Personal Blog

One year in Sweden!

First year!

Wow! Het eerste jaar zit er op! Een jaar rond, wat ging het rap! Vorig jaar op 26 februari vertrokken wij met ons boeltje naar Zweden om daar een “nieuw” leven te beginnen en inmiddels zijn we een heel jaar verder! In mijn vorige blog vatte ik al even samen wat er allemaal gebeurd is en het leek me leuk om in deze blog wat meer te vertellen over het dagelijks leven in Älmhult, IKEA-dorp! Hoe wij de Zweden hebben leren kennen en natuurlijk een hele boel plaatjes van ons nieuwe huis, zoals beloofd! Want helaas is het natuurlijk niet zo gemakkelijk om even op de koffie te komen, dus leek het mij leuk om jullie met behulp van de foto’s een beetje een beeld te geven van het nieuwe huis.

Het huis!

Ons huis is 168m2 groot met een mega grote tuin. We leven eigenlijk voornamelijk op de beneden verdieping. Aangezien het huis beneden een garage en carport heeft, 3 slaapkamers, een woonkamer, een ruime keuken, een gastentoilet en een badkamer. Daarnaast zit er nog een enorme zolder op het huis met twee slaapkamers, een halletje, een enorme speelruimte en 3 opberghokken. Heel veel potentie om daar iets moois van te maken, maar dat is voor latere zorg. Vooralsnog is het het domein van de was en kunnen onze gasten er in alle rust en privacy vertoeven. Er is wel mogelijkheid voor een tweede badkamer boven, maar helaas is die er nu nog niet.  We hebben afgelopen week, als laatste project van de benedenetage, de badkamer aangepakt en ook die ziet er nu netjes uit. Waar een laagje witte latex niet goed voor is!

Mijn ervaring!

Hoe heb ik het leven hier in Zweden ervaren? Ik schreef al eerder dat we de rust, de ruimte en de natuur enorm hebben leren waarderen. Het is zalig om veel bomen en weinig mensen in je omgeving te hebben. Merle is behoorlijk verrast als we in de grote stad. Ze zegt dan ook herhaaldelijk dat er heel veel mensen en heel veel auto’s zijn! Lekker wereldvreemd, maar stiekem best wel fijn!

Het normale leven!

Sinds 4 weken is voor ons gevoel het echte normale leven begonnen. Dat houdt in dat we allemaal 5 dagen in de week naar het werk of naar school (a.k.a. opvang) gaan. Inmiddels zijn we in die vier weken aardig geroutineerd geworden. Om half 7 op, douchen, kinderen wakker maken, ontbijten, tandenpoetsen en om precies half 8 sneeuwpakken en handschoenen aan, mutsen op en gaan. Ik heb al zin in de zomer want dat gaat zeker 10 minuten schelen!

Meestal brengt Paul de kids naar de opvang maar aangezien we het een beetje zielig vinden om ze met -10 in de bakfiets te zetten en het ook lijp glad is op de fiets in verband met ongeveer dagelijks een nieuw laagje sneeuw die overdag een beetje smelt en dan vervolgens ‘s nachts weer aan vriest. Om half drie probeer ik mijn werk af te ronden (maar dat wordt al steeds vaker een uitdaging) om de meisjes tegen drie uur weer op te halen. Het is ideaal dat wij allebei op 5 minuten van ons werk wonen, het scheelt zo veel verspilde tijd in openbaar vervoer of de file. Het voelt echt als een cadeau om zoveel meer tijd voor de familie over te hebben en dat gehaaste gevoel eigenlijk nooit echt meer te hoeven hebben.

Op school krijgen de meiden om 8 uur ontbijt. Dus eigenlijk zouden ze thuis niet eens hoeven eten, dus no pressure als ze een keer geen zin hebben. Krijgen ze ‘s rond half 10 in de ochtend fruit en gaan ze erna lekker naar buiten. On half 12 wordt een warme maaltijd geserveerd. Stella gaat dan (als het niet te koud is) buiten slapen en om 14.00u krijgen ze een tussenmaaltijd. Vaak is dat brood of Zweedse zure yoghurt of iets lekkers en daarna spelen ze opnieuw buiten. Om drie uur haal ik ze dus op en ‘s middags probeer ik vaak wat leuks te doen. Naar het meer, een speeltuin, spreek af met wat mammas/kindjes die we hebben leren kennen of we gaan naar het activiteitenhuis. Het laatste is veruit favoriet! Het is een soort gemeenschapshuis voor IKEA-werknemers en hun familie. Er is een grote indoorspeeltuin en ondertussen staan er voor moeders (of vaders!) een grote relaxte bank en er is een klein cafe met koffie en lekkers. Een ideale ontmoetingsplek en er wordt van alles georganiseerd. Een BBQ eens in de zoveel tijd, afterworkborrels (meestal op woensdag …), sportactiviteiten en er is genoeg te doen voor de kinderen zoals bijvoorbeeld voetbal voor kleintjes. Kortom: ik vind het eigenlijk ook een fijne plek om te komen en we komen er geregeld wat bekenden tegen. In het weekend proberen we een beetje te klussen, touren we wat rond, bezoeken een nabijgelegen stad (2 uur rijden is redelijk dicht bij, toch?) of hebben we bezoek uit Nederland.

Het dorp!

Veel mensen die ons bezoeken vinden het dorp toch een stuk groter dan verwacht. Het is in principe een gat, maar het heeft veel te bieden en het is ruim opgezet.  Wel vier verschillende supermarkten om uit te kiezen, een klein dorpsstraatje maar met een aantal kledingwinkels, een drankwinkel, bloemenwinkel en nog wat leuke winkels voor snuisterijen of retro meubels. Er is nog een grote handelsplats waar IKEA zich bevind, een bouwwinkel en een grote IKEA-koopjeshoek, de Iitala outlet en een mooie (nogal dure) designwinkel. Kortom genoeg te winkelen. Er zijn heel wat verschillende wijken waar je kan wonen en met name nieuwbouwwijk Paradiset (het Paradijs) en het wat oudere Kloxhult (beter bekend als Beverly Hult) zijn erg populair onder expats. Wij wonen in een typisch Zweeds wijkje met vooral wat ouderen maar heel relaxed en rustig! Als bonus blijken onze directe buren Nederlands roots te hebben en zij hebben o.a. een dochter die even oud is als Merle. Ik zie de dametjes al heen en weer hoppen zoals Jip en Janneke. Tijdens het eerste contact hebben de drie dames in ieder geval al leuk gespeeld!

  

De Zweden!

Hoe hebben wij de Zweden leren kennen?! Het is niet heel gemakkelijk om de Zweden te leren kennen en daar waren wij op zich al wel voor “gewaarschuwd”. Hoewel de meeste Zweden erg vriendelijk zijn, zijn ze wel erg gesloten. Een babbeltje bij de kassa is niet gewoon en hallo zeggen op straat gebeurd hier zelden. Daarnaast zijn ze erg van de regeltjes. Ze zijn er hier dan ook niet vies van je hier op te wijzen. Daar ging mijn allereerste blog in Zweden al over en dat beeld blijft bestaan. Als je aan de verkeerde kant van het knäckebröd de boter smeert zul je dat zeker horen (true story). Als je aan de verkeerde kant in een winkelcentrum loopt, ook. Als je ook nog eens aan de verkeerde kant van de straat of in de verkeerde richting parkeert krijg je een boete. Als je de spullen al van de bandageband haalt voordat ze door een poortje zijn, krijg je sowieso een opmerking. Als ze een boterham met nutella geen echte lunch vinden wordt je vriendelijk het personeelsrestaurant gewezen. Je kan er behoorlijk recalcitrant van worden! Maar op zich ligt dat niet echt in mijn aard, dus ik heb het inmiddels geaccepteerd en merk het vaak niet eens meer.

  

Wel heb ik gemerkt dat het helpt de taal te spreken. Er is dan opeens een enorme bewondering en respect voor het feit dat je de moeite neemt om de taal te leren en spreken en dan zijn ze enorm bereid te helpen. Zo veranderde toon van de overheidsinstantie ineens toen ik het gesprek in het Zweeds kon voeren. Sterker nog, toen was alles in 3 dagen geregeld, terwijl ik daar al letterlijk bijna een jaar over aan het communiceren was! Yay voor ouderschapsverlof! Het doet mij in ieder geval extra bevestigen hoe fijn het is om de taal van het land waar je woont te beheersen. Dat zou dan ook mijn tip zijn aan iedereen die gaat emigreren. Zorg dat je de taal van het land zsm onder de knie krijgt, het maakt het allemaal zo veel gemakkelijker. Niet dat ik niet nog dagelijks struggle met bepaalde woorden of formuleringen. Maar het gaat steeds makkelijker en dat is echt te gek! Het is ook zo leuk om daardoor wat beter van de cultuur en het land te begrijpen. Ik verheug mij er dan ook op om daar komend jaar wat meer oog en tijd voor te hebben.

Veiligheid!

Een hoop van de regeltjes die voor de Zweden vanzelfsprekend zijn, zijn overigens gebaseerd op de veiligheid. Veiligheid, zeker die van kinderen, is het belangrijkste wat er is. Met name in het verkeer. Het streven is nul verkeersdoden per jaar. Dat verklaart de helmen voor kinderen. Het feit dat iedereen veiligheidsvestjes en reflectoren draagt als ze bv de hond uitlaten. De eerste keer dacht ik dat de vuilnis dagelijks werd opgehaald, niets bleek minder waar! Kinderen moeten zo lang mogelijk achterstevoren in de auto. Als de maximale snelheid 40 km/uur rijden ze meestal iets van 35 km uur. Niemand heeft haast. Als automobilist stop je voor voetgangers en fietsers en het verkeer is hier lang niet zo opgehitst als in Nederland. En vanuit dat perspectief vind ik het eigenlijk wel iets moois en goeds voor de samenleving. Het is in ieder geval een stuk prettiger rijden!

Het werk!

Zweden zijn werkelijk dol op vergaderingen. Alles gebeurd in samenspraak en iedereen moet het eens zijn. Paul heeft vaak genoeg van 8-17uur vergaderingen en ook op mijn werk zijn ze er niet vies van. We komen dagelijks een kwartier met alle artsen samen. We nemen de bezetting door of soms een interessante casus. Het komt ook vaak genoeg voor dat er niet echt iets te bespreken is, maar dat maakt niet uit. Om de week komen we ook nog een uur samen met alle artsen om een medisch onderwerp te bespreken en ook om de week is er een vergadering met al het personeel. Dan gaan we met zijn alle door de bezetting, cijfers en mededelingen. Best onbegrijpelijk, in Nederland ondenkbaar, soms ook niet erg efficiënt en repetitief en behoorlijk kostbaar (40 man een uur niet aan het werk met patienten, reken maar uit). Het is wel heel goed voor het saamhorigheidsgevoel en ook wel leuk! Een prima afwisseling in een dag vol spreekuur. Het schijnt dat conflicten overigens zelden direct worden gecommuniceerd en die hoor je vaak indirect achteraf. Gelukkig hebben wij daar beide nog geen ervaring mee!

In de pauze hoor je overigens niet over werk te praten, maar hele directe vragen over thuis of het privé-leven worden ook lang niet altijd gewaardeerd. Het is soms dus even zoeken waarover dan wel gesproken mag worden. Gelukkig is het weer ook in Zweden altijd wel een goed onderwerp!

Al met al!

Samenvattend: het gezinsleven hier in Zweden is heel belangrijk is en de Zweden zorgen heel goed voor elkaar. Het is een sociaal land waar veel ruimte is voor het gezin, sport en natuur. Persoonlijk ervaren wij ook dat er veel ruimte is voor het gezinsleven, iets wat heel fijn is. Daarvoor hebben we wel een stukje sociaal leven ingeleverd.  Gelukkig is het heel fijn als er bezoek uit Nederland komt. We beleven het contact intens en het is super leuk om dan samen nieuwe avonturen te beleven. Alles heeft zijn voor en nadelen niet waar!

Volgende keer meer!?

Liefs Isabelle

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply
    Lars
    23 February 2018 at 07:27

    Leuk stuk! Het klinkt alsof jullie nu (iets) meer toekomen aan ontspannen 👍🏼👍🏼👍🏼 Echt cool dat je nu in het Zweeds kunt communiceren, dat is in een vreemd land altijd een driedubbel pluspunt in je contacten! Ga zo door!

  • Reply
    John
    2 March 2018 at 19:02

    Goh, wat doen jullie het goed zeg! Spreekt Paul trouwens ook al een beetje Zweeds, zijn dames wel;-)
    Jullie redden het daar, ik denk zo’ n Bertje overal wel! Pluk de dag, groetjes John en Hetty

    • Reply
      smålandlife
      25 March 2018 at 21:21

      Dat gaat niet slecht! Hij heeft wekelijks les!! Dank voor de lieve woorden! Liefs Isabelle

  • Reply
    Nienke
    4 March 2018 at 07:39

    Wat een leuk, duidelijk stuk, met hele mooie foto’s van jullie prachtige huis!

    • Reply
      smålandlife
      25 March 2018 at 21:21

      Dank je wel zeg! sorry voor de late reactie maar heel leuk te horen! Liefs Isabelle

  • Reply
    Maaike
    5 April 2018 at 19:24

    Hej Isabelle!
    Wat ontzettend herkenbaar allemaal; je weet t treffend te verwoorden! En wat hebben jullie een prachtig huis!!
    Gezellig jullie volgende week weer te zien en alles live te bewonderen! Xx uit Mönsterås

  • Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.