Personal Blog

Time Flies!

Gisteren waren Paul en ik onze vakantie plannen aan het maken voor de zomer 2019 toen ik er achter kwam dat ik mijn laatste blog rond midsommar vorig jaar heb geschreven. De tijd vliegt! Nu ik volop aan het werk ben, althans 30 uur per week, die vaak uitlopen naar 35 tot 40 uur, de kindjes genoeg energie en aandacht vragen, het huishouden in een groot huis veel tijd vergt en ondanks ons voornemen geen grote projecten in 2018 te beginnen maakten we in de herfst een start met het verbouwen van de bovenetage, waardoor het bloggen er nogal bij ingeschoten is.

Uiteraard genoten we weer van een heerlijke zomer, herfst en winter. De seizoenen beleven we hier intensiever. Ieder seizoen heeft zo zijn charme. Hoewel ik uiteraard verlang naar de lange warme zomeravonden en het buitenspelen zonder jas!

Maandag had ik toch een paar uurtjes “over”, iets wat in principe nooit het geval is. Aangezien Stella ziek was en even sliep en wij daarom samen thuis waren en Merle naar school was (en Paul uiteraard aan het werk). En zo bedacht ik mij dat het wel erg fijn was om weer eens een blogje te schrijven. Met wat foto’s van de verbouwing voor degene die het proces van een afstandje hebben gevolgd. Hoezo dan vandaag wat tijd over?

Volgens mij heb ik al eens eerder verteld wat VAB (vård av barn) is. Het betaald (door de overheid) thuis zijn om voor je zieke kind te zorgen. Stella is al een kleine week niet fit en met koorts naar de opvang is een no go. Je mag het kind pas weer brengen als het 24 u koortsvrij is geweest en fit genoeg om de hele dag mee te doen. Na een buikgriep is dit 48 uur en dan mogen eventuele broers of zusjes ook niet op voorschool verschijnen. Zo leerden we dan ook van onze Zweedse lerares Zweeds dat je daarom dus ook nooit verteld aan de opvang als er een buikgriep heerst in huis. Belangrijke, nuttige informatie, dat begrijp je wel. Toch is het een mooi systeem en aangezien we hier geen op(p)a’s en oma’s in de buurt hebben moeten we het zelf oplossen en dat was onmogelijk geweest zonder de mogelijkheid van VAB. Dat er desondanks stress bij ons beide is, moge duidelijk zijn. Pauls agenda is dagelijks van 8 uur ‘s ochtends tot 17 uur ‘s avonds volgeboekt met standaard dubbele meetings die toch met enige regelmaat zeer belangrijk zijn en een hele dag alle patienten af moeten bellen voelt ook behoorlijk ruk. Gelukkig doen de secretaresses dit, niet ik zelf.

Maar als het zieke kind, in dit geval Stella, dan slaapt voelt het bijna als spijbelen. Aangezien ik alle wassen van het weekend heb gedaan (we hadden fijn bezoek, dus extra veel was), de zolder opgeruimd, de vaatwasser uit en ingeruimd en ook nog wat accreditatie punten had gehaald (i.h.k.v. mijn herregistratie als huisarts in Nederland, wat nog spannend gaat worden), had ik zowaar nog wat tijd over. Bijzonder hoeveel je eigenlijk kan doen als je geen kinderen in de buurt hebt! Jammer dat een dagje vrij zonder de kinderen er hier niet in zit. Vrij nemen terwijl je de kids naar de voorschool doet is nadrukkelijk niet de bedoeling. Of ze het echt gaan controleren weet ik niet maar ik heb het vooralsnog niet gedurfd.

Terug naar onze “verbouwing”. Toen we dit huis, nu 1,5 jaar geleden, kochten hadden we heel veel grootse plannen. Een nieuwe keuken, een tweede badkamer, nieuwe vloeren etc. Maar uiteindelijk bleken al deze plannen toch te ingewikkeld, te groot, te weinig tijd, te veel keuzes en te duur, hoewel eigenlijk vooral het laatste. Dus hebben we ons vooral op de beneden etage gericht en vele uren zelf geverfd (klik hier voor foto’s http://smalandlife.com/one-year-sweden/) . Aan de bovenetage hebben we, op het plaatsen van wat spullen die niet meer in de woonkamer mochten staan, eigenlijk nooit zoveel gedaan. De slaapkamers waren wel ingericht om het voor de gasten zo aangenaam mogelijk te maken en de meeste spullen uit dozen gehaald. Desondanks voelde het dan ook al die tijd als een ruimte die niet van ons was. Alsof de oude bewoners er nog leefden. Overal latjes en slecht afgewerkte ruimtes, onafgewerkte kasten en vieze vlekken. Laminaat met kieren. We voelden ons er gewoon niet echt prettig, het oogde hokkerig en klein, bovendien ook erg donker.

Gedurende het jaar kregen de plannen langzaam vorm. Aanvankelijk uiteraard weer zeer grootse plannen. En hoewel extra dakramen de ruimte wel veel lichter zal kunnen maken en een badkamer boven wel erg veel gemak zou kunnen geven in geval van gasten besloten we toch om voor een relatieve low cost verbouwing te gaan.

Er is een grote reorganisatie gaande binnen IOS (IKEA of Sweden) en dat maakt dat er een heleboel onduidelijkheid is maar wat zeker is is dat er veel gaat veranderen. Ook voor Paul zal dit consequenties hebben. Zijn baan zoals hij die nu heeft zal gaan verdwijnen. Er komen wel andere banen voor in de plaats en naar alle waarschijnlijkheid zal hij ook nog wel een baan behouden maar in welke vorm is vandaag de dag nog onduidelijk. Een spannende periode. Niet alleen voor ons maar voor veel mensen die hier naar toe zijn verhuisd om voor IOS te komen werken. Iets wat ik in de dagelijkse praktijk ook absoluut merk. Stress en burnouts zijn hier dan ook zeker niet ongewoon. Dit is dan ook duidelijk te merken aan de huizenmarkt, die op zijn gat ligt. Het leek het verstandigste om een beetje pas op de plaats te maken. We verkeren in de gelukkige positie waar ik natuurlijk inmiddels ook een prima baan heb, dus mocht er toch een kink in de kabel ontstaan hoeven we ons niet direct zorgen te maken. De kans dat ik, als huisarts, zonder werk kom te zitten acht ik vrij klein. Het gebrek aan opgeleide specialisten in de huisartsgeneeskunde is in heel Zweden zeer groot. Ook in Nederland lees ik over grote tekorten. Dan moet ik alleen wel mijn registratie even behouden…

Toen wij, na een zeer fijne maar ietwat verregende vakantie op Mallorca terug kwamen gingen wij met volle moed direct aan de slag. Het plan was kamer voor kamer aan de slag te gaan maar dat dit muurtje eruit moest was voor Paul duidelijk. Dat het een originele muur was (volgens Paul geen draagmuur) hadden we niet ingecalculeerd en de nodige elektriciteitskabels maakten het allemaal ietwat ingewikkeld maar slopen is Pauls nieuwe hobby, dus alles kwam gelukkig goed.

Het heeft al met al een maand of 4 gekost maar we zijn heel erg blij met het resultaat. Met een beetje hulp van mijn vader en zwager Rob, waarvoor veel dank en een dagje van de elektricien hebben we de rest zelf gedaan. Muren slopen, honderden houten latjes verwijderen, behang afkrabben, nog meer lagen behang af krabben, muurtjes plaatsen, stucen, verven en een houten vloer leggen, we kunnen dat allemaal aan onze CV toevoegen. Nu is Paul gelukkig behoorlijk handig, nauwkeurig en sterk en daar waar hij het even niet meer wist kon ik (soms) nog wel eens een natuurkundig inzicht hebben die maakt dat we eigenlijk alles zelf hebben kunnen oplossen. En wegens gebrek aan sociaal leven in het Älmhultse hadden we uiteindelijk toch behoorlijk veel tijd om in de avonduren even door te knallen.

Op zijn minst opmerkelijk was dat vrijwel overal waar wij latjes of muurtjes hebben verwijderd we de naam van de vorige eigenaar tegen kwamen. Behoorlijk apart als je het mij vraagt en wij zijn ook zo blij dat het nu echt van ons voelt. Olle is letterlijk weggepoetst. Tijdens het verven kwam er zelfs spontaan behang naar beneden en kwam bovenstaand poppetje te voorschijn. Freaky!

Het lastigste was het leggen van de vloer in de avonden aangezien het zagen, hameren en boren nogal veel lawaai maakt, dus daar hebben wij in de weekenden de tv wel af en toe als babysit gebruikt. Gelukkig vonden de meisjes het allemaal wel prima en ook wel leuk om te volgen en hielpen ook geregeld lekker mee. Dat ze nu een mega speelruimte hebben was het wachten wel waard.

Het is wel super fijn dat het zo goed als af is, aangezien de energie er wel wat af ging richting het einde. Hoe mensen jarenlang kunnen verbouwen begrijp ik werkelijk niet. Dan te bedenken dat we deze ruimte eigenlijk praktisch gezien amper gebruiken. Op het hangen van de was na. Het leuke werk is nu eindelijk begonnen en dat is met name leuke spulletjes uitzoeken en inrichten. Less is more. En leve Marie Kondo!

We hadden een strakke deadline aangezien afgelopen weekend fijne vrienden met hun kids een paar dagen langs en daarmee de B&B (voor intimi ;-)) voor het seizoen werd geopend. We hebben nog even loeihard gewerkt om het bewoonbaar en veilig te maken (denk aan zwaar gereedschap, vele dozen, losse kasten, latjes met spijkers etc). Tot en met de zomer raakt de agenda al behoorlijk vol dus heel fijn dat we ons nu heerlijk op het bezoek kunnen richten en niet meer op de verbouwing. Alhoewel er in de hal en keuken nog een vreselijk laminaat ligt en in de slaapkamers een 40 jaar oude verkleurde vloer, dus ik voel een nieuw project aan komen. Daar kunnen we dan het kopen van die hele dure de walt zaag mee vergoelijken.

De vurenhouten vloer voelt werkelijk zalig aan en de het oogt fris en licht, ondanks dat de grote tussenruimte slechts een klein raam heeft. Ooit zou een paar dakramen of beter nog een dakkapel heel tof zijn. Maar of wij de bewoners zijn die dat gaan doen, is nog maar de vraag. Dromen mag sowieso!

Eindelijk heb ik dan ook mijn eigen sportkamertje, dus vanaf nu geen excuses meer! Want eerlijk is eerlijk, ik kocht in september een spinningfiets waar ik al sinds oktober amper (lees: niet) meer op heb gefietst.

Beschouw je jezelf tot intimi en wil je ook eens gebruik maken van onze mooie B&B met gedeelde badkamer, laat het dan zeker even weten en dan vinden we vast een gaatje in de agenda!

Tot zo ver, deze update! Ik ben benieuwd wat jullie van het resultaat vinden!

Veel liefs,

Isabelle

You Might Also Like

7 Comments

  • Reply
    John
    28 February 2019 at 10:33

    Hallo lieve allemaal, wat een ijver en energie stralen jullie uit, RESPECT allover. Wie weet boeken we nog eens de B&B. Hopelijk vondt Paul een nieuwe job,
    Groet en liefs John en Hetty

  • Reply
    John
    28 February 2019 at 11:45

    Vergeet nog te schrijven dat jouw blog
    energie uitstraalt🤓👍( Vondt moet vindt zijn:-(
    Lieve groetjes

    • Reply
      smålandlife
      3 March 2019 at 19:05

      Wat een mooi compliment! reuze bedankt en ik zei al tegen manon neem de fam maar mee de volgende keer! Liefs!

  • Reply
    Eline
    28 February 2019 at 19:47

    Ik wil graag dit jaar nog een bezoekje brengen! Ziet er goed uit jongens. Handige Harries! X

    • Reply
      smålandlife
      3 March 2019 at 19:05

      ja! Graag!! xx

  • Reply
    Geesje
    1 March 2019 at 23:25

    Jaaa deze fijne vrienden met kids hebben het werkelijk heeeeeerlijk gehad in jullie B&B! In het echt is t nog mooier ;). Maar vooral het samenzijn was weer heel fijn 🙂
    Super leuk dat je nu weer een blog hebt geschreven! Je Malmö blog bleek ook prima te gebruiken als een TOP stadswandeling: zeer aan te bevelen 🙂
    Tot snel weer!

    • Reply
      smålandlife
      3 March 2019 at 19:05

      Ja!! het was heerlijk. wij deden vandaag aan tafel alsof jullie er nog waren :-)! Merle was mama geesje! xxx

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.