon in een klein dorp in Noord-Brabant en daar krijg ik ook wel eens een directe opmerking naar mijn hoofd toe geslingerd. Zo dorps als het hier is, vinden ze me stads en vreemd. Inmiddels ga ik er zo mee om: ook al baal ik ervan, ik reageer toch vriendelijk en hartelijk terug. ‘Dankjewel, fijn dat je mee denkt!’ En dan snel over een ander onderwerp beginnen. Voor je het weet zit je bij iemand koffie te drinken aan de keukentafel:)

    • Reply
      smålandlife
      26 March 2017 at 08:34

      Haha daar gaan wij dan maar voor ☺️!! Eerst nog even mijn Zweeds verbeteren en komt het hopelijk goed! Lief, je reacties!! X

  • Reply
    Maaike
    30 March 2017 at 21:38

    Hej Isabelle!
    Super leuk en vooral herkenbaar om je blog te lezen! Al herken ik deze directheid niet echt; meestal denken de Zweden dit soort dingen maar houden ze het voor zich! Soms zijn het net Thai; vriendelijk lachen en ja knikken maar nee doen, weet niet wat beter/fijner is!😊 Ik heb tot nu toe pas een keer een opmerking gehad van een schooljuf toen ik de kids op de fiets kwam halen, zonder helm uiteraard, en dat vond ze toch niet zo de bedoeling met name dat ik t ook niet had. Als je t een keer heel beu bent, kom je maar een keer een Hollands bakkie doen!
    Succes met inburgeren (het is een lang proces!) Groetjes Maaike (uit Mönsterås 🇸🇪)

  • Reply
    Anette van Egmond Pettersson
    23 April 2017 at 20:28

    Hej Isabelle. Dit is echt iets typisch Zweeds: de veiligheid van je kinderen gaat voor alles. Ik kom uit Göteborg en daar is het niet anders: er wordt op je gelet. Als jonge Zweedse moeder in Amsterdam kreeg ik ook altijd commentaar over mijn kinderen . Positief dat wel maar ook dat had ik niet altijd zin in…jullie wonen er pas, even geduld en het komt goed. Veel succes!

    • Reply
      smålandlife
      29 April 2017 at 16:35

      Hoi Anette! Wat grappig dat je dat zo herkent en goed te weten dat het typisch Zweeds is! Nu wij dit weten kan ik het een stuk beter handelen. Je zou kunnen zeggen dat wij al een beetje geïntegreerd zijn :-)! Dank voor je leuke bericht in ieder geval! Lagom, dat ga ik proberen te leren! Liefs isabelle

    Leave a Reply