Personal Blog

Culture shock, the sequel!

Al dagen wil ik een moment vinden om even achter de computer te kruipen wat te schrijven. Na alle eigenaardigheden in de afgelopen jaren op het blog over Zweden hebben weer een vervolg hier op, the sequel! Maar ondanks dat ik op het moment heel weinig doe dan wel gedaan krijg, vliegen de dagen in razend tempo aan mij voorbij. Triviale zaken lukken net: de was, eten op tafel meerdere keren per dag, schone billen en luiers het liefst tegelijkertijd, een heel scala aan pillen in zieke kinderen en mijzelf krijgen, maar dan houdt het ook op. Ik wilde heel graag even zitten om wat over de gebeurtenissen rondom de bevalling op te schrijven. Voor degene die daar totaal niet op zit te wachten bij deze vast de cliffhanger van deze blog: op 18 november is onze prachtige dochter Cleo na lang wachten geboren. We maken het naar omstandigheden goed en Cleo is onze kers op de taart en maakt ons gezin compleet!

De reden dat ik er wel graag over schrijven wil, in de hoop dat Cleo het me over achttien jaar niet zal verwijten, is omdat het ergens ook een stukje verwerking is. Daar waar je in Nederland (wij althans de vorige twee keer) overspoeld wordt met kraambezoek en je als kersverse ouder niets liever doet dan je kind aan de wereld tonen, blijft het vooralsnog stil hier. Het beetje lokale bezoek dat graag zou willen komen wacht tot de rust is wedergekeerd en ivm ziekte hebben we ook al wat af moeten zeggen. Het kraambezoek heeft ook een helend effect. Je kan als kraamvrouw jouw verhaal kwijt en mag je over en over ieder detail rondom het grote life-event opnieuw ophalen. Het gebrek aan menselijk contact, anders dan mijn eigen man en kinderen voelt wel een beetje geïsoleerd op dit moment. Bellen of facetime kan wel, maar is een uitdaging met kinderen thuis en ‘s avonds heb ik er vaak geen puf voor. Gelukkig heb ik geen grote trauma’s opgelopen en vergeet je ook wel weer snel. Maar een echte cultuur shock was het dit keer wel. Na twee jaar werken in de Zweedse gezondheidszorg dacht ik wel een idee te hebben van hoe het hier werkt. Als patient was de beleving toch heel anders. Als “ervaren” ouders en een derde zwangerschap denk je ook dat je wel weet hoe het allemaal werkt, maar we vielen toch van de ene verbazing in de andere.. Daarom vind ik dat onze ervaring met een zwangerschap en bevalling in Zweden zeker de moeite waard is om over te schrijven, al is het maar voor mijzelf. Het is geen kort verhaal, dat zit er niet in als je nog vol in de hormonen zit!

Hoe het allemaal begon!

Het begon allemaal met de uitgerekende datum. Die wordt in onze regio in Zweden vastgesteld bij 20 weken, simpelweg omdat een vroege echo in principe niet wordt aangeboden (ivm kosten denk ik). Wel krijg je in onze regio de mogelijkheid een nekplooimeting bij 12 weken te doen, maar met deze echo is de uitgerekende datum nog niet met zekerheid vastgesteld (ondanks dat dat dan wel de standaard is in de rest van de wereld en deze gegevens bekend zijn). Bij mij werd na deze 20 weken echo de uitgerekende datum enkele dagen opgeschoven naar achter (4 november werd 7 november en ondanks dat ik volgens de 12 weken echo zelfs op 3 november uit komen). Op zich no big deal, denk je misschien. Toch kon ik het eigenlijk lastig los laten omdat ik aanvoelde dat ik wel eens ver over de uitgerekende datum zou kunnen gaan. Ervaringen uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst maar zijn wel een richtlijn. Bij Merle en Stella ging ik namelijk ook over de 41 weken heen. Daarnaast weet ik met vrij grote zekerheid dat de conceptie niet 40 weken voor 7 november plaatsvond. Manlief was simpelweg al een aantal dagen het land uit en bevond zich in Nederland voor zijn werk. Als die datum zou kloppen dan zou ik dus wel wat uit te leggen hebben (no worries, zie foto verder op in het blog). Dat i.c.m. mijn laatste menstruatie zou 7 november ook echt niet kunnen kloppen.

De zwangerschap verliep de eerste twee trimesters redelijk soepel en er waren weer veel verbouwingsperikelen maar daarna werd het wel zwaarder (hier schreef ik er al over). Met de aanvang van het verlof kwam wel een verlichting, het niet hoeven werken, geen haast hebben, lekker keuvelen met de kids en in de babykamer. Heel fijn. Spannend vond ik het wel, want wie weet zou het wel spontaan beginnen en wat zou er dan met de kindjes gebeuren. We hebben heel wat aardige mensen leren kennen, maar echt helemaal thuis zijn Merle en Stella daar nu ook weer niet. Collega’s van zowel mij als Paul boden aan op ze te passen maar daar voelde ik mij niet echt senang bij. Uiteindelijk voelden we ons het best bij de buren en bij de ouders van een vriendin van Merle van school. Toen zij echter een paar dagen voor de ruim 38 weken aangaven toch niet meer te kunnen in verband geplande vakantie begon ik hem wel even te knijpen. Later zou blijken dat al deze zorgen natuurlijk voor niets waren. Vanaf ruim 39 weken zouden mijn ouders komen en dat gaf rust.

Het gesprek

De uitgerekende datum kwam dichter bij en in overleg met de verloskundige kreeg ik bij 39 weken een consult bij de gynaecoloog om mijn wens voor een eventuele inleiding bij 41 weken te bespreken. Recentelijk is er een studie gedaan in Zweden die perinatale sterfte onderzocht bij later inleiden dan 41 weken. De studie is voortijdig stopgezet vanwege ethische redenen, er zijn 6 babies gestorven na 41 weken en dit blijkt statisch significant. Ik deed 5 jaar geleden mee aan een vergelijkbare studie maar dan in Nederland en ben toen in de groep “wachten” gerandomiseerd. Wat ik toen als zeer intens ervoer. Uiteindelijk had Merle een zetje nodig om te komen en bij Stella vond ik het na 41 weken welletjes en werd ik op verzoek ingeleid. Geloof me een inleiding is heus geen pretje en ik gunde mijzelf met heel mijn hart een spontane bevalling maar nodeloos wachten tot 42 weken om alsnog een inleiding te krijgen, dat zag ik niet zitten. Het voegt mijn inziens weinig toe. Als vrouw ben je alleen maar vermoeider, psychisch wordt het alsmaar zwaarder, de baby is groter en de risico’s nemen toe.

Het gesprek met de gynaecoloog was simpelweg teleurstellend. Het protocol leidt niet in voor 42 weken en dat was deze meneer dan nu ook echt niet van plan. De studie was nog niet gepubliceerd (uiteindelijk wel op de dag voordat ik volgens hen 42 weken zou zijn op 20 november jongstleden in het BMJ en vind je hier, meer erover van de University of Gothenburg zie je hier en de er aangekoppelde thesis over onder andere de psychologische kant van het overtijd gaan hier). Deze gezellige man was niet van plan het lokale beleid aan te passen. Het pijnlijkste in het hele gesprek was dat hij totaal geen rekening hield met mijn persoonlijke situatie, de angsten en onzekerheden die ik duidelijk had en gaf hij een hoop kul argumenten die werkelijk geen hout sneden. Het gebrek aan empathie terwijl ik daar snikkend in de spreekkamer zat, amper uit mijn woorden komend, vond ik ook confronterend omdat ik dat stukje als huisarts nu juist zo belangrijk vind. Hij verwees ons zo nodig naar Dalarna of Göteborg voor een second opinion, aangezien ze daar meededen aan de studie en hun beleid gewijzigd hebben. Deze plaatsen zijn respectievelijk 6 en 3 uur van ons vandaan. Einde gesprek, geen discussie of open dialoog. Geen persoonsgecentreerde zorg, niks shared decision making.

Inmiddels tikte de tijd verder en ging ik over mijn eigen uitgerekende datum, en later ook de officiële uitgerekende datum. Er gebeurde niks. Nada. Gelukkig vond de verloskundige een strippoging een goed idee, bloed aan de handschoen, een goed teken aldus de verloskundige. Vol vertrouwen ging ik naar huis. Maar nee, weer niks. Een week later opnieuw: niks. Het geloof dat ze uit zichzelf zou komen nam steeds meer af. Het vertrouwen dat ik het zou zelf zou kunnen ontbrak. Het eerste consult in het ziekenhuis zou bij 41+3 zijn (volgens mij eigen berekening zou ik dan al 42 weken zijn). Er werd mij op het hart gedrukt contact op te nemen bij minder leven. Dit was ook duidelijk het geval vanaf de 41 weken. De baby was heel tam en draaide alleen nog wat. Dus toen ik met officieel 41+1 contact op nam werd ik verwezen voor een CTG. Dat is dan ook daadwerkelijk het enige dat werd gedaan. Geen anamnese, geen bloeddruk controle, niks. Ik mocht weer gaan, de baby deed het prima. Ondertussen vond ik de dagen (of m.n. nachten) mentaal zwaar worden. Overdag ging het goed, genoeg gezelligheid en hulp en afleiding van mijn liefste ouders, de kindjes kregen veel aandacht en ik kon heerlijk veel rusten met af en toe een wandeling. Er werd gekookt, de boodschappen en de was gedaan, luxe! ‘s Avonds at ik genoeg pepernoten, dronk ik tonic, frambozenblad thee, ananassap en een dropje van mijn vader. De nachten daarentegen waren lang, eindeloos. Het slapen werd minder, mijn lijf log, de zure reflux ondanks omeprazol nam toe, de bezoekjes aan het toilet steeds vaker en mijn gedachten bleven zich maar herhalen en ondanks mindfulness pogingen lastig te stoppen. A nocturnal voyage in unkown waters.

De inleiding

Bij 41+3 (het was inmiddels 17 november (of eigenlijk dus al 42 weken)) trof ik een prettige ervaren gynaecologe die binnen 5 minuten een anamnese uitvroeg, empathie voor mij had, het e.e.a. onderzocht, een echo maakte en mij spartaans stripte. Ook voelde ze mijn pijn en bood mij een uitweg. De volgende dag mocht ik terugkomen voor inleiding als ik dat zou willen. Ik las terug in mijn online dossier: op humanitaire gronden. Met een stille wens en vol vertrouwen hoopte ik die nacht wakker te worden met weeën, dat de hele inleiding niet nodig zou zijn. Slapen deed ik echter weinig en weeën waren ver te zoeken.

Op 18 november om 8.00 uur mochten wij ons eindelijk melden op de verlofafdeling. Vroeg in de auto, want het ziekenhuis was ruim een uur rijden. Een verloskundige bracht ons naar een kamertje en legde mij aan het CTG. Zou het in dit kleine kamertje allemaal gaan gebeuren, vroegen Paul en ik ons af. Niks geen uitleg. Na een half uur werd ik ontkoppeld en werd ons verteld te wachten op de arts die goed keuring zou komen geven. Huh? Die hadden we toch al gehad?

Tegen 10.00 uur kwam die hork van het eerdere consult binnen. Hij gaf aan dat hij toch maar accoord zou gaan met inleiden vandaag want anders zou ik hem vast wel vermoorden. Nogal een bizarre uitspraak. Ik was te verbaasd, onzeker en gespannen over de aanstaande inleiding en geboorte en wilde vooral gewoon van start gaan, dus heb het er maar bij gelaten. M.a.w. hij gaf zijn fiat en ze zouden beginnen met het breken van de vliezen. Alsnog mochten we naar wat bleek de verloskamer en het wachten was op een verloskundige die dit zou gaan doen. Tegen 11.00uur was het zover. Uiteraard geen reactie op het breken van de vliezen, behalve dan meconiumhoudend vruchtwater. Het was hoog tijd dat dit kindje zou komen. Na een uur zou het infuus gestart worden met weeënopwekkers. Maar aangezien het dan lunchtijd zou zijn mochten we wel eerst even lunchen (en zij dus ook :-)). Dat we deze lunch zelf ergens op moesten halen werd ons dan weer niet verteld. Dom, we hadden het kunnen weten, het is tenslotte wel Zweden. Bediend word je hier alleen in een sterrenrestaurant.

Rond 13.00uur werd ik aan het infuus geslingerd en dankzij het lifeblog dat Paul richting de familie stuurde kan ik nog tot op de minuut de ontwikkeling terug lezen. Hoewel ik aanvankelijk zou mogen douchen vond ik de douche en het toilet op de gang, gedeeld met andere bevallende dames minder aantrekkelijk en kon ik al gauw niet meer dan liggen. Gedurende de hele bevalling werd ik door hele prettige verloskundigen en verpleegkundigen geholpen, geen onvertogen woord hierover. Ze straalden rust uit en waren er zo nodig.

Na het flink ophogen van het infuus kwamen de weeën al gauw iedere minuut en hoewel ze relatief kort waren volgde ze elkaar in razend tempo op. Het aangeboden lachgas was een uitkomst maar toen ik na anderhalf uur al niet meer kon, voelde ik aan alles dat ik het ook dit keer niet zonder epiduraal zou redden. Ik dacht aan de weeën als golven die mij dichter bij de baby brachten maar ik verdronk er in. Kopje onder en ik kwam niet meer boven. Ik voelde mijn lijf verkrampen en voelde dat mijn baarmoeder met man en macht probeerde de aankomende uitdrijving te voorkomen. En hoewel ik wel wat vooruitging boekte was het te weinig om het nog 3-4 uur vol te houden. Ik had mij nog zo voorgenomen het dit keer zonder te kunnen. Dat ik sterker zou zijn dan de pijn. Een epiduraal voelde als een zwakte bod. Maar zo door gaan was geen optie. De epiduraal werd geplaatst door een slecht Zweeds sprekende Tjech en ik verstond werkelijk niets van wat hij zei. Maar wat hij deed was goed want met de epiduraal kreeg ik krachtigere langere voelbare weeën en tussendoor kon ik zowaar weer praten en even bij komen. Ook het ontspannen tijdens een wee lukte mij beter, nog altijd zat ik als een bezetene dat lachgas naar binnen te zuigen. Volgens Paul heb ik gedurende de bevalling ons huis nog even verkocht en zat ik op wolken door deze gezellige drug. Ik weet nergens iets van.

Binnen een uur zat ik op vrijwel volledige ontsluiting en bleek het dus een goed besluit te zijn geweest. Ik maakte mij zorgen om eventuele persweeën die ik eerder niet voelde met een epiduraal, maar dit keer voelde ik ze duidelijk. Wat een verademing en oerkracht!

De geboorte

Het werd nog even spannend want de baby kwam als een ware superwoman met haar linkerhandje eerst en de hartslag viel weg. Met wat gedruk op mijn buik, het infuus maximaal open, wat persen tussen de weeën door en een laatste krachtige perswee was ze daar om 18.06! Onze derde dochter: Cleo Renske Florisson. Wow, is wat ik dacht en zei. Ik herkende haar direct, na 42 weken dromen over hoe ze er uit zou zien. Het was er eentje van ons. Grote blauw kijkers, de vorm van haar gezicht, de frons tussen haar ogen en haar typische kinnetje. Het kinnetje van Paul, exact als haar zusjes. Wat een heerlijk meisje, wat een rijkdom. Zij, die ons gezin compleet heeft gemaakt, de laatste stoel aan tafel gevuld.

De placenta kwam al snel en na het opnemen van de schade en het nodige hechtwerk werden wij vooral met rust gelaten. De rust op de afdeling en tijdens de gehele bevalling viel op. Er was geen haast of drukte. De Zweedse geboorte-fika werd gebracht incluis het Zweeds vlaggetje! Na een hele poos werd Cleo gewogen en gecheckt en werden we naar onze verblijf voor de nacht gebracht. Cleo bleek de grootste van alledrie met haar 3744 gram schoon aan de haak! Overigens krijgt ieder kind hier direct een nummer en is er daadwerkelijk niemand die naar de naam vraagt. Er wordt slechts gerefereerd aan baby of klein meisje. Daar waar dat in Nederland juist de eerste vraag is die wordt gesteld. Paul kon ook blijven en sliep naast mij in een ziekenhuis bed en tussen ons in kleine Cleo. Aangezien het nog heerlijk vroeg op de avond was en wij nog vol adrenaline hebben we na de nodige belletjes en berichtjes naar het “thuisfront” nog heerlijk samen kunnen knuffelen met Cleo onder het genot van een serie op de iPad.

De AirBnB

Al gauw was duidelijk dat de voor ons gebruikelijke controles zoals we die vanuit Nederland gewend waren hier niet nodig zijn. Geen temperatuur check bij Cleo noch mijzelf. Geen controle van plas of poepluiers of moeders onderkantje. Het bed mochten wij zelf opdekken. De maaltijden konden wij bij de keuken ophalen. We konden bellen als we voeding voor Cleo nodig hadden en verder zochten we het zelf maar uit. De douche en toilet waren aan de overkant van de kamer en gedeeld met nog twee kraamkamers en dus bevallen bloedende vrouwen en hun partners uit alle omstreken. De lucht in de badkamer was niet te harden. Een mix van urine, ontlasting, vruchtwater en bloed. Toen ik een douche wilde nemen was het niet nodig de verpleegkundige hier over in te lichten. Er stond een ouderwetse trekker in de douche, na gebruik de boel netjes achter laten s.v.p. Deze trekker was te goor voor woorden en de kop viel ook nog eens van de stok bij gebruik. De trekkers uit mijn oude studentenkroeg waren er fris bij. Dat een net bevallen vrouw hier de kracht niet voor heeft was al snel duidelijk want werkelijk iedere keer moesten we plassen of douchen in andermans uitwerpselen, de toilet te vies om aan te raken. Ondertussen stond er wel een affiche op de deur om genoeg handenalcohol te gebruiken om dodelijke infecties te voorkomen. Toen ik de eerste nacht om 5.00uur nodig naar de toilet moest en deze bezet bleek vroeg ik of ik elders terecht kon. De verpleegkundige van dienst maande mij tot wachten tot de badkamer vrij kwam.

De volgende dag hoopten wij naar huis te kunnen aangezien wij het wel weer gehad hadden met deze matige AirBnB met weliswaar vol-pension en gedeeld sanitair. Helaas, in verband met meconiumhoudend vruchtwater werden wij geacht 48 uur te blijven (in tegenstelling tot de 8 uur in Nederland). Op een routine controle van de kinderarts diezelfde dag na was dat overigens voor onduidelijke reden want naar Cleo is verder letterlijk niet omgekeken. Naar mij overigens nog minder. Mijn ouders en de trotse zusjes kwamen gelukkig op bezoek. Ze waren niet welkom op de afdeling maar we konden elkaar treffen in een semi-gezellig hoekje in een van de gangen van het ziekenhuis. Aldaar was geen mogelijkheid tot het aanbieden van koffie, thee of limonade. Dat dan weer niet. Gelukkig brachten mijn ouders de beschuit met muisjes mee.

Happy Family of Five!

De thuiskomst

De volgende ochtend mochten we alsnog naar huis, maar dan zouden we wel de dag erna terug moeten komen voor de PKU-test, wegen en de gehoortest. Ondertussen begon mijn onderkant wat vervelend aan te voelen hetgeen ik maar weet aan het lopen naar de parkeergarage en de rit naar huis. Bij thuiskomst voelde ik mij zo vies dat ik heel graag even een douche nam in een schone badkamer. Aldaar trof ik een losgesprongen hechting aan. Iets wat ik de volgende dag maar even zou moeten navragen. Thuis wachtte de kraamzorg in tweevoud (lees pap en mam, want echte kraamzorg is er niet) op ons en werden we heerlijk in de watten gelegd. Ik kan het iedereen aanbevelen!

Op Cleo’s vierde levensdag, nog geen 72 uur oud, had ik dus een afspraak op de Kvinnokliniken, hetgeen zich letterlijk vertaalt als de vrouwenkliniek. Toen ik een vraag over mijn onderkantje wilde stellen werd ik verwezen naar de polikliniek gynaecologie de volgende dag. Wat ze dan wel doen op de kvinnoklinik is mij vandaag nog altijd niet duidelijk… Na stevig aandringen dat ik toch wel graag vandaag antwoord zou willen op mijn vraag van een deskundige en ik niet de volgende zo maar terug zou kunnen komen (lees opnieuw ruim 1 uur enkele reis onderweg zijn) ging het meisje van pak em beet 22 jaar, alsnog maar bellen. Ik kon direct terecht op de verlofafdeling.

Cleo’s eerste reis!

Paul was die dag aan het werk en ik was samen met mijn vader naar Växjö gereden. Al wachtende in de wachtkamer van de verlofafdeling werd ik twee keer te woord gestaan maar niet binnen geroepen. Ondertussen kwam er een giga stroom aan matig gepassioneerd (chagrijnig sloffend) personeel op gang en liep de verlofafdeling op en / of af. Op het scherm hebben we zeker 5 x langs zien komen hoe belangrijk het ziekenhuis het vindt om ziekenhuisgerelateerde infecties te voorkomen. Heel dubbel als je bedenkt hoe ranzig de badkamer op de afdeling was. Later zou blijken hoe cru dit voor mij werd. Na 1,5 uur wachten met een kleine Cleo op een harde stoel voelde het allemaal niet meer leuk. De enige snacks die wij bij ons hadden waren M&M,s met pinda’s en bleken pinda’s nu juist net verboden te zijn op de afdeling. Ik stond op het punt om toch maar naar huis te gaan, maar mijn vader adviseerde om toch nog maar een keer te vragen of ze mij niet vergeten waren. Inmiddels was het kraamdag vier dus met betraande ogen vroeg ik nog maar eens of ze mij nog binnen gingen roepen. Foutje, vergeten, iets mis gegaan in de overdracht. Vervolgens waren er twee verloskundigen, een specialist in opleiding en een gynaecologe voor nodig om de schade op te nemen. Lang verhaal kort: een wondinfectie. Met breed spectrum antibiotica (augmentin met flagyl) mocht ik naar huis. Wondcontrole was niet nodig. Ik mocht terug komen na 2 maanden met een verwijzing van de verloskundige als ik t.z.t niet tevreden ben met het cosmetische resultaat. Dat gaf wel vertrouwen, dat begrijp je.

Gedurende deze zwangerschap en bevalling en de nasleep ervan heb ik mij vaak afgevraagd of ik nu zo gek ben, zo veel eisend, vreemde verwachtingen heb of de zorg in Zweden gewoon niet zo goed (of dat we in een boerengat wonen met dito ziekenhuis). Benieuwd wat u, de lezer van mijn historie, er van denkt. Ik vond het een ware cultuur shock.

De samenvatting

Nu, enkele weken later, sta ik toch wel weer versteld van de genezende capaciteiten van het menselijk lichaam, ondanks dat het best een uitdaging was het down under schoon te houden terwijl je zeker twintig keer per dag naar de toilet moet vanwege de nogal hevige bijwerkingen van de antibiotica. Het wonder van de zwangerschap en geboorte en het geluk van een baby. Cleo is een heel rustig lekker meisje die heel veel slaapt en zichtbaar ontspant in onze armen. De zussen zijn super trots en willen dolgraag helpen en meedoen. Merle bood al aan op te passen zodat ik Stella van school zou kunnen halen. Goed plan, lieverd… Het afscheid van de beste kraamverzorgers denkbaar viel heel zwaar. Slaap was nog nooit zo weinig, mede ook door een intens virusje dat ons allemaal te pakken heeft gekregen en voor vele dagen koortsende kids heeft gezorgd. De eerste vier levensweken van Cleo staan in het teken van ziekte en infecties, maar Cleo komt vooralsnog goed weg. De donkere dagen voor kerst zijn oprecht heel donker en dat komt mede vooral door regenachtig weer waar de zon zich niet laat zien. Onze regio heeft 3 uur zonlicht in heel november gehad. Daarnaast worden bekende grenzen opnieuw verkend hetgeen pedagogisch heel veel vraagt van de nogal beperkte reserves die ik bezit. Maar vooral ook van heel veel familietijd, momenten van liefde voor en met elkaar, heerlijk babyknuffelen en het opsnuiven van de new born geur, het wennen aan de heerlijke babygeluidjes, sinterklaas en kerstvoorbereidingen, oneindige hoeveelheden was en makkelijke maaltijden. Een fijne bijzondere maar ook taaie kraamtijd. De emoties wisselen zich als een achtbaan af. Ik wacht nog steeds op die roze wolk, maar misschien heb ik hem al wel gemist.

Liefs,

Isabelle

You Might Also Like

23 Comments

  • Reply
    John Sandee
    12 December 2019 at 18:14

    RESPECT!!! Wat een roller coaster. Resultaat, een prachtig gezin!
    Groeten

    John en Hetty

    • Reply
      Merijn
      12 December 2019 at 21:00

      Dat klinkt als een ware cultuurschok. Knap zoals je het onder woorden kan brengen. Ik denk dat NL uitzonderlijk is vooral met betrekking tot de kraamzorg n de bevalling. Zowel on Engeland als in Duistland kennen ze dit ook niet tenzij je het privé regelt. Maar in Duitsland moet je dan wel weer 48 uur in het ziekenhuis blijven op de meest rustige geluidloze kraamkamer. Super dat jen het allemaal een beetje van je af kan schrijven. En nu hopelijk verder genieten zonder vervelende infecties (je badkamer verhaal vindt ik overigens echt zorgwekkend voor een eerste wereld ziekenhuis, boerengat of niet!) en griepjes Xx Liefs Merijn

      • Reply
        smålandlife
        16 December 2019 at 22:40

        Lieve Merijn, Inderdaad, ik denk dat je helemaal gelijk hebt, in Nederland is dat stukje echt uniek en goed geregeld. Een klacht ga ik denk ik nog wel indienen. Niet voor mijzelf, een vierde komt er niet, maar ik gun geen enkele kraamvrouw zo een onhygiënische badkamer in een ziekenhuis. Zweden staat top 10 kwa gezondheidszorg dus ik maak me geen illusies hoe de ziekenhuizen in de rest van de wereld zijn. Heel veel liefs en fijne dagen voor jou en de jouwen!

    • Reply
      smålandlife
      16 December 2019 at 22:42

      Hej John en Hetty, echt he! nu zijn we wel redelijk door de lifeevents heen! Fijne dagen voor jullie en de rest van de Sandeetjes!

  • Reply
    Juultje
    12 December 2019 at 19:16

    Jezus wat een verschrikkelijke zorg! Totaal geen empathie, controles. Pfffff ik snap dat je geen roze wolk hebt. Ook nog een virus in huis als toetje erbij. Maar oh wat is cleo een schatje! En prachtige trotse zussen!

    • Reply
      smålandlife
      16 December 2019 at 22:41

      Ja schrikbarend he! Ik hoop dat ik pech had en het een uitzondering was, maar vrees het ergste! Gelukkig maakt cleo alles goed! veel liefs en fijn dagen!

  • Reply
    Marianne
    12 December 2019 at 22:19

    Wat een heftig verhaal Meis! Wat heb je het goed volgehouden, wat hebben ze je op de proef gesteld! Ik wist dat je het zwaar had, maar lieve Isabelle wat ben je een bikkel en een kanjer!!!! Wat had ik je dit graag anders gegund. En dat verhaal van die douche!! Iieegghh….. Ik snap heel goed dat het afscheid van je ouders zwaar was en dat het nu stil is. Te stil, want tuurlijk wil jij ook je prachtige derde dochter showen! Post maar kneiterveel foto’s van je prachtige meisje…. ik weet zeker dat al je volgers graag je kraambezoek zijn, ik in ieder geval wel 🙂 xxxxx

    • Reply
      Callista
      13 December 2019 at 23:22

      Brok in mijn keel na het lezen.
      Respect ♡

      • Reply
        smålandlife
        16 December 2019 at 22:03

        Dank je wel! Liefs Isabelle

    • Reply
      smålandlife
      16 December 2019 at 22:07

      Hej Lieve Marianne! Dank voor jouw lieve berichtje en fijne woorden! Het zijn geen zaken van leven of dood, maar inderdaad, had mijzelf het allemaal net wat anders gegund. Gelukkig waren we inmiddels al wel wat ervaren als het gaat om het hele kleine baby gebeuren en hebben we om Cleo gelukkig geen onzekerheid. Dat scheelt enorm. Je zal maar voor het eerst ouder worden! Spammen moet lukken :-)! Heel veel liefs voor jou, je man en je prachtige meisje! xx

  • Reply
    Janne
    13 December 2019 at 13:37

    Jeetje wat een verhaal. Gebrek aan empathie en hygiëne. Ik werk zelf op de verloskamer van een klein Nederlands ziekenhuis. Ook een behoorlijk boerengat, maar wat jij beschrijft kan écht niet! Knap hoe jullie je staande hebben gehouden. Geniet van je mooie gezin!

    • Reply
      smålandlife
      16 December 2019 at 22:05

      Hej Janne, Helemaal mee eens! Empathie is zoiets kleins en van zon grote betekenis he! En de hygiene, nee anno 2019 kan dat eigenlijk echt niet meer. Boerengat of niet! Fijne dagen voor jou en de jouwen! Liefs Isabelle

  • Reply
    Harry van Delft
    14 December 2019 at 10:52

    Hi Isabelle, via je vader ontving ik je blog. Ik heb het met grote verbazing gelezen en heb groot respect voor de manier waarop je met alle vervelende situaties bent omgegaan. Hoop dat je roze wolk snel tegenkomt. Groet Harry van Delft

    • Reply
      smålandlife
      16 December 2019 at 22:03

      Hej Harry, wat leuk dat je mijn verhaal hebt gelezen en dank voor je aardige woorden! Hele fijne feestdagen!

  • Reply
    stella de Smit
    18 December 2019 at 21:17

    Hi zeg wat een verhaal. respect voor jou maar ook een dikke digitale knuffel. Wat ben je een bikkel. Ik hoop dat je de zon letterlijk snel weer gaat schijnen daar in Zweden. En dat je die hork van een gyn nooit meer hoeft tegen te komen (niemand niet, eigenlijk. Wat een zak patat!)

  • Reply
    Hans
    23 December 2019 at 22:18

    Ik kwam vandaag dit verhaal (https://www.linda.nl/snacks/werpsterren/marchella-bevalling-zweden-geen-kraamzorg/) tegen en moest gelijk weer denken aan deze post.

    • Reply
      smålandlife
      15 January 2020 at 07:48

      Hej!! Ja inderdaad leuk verhaal zo!

  • Reply
    Marchella
    15 January 2020 at 22:12

    Haha, ik ben Marchella…die ene van dat verhaal in de Linda en kwam dus jouw blog tegen in mijn zoektocht naar 20 weken echo en Smaland. Ook ik werk in älmhult, kleine wereld dan ineens. Heel toevallig zo!

    Hier ook verbazing dat ze de uitgerekende datum pas met 20 weken vaststellen! Maar dat is dus Växjö ding want in Ljungby werd het de vorige keer gelijk vastgesteld met 12 weken. En ik herken delen van je bevallingsverhaal, gok ook Växjö dus. Ik ga voor Halmstad deze keer! Jammer dat je ervaring zo slecht was, het lijkt mij ook lastiger omdat je het kunt vergelijken met Nederland. Hopelijk bevalt het thuis zijn met drie dames!

    • Reply
      smålandlife
      17 March 2020 at 22:29

      Hej Marchella, wat leuk een reactie! Sorry voor mij late respons, ik ben bang dat je reactie in de spam terecht kwam en ik niet zo vaak check om mijn blog! Wat toevallig inderdaad! Wat grappig dt het in ljungby anders ging dan in Växjö, notabene dezelfde regio. Vond jouw verhaal zo positief dus bijna verbaasd dat je een deel herkend. Vandaar dat je toch voor Halmstad kiest? Thuis met drie is druk maar ook erg gezellig, most of the time! Veel sterkte met je zws in deze heftige tijden! Liefs Isabelle

      • Reply
        Marchella
        30 May 2020 at 21:39

        Hej Isabelle!

        Ik hoop dat alles nog steeds goed gaat, en dat je kunt genieten van deze mooie (en erg lange!) verlof tijd. wat een gekke tijd is het zo om in de baby bubbel te zitten terwijl de wereld definitief lijkt te veranderen in een eindeloze strijd.

        Halmstad is vanwege praktische reden, het is 40 minuten rijden ipv 1 uur 15 min. Heb wel een meeting gehad in het ziekenhuis en alles is vrij vers verbouwd (2 jaar geleden). Overall was mijn ervaring in Växjö goed maar er wat wat gekke dingen. Nu lachen we erom zeg maar! Hier de laatste loodjes van de zwangerschap inmiddels! Geniet van een mooie zomer!!

  • Reply
    Jacoline
    4 March 2020 at 13:03

    Heej,
    Vraagje… Heb jij het hartje mogen horen kloppen bij de 12 weken echo?
    Wij mogen volgende week, maar de verloskundige zei dat het niet zo gewoon is dat je hier het hartje mag/kan horen.
    Wij wonen overigens in Ljungby… En gaan naar het zkh van Växjö.

    Groetjes,
    Jacoline

    • Reply
      smålandlife
      17 March 2020 at 22:30

      Hej Jacoline, Heel eerlijk ik kan me het niet meer herinneren! Maar ze zijn hier totaal niet scheutig om extra dingen te doen…als je het geslacht wilt weten moet je dat ook specifiek vragen…! veel succes met je zwangerschap! Liefs Isabelle

  • Reply
    Winter in Sweden, Coronavirus and homeschooling - Småland Life!
    19 March 2020 at 00:42

    […] verdenkingen gaan direct naar het regionale ziekenhuis in Växjö. Je weet wel, die van dat vorige blogje, dat lees je hier. Kost wat kost daar dus […]

  • Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.